Marathon voortgang

18 Augustus vandaag, nog anderhalve maand richting de marathon. De voorbereidingen gaan erg goed! In mijn eentje of samen met Steph op de fiets vliegen de kilometers voorbij. Hoewel ik in het verleden altijd graag met de marathongroep van GVAC heb gelopen, merk ik nu ook wel dat er regelmatig mensen in die groepen zaten die moeite hadden zich aan het vooraf opgegeven tempo te houden, waardoor ze de groep begonnen te ‘trekken’en dit op lange duurloopjes extreem vermoeiend was. Ik heb dat nu niet.

Ik heb me ook nog even zorgen gemaakt over mijn voetzolen en buitenste kniepees. Ik loop, als ik moe ben, toch een beetje doorgezakt op rechts en forceer die pees dan. Goed op mijn houding letten voorkomt dat.

20759209_1589792224387192_3866580600697651200_n

Deze vrienden, mijn Herzog compressiekousen, gaan spierpijn in mijn kuiten tegen. Heel erg fijn. Zoals je ziet zijn ze al aardig versleten en hebben ze de nodige kilometers gemaakt. Dit geldt ook wel voor mijn schoenen, een paar Nike Lunarcelipse5 die ik vorig jaar september heb aangeschaft. Het Garmin connect center geeft echter aan dat ze circa 730km hebben gemaakt, dus nog geen 1000. Ze kunnen, als het goed is, nog net mee tot na de marathon. Daarna zal ik een nieuw paar moeten aanschaffen.

Omdat mijn benen nu, zonder al teveel moeite, de 31km weer trekken, mijn schoenen meewerken en ik eigenlijk geen pijntjes heb, ga ik mezelf definitief inschrijven. Ik heb nog anderhalve maand, al gaan we van 3 t/m 14 september nog wel op vakantie en ik heb ruim de tijd om mijn benen verder te laten wennen aan de >30km duurloopjes. Dat lijkt me een hele luxe positie om de marathon te lopen. Het voelt fijn dat de marathon binnen handbereik is!

Marathondromen

tro

Sinds ongeveer 4 weken sporten Steph en ik vrijwel elke dag, dit om de nodige kilo’s kwijt te raken en weer in mijn oude, strakke shape te komen. Het gaat lekker. We genieten van elke keer sporten en onszelf motiveren is geen probleem. We doen dan ook veel verschillende sporten: boksen, krachttraining en ik hardloop weer regelmatig. Iets wat na De Halve van de Haar behoorlijk ingekakt was. Steph loopt tijdelijk niet vanwege een shinsplint (combinatie van oude schoenen en te weinig demping en ik die hem teveel heb getrokken in de HM van Roosendaal) dus fietst met me mee, iets wat ik heel erg fijn en lief vind.

Ik loop zelfs in de avonden, na werk, vaak meer dan 10km per training. In het begin wel even wennen en ik merkte dat mijn kniebanden weer moesten wennen. Door regelmatig weer twee keer per week te lopen en wat intensiever de spieren eromheen te trainen met krachttraining, raakten die weer meer gewend en verdwenen de pijntjes. Ik vloog weer! En toen begonnen de ook de dromen weer. Wedstrijdjes, halve marathons in het buitenland.

Toen laatst ook een 15km ongepland erg lekker ging begon het besef te komen: ik zou best wel weer eens een marathon willen lopen. Die gedachte spookte al sinds mijn mislukte voorbereiding voor de halve van Etten-Leur door mijn hoofd. Echter hadden wedstrijdjes met Steph en trainen voor de halve voorrang en dus zette ik mijn plannen even in de koelkast.

Nu droom ik weer en gisteren heb ik voor het eerst officieel getraind richting de marathon. Een 22km duurloop. De laatste is al bijna een jaar geleden. Het was weer flink wennen aan de belasting, aan doorzetten, aan drinken en eten meenemen. Gelukkig fietste Steph naast me en vlogen de minuten voorbij door zijn gezellige verhalen en lieve woorden. Onderweg nam-ie foto’s van de mooie dingen die we tegenkwamen.

We hadden het weer ook heel erg mee. Bij de start hebben we wat miezerregen gehad, maar al gauw klaarde het op en ging de zon zelfs schijnen! Het Eindhovensch kanaal is prachtig en loopt helemaal door tot Helmond. We ontdekten stukjes Helmond waar we nog nooit eerder geweest waren. Groen, met mooie huizen en pittoreske bruggetjes.

Vandaag gaat het erg goed, moet ik zeggen. Geen pijntjes, geen spierpijn en zelfs mijn verbranding is niet op hol geslagen. Volgend weekend de volgende duurloop.

Halve marathon van Roosendaal

19436311_1948465492102692_8746142135943692288_n

Dankzij de organisatie liep ik deze editie gratis: ik was de 1500e inschrijver. Heel erg tof!  In 2015 had ik de halve marathon van Roosendaal eerder gelopen, in mijn eentje. Het was die dag warm en de enige hardloopwedstrijd ooit waarbij ik moest wildplassen 😉

We schrijven nu 25 juni 2017. Ik loop niet meer alleen, maar samen met mijn lieve man Steph. Halve marathons ook! Hij heeft ook het virus te pakken gekregen. De afstand die je niet ff makkelijk loopt en die je toch nog een beetje uitdaagt. Waarbij je je toch een beetje een held voelt na het afronden. Althans, wij wel!

Roosendaal ligt ongeveer een uurtje rijden (ook een uurtje treinen trouwens) van Eindhoven. Je kunt je startnummer ophalen bij het Kellebeek college, een wat afgelegen schoolgebouw naast het station. Vanaf daar was het letterlijk 500m naar de start. Die was wel wat chaotisch, met een lange staart aan mensen die al klaarstond, 10km en halve marathon tezamen. Aan de rechterkant van het startvak kon je je vak in, waar het op de stoep vol met mensen stond.

19428746_657716534417300_7716895838122803200_n
Omdat Steph en ik beide lid zijn van GVAC kon ik ons met onze atletiekvereniging pas inschrijven als wedstrijdlopers, ook al zijn we momenteel redelijk trage harries. De organisatie maakt blijkbaar geen onderscheid tussen mensen met een wedstrijdlicentie (die ik ooit heb aangevraagd) en gewone atletiekunie leden. Met ons startnummer konden we ook starten in het vak voor de wedstrijdlopers. En dus werden we een beetje opgejaagd bij de start, ondanks ons voornemen rustig aan te doen.

Ik denk dat die eerste km in rond de 5:40 was. Roosendaal bleek echter wel een stuk gezelliger dan ik me herinnerde. Veeeel mensen langs de kant, allemaal aan het aanmoedigen. Ook was bijna de gehele lichting Aloha-lopers present. Ik heb ooit marathontrainingen samen gevolgd met Aloha Mario, die ook meeliep. Hij heeft me ooit wel het verhaal achter de alohalopers verteld, maar ik ben het helaas weer een beetje vergeten.

Het weer was trouwens goed. De zon scheen niet echt of had moeite om door de wolken heen te komen. Af en toe voelde je een lekker fris windje. Intussen liepen we al de eerste 10km finishers tegemoet. Gezichten die helemaal kapot waren, die alles gaven en waarbij soms de zweetdruppels in straaltjes van het gezicht gleden. Mooi om te zien, terwijl wij in ons slakkentempootje van 5:55 doorliepen. Af en toe met een snellere kilometer ertussendoor, want Steph gaf aan dat-ie lekker liep op 5:50/5:45. En ik had er ook niet echt moeite mee.

Wat verder in de stad/dorp(?) liep je langs een rotonde en niet snel daarna splitste de 10km zich af van de halve. Wij liepen de weilanden in. Niet een heel spannend parcours, maar wel lekker veel ruimte om te lopen.

De organisatie had het wel heel goed geregeld, moet ik zeggen. Ik denk dat ik nog niet eerder zoveel water- en sponsposten tegen ben gekomen; die begonnen al op 1km na de start en bleven onderweg talrijk.

Rond de 9km begon Steph aan te geven dat-ie ’t zwaar had met het hogere tempo. Ik zakte iets af. Hij had ook steken in zijn zij, zei hij. Ik dacht dat dat misschien kwam door al die bekertjes water die we onderweg snel in onze mik gooiden.
Op de weg terug liepen we nog langs omaatjes op een tuinstoel die ons vroegen of we een paar waren. Ook weer menig kindje op zoek naar een highfive. Die gaven Steph weer een beetje moed om toch door te lopen.

Rond 19km begon-ie geluiden te maken dat-ie ’t echt gehad had. Ik moet tamelijk irritant geweest zijn als medeloper, meeschuimend met de fanfares langs de kant en met nog voldoende energie. Toch had meneer Steph nog een eindsprintje erin zitten en dus finishten we weer mooi hand in hand, samen in een tijd van 2:06:04.De snelste van 2017!

HMroosendaal-finish.jpg

Na de finish waren er voldoende flesjes van een of andere zoete toeilie en winegums. We hebben even uitgerust, ik heb de dixies vervuild en we konden daarna weer terug naar de parkeerplaats die lekker dichtbij was. Onderweg hebben we nagenoten van weer een overwinning op onszelf met onze magere trainingen de afgelopen tijd. Team nestje ftw!

19436673_1957978597778047_8136986112603193344_n

CPC Halve marathon Den Haag

17352053_1413824295336388_478099127128860967_n

We keken er allebei al een tijdje naar uit, de CPC loop in Den Haag. Via AirBnB hadden we een superleuke en niet al te dure kamer gevonden, ongeveer 700 meter van het malieveld af. En met parkeerplaats voor de deur. Ideaal.

Het enige wat niet mee wilde werken, waren onze lijfjes. Steph had het in zijn rug, ik had een flinke blessure in vrijwel mijn hele rechterbeen (stralend van kuit naar bilspier). Beide trokken maar moeizaam weg. Ik liep zelfs tot het weekend nog moeilijk. Toch waren we goed voorbereid dankzij de wekelijkse trainingen met de halve marathongroep van GVAC.

De AirBnB in Den Haag overtrof eigenlijk onze verwachtingen. Een prachtige, grote kamer in een oud huis uit 1896 wat zoveel mogelijk in de oude stijl hersteld was. Er stond een groot, hoog en zacht bed met eindeloos veel kussentjes en er was een balkonnetje met uitzicht op de achtertuintjes van de omliggende huizen.

IMG_9564

De avond ervoor hebben we heerlijk gegeten bij Restaurant Alexander aan de denneweg, een gezellig straatje vlakbij. De ochtend erop hadden we bedongen dat we later uit konden checken omdat we pas om 14:30 moesten lopen. Daarvoor konden we nog een heerlijk ontbijtje eten in een van de mooie zijkamers van het huis. Mandarijntje, broodjes, koffie, thee, ontbijtgranen, Liefde & passie brood van Appie, vleeswaren, alles was er J Wederom ideaal!

IMG_9550

Om kwart voor 2 zijn we uitgecheckt, hebben we onze spulletjes opgeborgen in de auto, die gratis geparkeerd stond in de rustige straat en wandelden we in rustig tempo naar het Malieveld. Daar finishten net de allerlaatste lopers van de 10km met de bezemwagen erachter (dan heb je er best lang over gedaan… ze startten nl. om 12:00). Onder een boom heb ik mijn Herzog tubes aangedaan, reddende engelen om weerbarstige kuitjes in bedwang te houden. Hier kwamen we ook Krista / La Tramposa tegen, die voor een halve marathon in 1:30 ging. Lekker snel! Wij waren al blij als we hem uit zouden lopen…

17126609_1324066770988582_3712092615630389248_n

De DJ/omroeper bij de start deed een poging tot warming up, maar riep iedereen alleen op om z’n handen in de lucht te doen. Niet echt nuttig als je hardloper bent, dus probeerden we ons te herinneren wat Frank Bartelink ons altijd liet doen bij de warming up en deden we hem zelf. Normaal doen we dat niet, maar onze stramme lijfjes schreeuwden erom!

IMG_9593.JPG

Bij de start zijn we lekker rustig begonnen, ook erg ‘niet ons’.Ik probeerde het tempo rond de 6:10 te houden. Zoals elk jaar was er na ongeveer 500 meter een fuik bij hetzelfde stuk smalle weg. Raar dat ze daar nog altijd niks aan gedaan hebben. Daarna gaat het beter, als blijven de straten smal. Ik meen me te herinneren dat het eerste deel gelijk is aan de 10KM. Na Kijkduin ga je dan weer terug, richting Scheveningen. Ik moet zeggen dat, misschien mede door het mooie tempo, we allebei lekker liepen. Het was wel warm en de waterposten stonden om ongeveer elke 5km. Daar had de organisatie een heel ingenieus bekertje en sponsje. Het sponsje paste precies in het bekertje en had twee inkepingen aan elke zijkant. Je kont het sponsje dus meteen in je bekertje water dopen en het restant water dan opdrinken. De sponsjes waren veel handzamer dan zo’n enorme Sorbo spons die je wel ’s krijgt en paste in het gelvakje van m’n hardlooprugzakje. Steph on er onderweg de straaltjes zweet mee van zijn voorhoofd vegen.

Ik heb onderweg weer eindeloos veel kindjes een highfive gegeven, fanfarecorpsen een duimpje gegeven en de sfeer onderweg stak serieus de Venloop naar de kroon. Mensen die je in plat Haags aanmoedigden, vooral leuk in de volksbuurtjes van Scheveningen, je naam roepen…

In Scheveningen liepen we langs de haven met mooie, grote schepen aangemeerd en de visafslag. Ik keek al een tijdje uit naar de Boulevard van Scheveningen en die kwam pas rond de 15/16km. Stiekem een beetje vals plat, maar wel lekker. Het was ook hier lekker druk met mensen en ook aan het strand. Ik zag dat er een aantal hele toffe kleurrijke kunstwerken stonden die ik wel ’s rustig wil bekijken. Als we weer ’s Den Haag aandoen (oa voor de Japanse tuin), dan ook maar een tramritje naar Scheveningen. En misschien lekker bij het ondergaan van de zon een drankje doen. JA STEPH IK ZIE DIT HELEMAAL VOOR ME!

17308798_1410757975643020_849198241852338666_n

Langs de Pathe gingen we, weer terug naar het centrum van Den Haag. Steph nam een gelletje, ik had genoeg aan de boterhammen en ontbijt. Onderweg al de eerste lopers & opgevers. Wij gingen stug door. En het ging goed! De kilometers bleven moeiteloos komen! Gelukkig hadden we na Scheveningen alleen nog maar rechte, verharde weg. Vlakbij onze AirBnB stond een team van RunningJunkies die iedereen heel enthousiast aanmoedigden, confetti de lucht in schoten en waar een leeuwenmascotte stond. Tof! Dat mogen ze vaker doen.

Aan de andere kant stond helaas de VVD aan te moedigen. Zucht, je wordt ook nergens met rust gelaten. Zelfs Mark Rutte schijnt er even gestaan te hebben. Ook vlakbij was de Turkse ambassade, waar twee porto cabins van de Politie stonden die de boel in de gaten hielden.

We deden dit keer geen eindsprintje. Ik vind de finish van de CPC echter wel altijd erg mooi. Veel mensen langs de kant (“ Juichmoment” heet dat op de kaart) en een lange rechte weg die je al van ver kunt zien. Wel finishten we weer hand in hand. Pijnloos en in een tijd van 2:09:47. Voor geen van beide een PR, maar gezien de omstandigheden wel een prestatie. De medaille voelde extra verdiend en het AA-drinkje klokte ik in 1 keer naar binnen.

IMG_9599

We kijken terug op een heel fijn weekend waar we volop genoten hebben van het weer, van elkaar, van heerlijk eten, van de geweldige sfeer en van succesvol een gesteld doel halen, samen. We zijn een superteam en motiveren elkaar als de ander het zwaar heeft. Over twee weken volgt de Venloop en daar kijken we ook alweer naar uit!

Turkey Trot Run Los Angeles

turkeytrot

Dit is een kopie van de entry die ook op mijn reisblog te vinden is: http://roadtrippinweb.wordpress.com

De Turkey Trot Run LA is een evenement dat ik vond toen ik zocht naar meer hardloopevenementen in omgeving LA. de grappige medaille en het feit dat het geen gigantische afstand was, trokken me destijds. We stonden al maanden ingeschreven en hadden de ophaalbewijzen in huis. Ik maakte me gisteravond druk of we het wel allemaal zouden redden. Ik sliep er zelfs slechts van. Waarom had ik dit toch allemaal weer geregeld?

5:30 ging het wekkertje hier in Los Angeles. Brrr. En dat na een vermoeiende dag gisteravond tot laat in Universal Studios. We waren allebei niet echt te genieten. Steph had geen zin in ontbijt, ik douwde er met tegenzin een droge boterham met pindakaas in.

Rond 6:20 gingen we op weg. Traveltab als wifi dongle mee en mijn iPhone met waze als navigator. Waze heeft ons nu al enkele keren goed genavigeerd en dat blijkt cruciaal in een stad als Los Angeles, waar het een doolhof en wirwar is van straatjes. 1 verkeerd afslagje en je kan meteen weer een ander doolhof door om bij dezelfde bestemming te komen. Iedere uitrit kent vaak weer twee afritten die je meteen goed moet pakken, anders ben je fucked. Een situatie waar een stresskip als ik soms hoorndol van kan worden, want de taak van het navigeren is aan mij toebedeeld. De ingebouwde Hertz-navigator in de Jeep (ja, Thrifty en Hertz wisselen dus blijkbaar auto’s uit) is niet zo geweldig, want niet up to date en ze kondigt al te vroeg straten aan en herberekent niet op tijd als je verkeerd rijdt en de traveltab heeft hetzelfde euvel. Waze is bovendien i.t.t. de rest altijd up to date en je kunt meteen zien waar er file staat, een voertuig langs de weg, ongelukken, etc.

Laten er van die laatste nou ENORM veel zijn in Los angeles. De wegen hier nodigen blijkbaar uit tot asociaal rijden. We hebben al menig sportwagen met een enorme snelheid voorbij zien sjezen. Auto’s mogen rechts inhalen hier, dus sjezen overal tussendoor, snijden asociaal af naar een uitrit en gisteren hebben we alleen al 2 in elkaar geprakte auto’s gezien inclusief bijbehore de horrorfile. Vanmorgen stond er nog eentje vers te roken tegen een vangrail. Levensgevaarlijk. Wij tuffen netjes met de speedlimit 65MPH door de stad, want we willen geen boze officers aan onze broek.

Het navigeren naar de Turkey Trot was eigenlijk navigeren naar de parkeergarage die de organisatie opgegeven had. Deze kluns had alleen de verkeerde parkeergarage ingevoerd: eentje op Olive street.  De juiste zat op South Olive street. En die liggen blijkbaar 7mijl en 15 minuten rijden van elkaar verwijderd. Dus stonden we vanmorgen voor de dichte deur van een verkeerde parkeeragarage. De andere lag in Downtown LA. Middenin de stad, waar de organisatie al het een en ander aan het afzetten was. Ook dán is waze handig, omdat ze razendsnel herberekent waar je wél kunt rijden en welk stuk weg is afgesloten.

We zouden starten om 8:00 en om 7:15 stonden we nog in de wachtrij voor de juiste parking in Downtown LA. Nog geen startnummer. *zweethandjes* Gelukkig konden de startnummers opgehaald worden vlakbij de start, kwamen we achter, waar we uiteindelijk 20 minuten voor tijd helemaal gereed stonden. Inclusief truckerpet, want dat was een toffe goodie van de organisatie die opgaat op de terugvlucht overmorgen.

img_4621

Amerikanen houden trouwens van goodies, want er stond ook een standje van Clifbar, mijn favoriete energyreep! Gratis nommies; een nieuwe smaak (Nut butter, hue hue hue) Bring it!

IMG_4627.JPG

Om 8:00 startten we, samen met allemaal vrolijk uitgedoste Amerikanen waarvan sommigen de Turkey-hoed ophadden (een stoffen hoed in de vorm van een halve kalkoen), die de organisatie verkocht, sommige eigen hoofddeksels, anderen rokjes in de Thanksgiving-kleuren, sommigen zelfs complete kalkoen outfits. Bovenal was het een funrun! En zo wilden we er ook “in” gaan. En een, vind ik, interessante manier om onder de ‘gewone'(?) Amerikaan te komen. Het gros van de deelnemers komt uit Los Angeles en omgeving. Ik heb in de uitslagen 1 Brit gezien en wij dan dus.

Het zonnetje stond bij de start al laag in de straten te schijnen. We kregen het bij het lopen dan ook al gauw lekker warm. Sommige deelnemers (onervaren) hadden ook lange broeken aan, hoodies, meerdere lagen over elkaar. Gelukkig had Generic Events meerdere waterposten onderweg, met zowel water als Gatorade. En dat op een 5K loopje!

De eerste paar kilometers hebben we heen en weer gelopen door de Downtown area, en langs het Grand park, een kunstmatig aangelegd parkje. Deze omgeving is san ook weer zo contrastrijk als ik inmiddels gewend ben van de VS. Grote wolkenkrabbers, dure panden, cityhalls, rechtbanken, etc. Een paar straten verder ligt de ergste buurt van Los Angeles: Skid row. Ze staat bekend om haar vele daklozen. Veel mensen slapen daar op straat, rijden hun spulletjes in een winkelkarretje rond en praten in zichzelf. Want veel van de daklozen die ik op straat zie, hebben volgens mij psychische problemen. Maar geen geld om zichzelf te behandelen of door pech op straat beland. Ook onderweg kwamen we er weer een paar tegen, verwonderd om zich heen kijkend.

We hadden ook nog een flinke helling in het parcours, de North grand avenue. Eerst naar boven, waar menig funrunner wandelde en daarna hebben we lekker gezwierd naar beneden. De truckerpet die we bij de start hoopvol hadden opgezet, schoof vanzelf omhoog en hielden we dus maar vast.

Het mooiste stuk van het parcours was de South Spring street, een wat oudere straat met prachtige hoge historische panden, heel veel juweliers en goudinkopers en best wat streetart. Dat is ook het de straat die het dichtste bij Skid Row ligt. Ook hier weer een waterpost, verwonderde mensen langs de kant en officers op de fiets en op de straat die de weg afzetten (eentje leek op George Takei).

We finishten allebei toch weer met Truckerpet, hand in hand en tot onze verbazing in 28:56. Best een snelle tijd. 19e en 20e in onze categorie: https://gemininext.com/results/?event_id=5286 . Ook na de finish weer banaantjes, knijpyoghurt, fruithapje, zoute pretzels en natuurlijk de supervette Turkey Trot medaille. We puften uit op de trappen van City Hall. Ik had het idee dat ik die wel eens in Law & Order heb gezien, maar ik kan het mis hebben.

IMG_4643.JPG

We kregen van een man met een prothese nog een kaartje voor een Run & duathlon in Van Nuys in december. Jammer joh, dan zijn we er al niet meer.

Filmpje van de Turkey Trot Run, incl. de burgemeester van Los Angeles hier

 

Rock ’n Roll Half Marathon Las Vegas

strippy.jpg

Dit is een kopie van een entry van mijn reisblog, te vinden op: http://roadtrippinweb.wordpress.com.

Ha, het hoofddoel van deze hele reis! De Rock ’n Roll Half marathon Las Vegas. We waren ontzettend zenuwachtig en excited tegelijk. Details die bekend waren: je start op het eind van The Strip, rent een rondje om het Las Vegas sign heen en weer terug The strip op. The strip werd speciaal voor dit loopje afgezet. Een uniek gezicht, maar daarover later meer.

Na een ontbijtje zijn we de fonteinen voor de Mandalay bay gaan verkennen, die we vanuit onze hotelkamer konden zien. Onze kamer keek ook uit op het evenemententerrein van Geico en Rock ’n roll, waar Snoop Dogg die middag zou optreden. In 2002 hebben we dit hotel en de fonteinen uberhaupt nooit gezien, het lag te ver wandelen van ons hotel toen af en we wandelden toen alles.

Daarna terug naar de hotelkamer. Steph deed een tukje, ik werkte mijn reisblog bij 😉  Door de hectische dagen in Vegas komt dat er helemaal niet van. Rond half 3 zag ik het evenemententerrein volstromen met in neonkleurige kleding gestoken poppetjes. wee hebben langzaam onze spulletjes gepakt (Garmin, Kalenji hardlooprugzakje zonder waterzak, startnummer, chip (een soort plakstrip die je in een cirkeltje tussen je veters moest vouwen), winegums, 4 gels, creditcard, monorailkaartjes, runner perks bandje (een soort bandje om goodies mee te krijgen) en het zwarte bandje om de remix medaille mee te krijgen (de medaille die je krijgt als je in het raceweekend zowel de 5km als de Halve marathon loopt). We waren goed voorbereid en er klaar voor!

IMG_2443.JPG

Eerst een pannekoek met Nutella gegeten bij het Yoghurt en pannekoekenshopje. de goedkoopste pannekoek was 7,99. Kaching! Echter, is er bijna geen briljanter hardloopvoer dan pannekoek. De pannekoek was erg snel klaar, dus we konden daarna meteen door naar buiten, de straat oversteken en daar was al meteen de toerit naar The Strip afgesloten voor auto’s! Een rare gewaarwording om daar ineens op The Strip te lopen!

Snoop was al vanaf drieën bezig met en we kregen al lopend meteen wat flarden mee. Over het terrein liepen we, terwijl Snoop Gin & Juice rapte en ook half California girls van Katy Perry met een band meezong. We konden ook meteen startvak blauw inlopen, met de meute mee. we liepen het terrein weer af, een afgezet deel langs de Mandalay bay, richting een soort tankstation en een enooooorme rij met dixies die we al vanaf de hotelkamer hadden zien staan. Hier ook de startvakdelen/corrells. onze was 11. Er stond een mannetje die daarvoor een bordje vasthield. Want Amerikanen hebben altijd alles tot in de puntjes geregeld.

start

Hier zat ook een brandweerman in volle bepakking, met een soort zuurstofapparaat wat hij onderweg ging meenemen met een foto van zijn vrouw en kind erop. Hij zou de marathon gaan lopen.

IMG_2666.JPG

run2run3

Iets over half 5 was ’t tijd voor de start. Compleet met vlammenwerpers en muziek. Vet! Niet gefilmd 😛 Er waren best veel mensen uitgedost in felle kleurtjes, hysterische outfits en ook veel in een bride & groom outfit, want je kon met elkaar trouwen in een ‘Run through’ wedding chapel. Aan de kant van de weg stond een vrouw met een gigantisch neonkleurig bord net zoals de knakkers van de Westboro Baptist Church altijd bij zich dragen met een grote ‘JESUS LOVES YOU’-achtige tekst erop en ze scandeerde luid dat je je moest bekeren tot jezus. Ok, thanks, apart weer 😛 Welcome to America.

runjesus

Al snel kwamen we langs het ‘Welcome to fabulous Las Vegas’ bord. Wat een machtig groot ding. Ook nooit gezien in 2002; totaal gemist. Boven ons hoofd vertrokken de af en aan de vliegtuigen naar verre oorden. De lucht was prachtig van kleur en de mensen waren allemaal enthousiast en blij dat ze nu eindelijk mochten lopen. Om de zoveel meter was er muziek en dj’s. De sfeer was top! Na een paar kilometer draaiden we weet terug The strip op. Eenmaal langs de Mandalay bay begon het magische gevoel. We liepen hard op The Strip! We wilden elkaar knijpen om te zien of we niet droomden, want het voelde heel onwerkelijk aan. Ik had de GoPro mee onderweg en heb alles gefilmd. Verwacht geen topbeelden, want onze GoPro filmt wat minder bij schemering.

strippy2

Steph ontdekte rechts van ons een man met een shirt van de Marathon van Amsterdam en vroeg aan hem of hij Nederlands was. Dat was zo en ze begroetten elkaar. Iets na de Mandalay bay scheidden de mensen in trouwkleding van ons af en gingen de Run through wedding chapel in. Wij waren zwaar onder de indruk van het lopen op The Strip. Ook hier weer mensen die na enkele kilometers al wandelden. Dan krijg je het héél zwaar bij een halve marathon..

runny

stripz

Ook op The Strip was de sfeer geweldig. Allemaal toeristen langs de kant die iedereen aanmoedigden, verwonderd naar de voorbijrennende mensen keken. 1 meisje had een soort lampjesslang om zich heen gedaan en een voorbijrijdende auto riep: “Look, a christmas tree!”

lampies.jpg

Ik merkte aan mezelf dat, ondanks de rust, ik de afgelopen dagen niet goed gelopen had, doorgezakt en doorleunend op 1 been. Daar krijg ik tijdens het hardlopen dan knieklachten van, de runnersknee. Ook nu voelde ik dat ongemak (nog niet echt pijn), maar ik liep niet optimaal. Verder was het typisch Las Vegas weer: lekker plakkerig warm. Dat maakte het lopen toch zwaarder dan ik dacht. Onderweg aten we onze gelletjes nog op. Ik de lekkere smaken die ik gescoord had op de beurs (pindakaas en chocolade) en ik had in mijn rugzak ook nog de winegums. De chocoladegel die ik at, barstte half open op mijn wang en liet een mooie streep achter op mijn wang.

downlas

We kwamen onderweg ook nog langs de Gold & Silver pawn shop, de shop van het bekende programma ‘Pawn stars’. De deur stond ook open, je kon naar binnen kijken.

goldpawn

In de buurt van Fremont street stond nog een blacklight Elvis en na enige omzwervingen door vage, slecht verlichte buurtjes met hier en daar een verbaasde zwerver op straat, liepen we Fremont street east op. Hier stond een grote ijzeren sprinkhaan die vlammen uitwierp! heel erg gaaf! 😀

sprinkie

finish01

De terugweg was zwaar. We waren allebei best moe, dorstig (zelfs na elk bekertje water) en hadden stramme spieren. Ergens vlak voor de Stratosphere scheidden de halve- en de hele marathon. We zagen nog net de Elvis marathonloper  (Mike Wardian) lopen die het wereldrecord ‘een marathon lopen in Elvispak‘ ging verbeteren. Hij sloeg af, wij liepen The Strip op.

elvis

De finish was prachtig. Vele felle lightbeams, joelende mensen, toffe muziekjes en in vol licht hand in hand de finish over. Na de finish ontvangen we onze prachtige ‘spinning’ medaille, een loodzwaar ding. We waren superblij.

finish02

De uitloop van de finish was heel lang. van alles kwam voorbij. Je kreeg een energydrinkje aangeboden, een banaantje, gratis bier, fruithapjes van Dole, een Geico rugzakje en er stonden verschillende finishfotografen waar we ons gretig lieten fotograferen. De foto’s zijn peperduur en kopen we waarschijnlijk als we thuis zijn.

finish03

medals

Aan het einde van de finishfuik stond dan eindelijk het kraampje voor de remixmedaille:

We liepen uiteindelijk helemaal terug van de finish, ergens net voorbij The Bellagio (die net op dat moment een fonteinenshow had) naar het New York New York hotel met onze gare benen, mijn zeurende knieen en in ons bezwete hardloopkloffie. Ook deze dag waren weer veel roltrappen ‘jammed’en stonden stil en dus was het veel trappen klimmen naar de voetgangersbruggen over de weg heen. Elke trap ging moeizamer.

Op onze hotelkamer namen we een fijn warm bad en hebben we nog lekker nagenoten van de filmpjes van de GoPro die we konden terugkijken op de laptop. Ook foto’s gemaakt van de dikke medailleverzameling. Het was een onvergetelijke halve marathon, eentje vol adrenaline en verwondering. Iets was we samen gedaan en volbracht hebben en ons wederom dichterbij elkaar heeft gebracht.

lasvegas2675.jpg

Rock ’n Roll Las Vegas 5K

De 5K was geweldig! We waren allebei wat zenuwachtig toen we met een grote mensenmassa om 17:09 bij het monorail station stonden op raceday, bang om te laat te komen. Maar de mensen van de monorail waren op de grote mensenmassa bedacht en faseerden de poortjes. Amerikanen denken ook aan alles, blijkt deze vakantie elke keer weer! Elke keer mochten er 40 mensen door voor de metro, ook al konden er meer mensen in een coupé. Zouden er meer mensen ingaan, dan zouden er bij de volgende haltes problemen ontstaan. Smart thinking en heel netjes geregeld. We zaten dan ook prima in de monorail en er waren geen irritaties bij de haltes.

We kwamen netjes op tijd aan bij het SLS hotel, waar de start van de 5K op een terrein buiten was (een soort parkeerterrein denk ik, van enorme omvang). Ik denk dat we een kwartier voor tijd in onze correll stonden, ofwel startvak 4 van de, gok ik, 30? Zelfs toen we alweer terugrenden, starten er nog steeds mensen.

Iedereen had Glowsticks gekregen van de organisatie, maar omdat wij al wat laat waren, hadden we die gemist. Omdat het een nightrun was, hadden veel mensen zich in allerlei lichtgevende meuk gedost. Wij waren gewoon in onze normale hardloopkloffie.

Om 18:00 startten eerst de roelstoellopers (?), daarna gefaseerd de anderen. We waren door Sander gewaarschuwd dat er veel wandelaars zouden zijn bij dit evenement, maar tot mijn verbazing liep iedereen meteen goed hard. Ook liep er in ons vak iemand in een dinopak mee 😀 Die zag ik onderweg flink worstelen met het warme pak trouwens. Het liep ook voor geen meter met het wiebelende dinohoofd. Er waren er trouwens twee; ze liepen voor een organisatie, maar ik weet niet meer welke.

De sfeer was geweldig en we vonden het allebei weer geweldig om te lopen na bijna een week niet hardlopen. We startten allebei lekker enthousiast. De run ging voor een groot deel over het terrein heen, langs de zijkant en daarna achter het Circus Cirus hotel aan de achterkant. De weg was daar half afgezet. Onderweg veel dj’s, lichtjes en glowsticks. Ook veel mensen die na een kilometer al wandelden. Sommigen behoorlijk zwaarlijvig of met teveel uitdossing aan.

Auto’s die ons tegemoet reden schreeuwden: “What are you running from?” Intussen bleven we lekker gas geven, mensen inhalen terwijl we continue een glimlach op ons gezicht hadden. Na ongeveer 3,5km draaiden we het terrein weer op. Op het terrein pikte ik een glowstick op die men in een pilon had gezet. Ik wilde er ook een 😛 We zagen onderweg ook nog iemand in troetelberen pak lopen, zichtbaar warm (inmiddels toegevoegd op instagram. leuk om zo mensen te leren kennen).

Op het terrein speelde ook nog een KISS coverband, inclusief foute pakken. Ze stonden helaas een beetje achteraf.

kiss

De finish was geweldig. Uiteraard finishten we weer hand in hand én met glowstick. Na de finish waren we superblij met onze eerste topzware 5K medaille en snackjes (zoute pretzels, Dole fruithapjes, banaan, energydrinkje, etc.) . Daarna uitgepuft op een kunstgras veld vlakbij de finish. selfies maken, genieten van de sfeer en bijkomen, want we waren aardig bezweet. We zijn alweer vrij snel weggegaan en hebben de monorail terug naar het hotel genomen. Een geslaagde eerste Rock ’n Roll run!

IMG_2478.JPG