Loopjes als metafoor voor het leven ;)

34369122_1724977154256011_8710684883107708928_n

Het zou mijn dertigste halve marathon worden, de LONU Van Goghloop Nuenen. Je zou dus denken dat ik het klappen van de zweep wel ken, zo onderhand. Toch was ik al de hele dag zenuwachtig. En dat resulteert dan altijd in onrustige darmen. Die zouden we me later nog parten gaan spelen…

Het zou die dag rond de 23/24 graden worden. Normaliter is het altijd rond de 30 graden in deze tijd van het jaar. Kortom: het viel mee met de warmte. Misschien zat er wel een goede tijd in vandaag.

Steph zou me bij dit loopje alleen brengen en niet zelf meelopen. Hij had nog veel freelance werk om af te ronden. En dus dropte hij me af in Nuenen, ongeveer 7km van waar we wonen. Ik liep eerst de verkeerde kant op, een soort fietspad waar mensen aan het warmlopen waren. Toen zag ik de Clemenskerk en ik had gelezen dat daar de start was. Het geluid kwam daar ook vandaan, dus keerde ik om.

photo

Het was lekker druk bij de start. De scholierenloop was nog bezig en er werden net prijzen uitgereikt. Ik heb even staan kijken, ben toen overgestoken bij de oversteekplaats en spotte toen Harry en een andere GVAC-er bij het begin van het parcours. Ik was niet echt een gezelligerd, geloof ik, want was veel te zenuwachtig.

sffdf

Omdat het zo’n plaatselijk loopje was, had wel elke GVAC-er zijn verenigingsshirt aan. Ik had die van Steph geleend, omdat het shirt wat ik zelf in 2015 heb gekocht, te klein was geworden. In 2015 was ik nog een (wel erg fit) sprietje dat over zich heen liet lopen en haar eigen grenzen niet kende, bedacht ik me. Nu heb ik meer rimpels en lijnen en ook een stuk meer ballen.

Uiteraard startte ik weer te hysterisch hard. Ik wilde graag Harry bijhouden. Maar die is alweer een tijdje een stuk sneller dan ik. De eerste 5km ging dus nog wel redelijk en ik kwam ook redelijk goed weer de finish over voor de start van het tweede rondje. De meest rechtse vrouw hieronder op de foto werd uiteindelijk derde met een tijd van 1:43.

eerstre.jpg

Daarna begon de ellende. Ik voelde mijn milt. Ik liep te hysterisch en luisterde niet naar mijn lichaam. Een opstekertje was nog het mannetje met zijn vrachtwagentoeters, die naar elke loper toeterde. Ik gaf hem een duimpje elke keer als ik langskwam.

34181407_1724978050922588_247463104923828224_n

Tegenover hem had een gezin een tuinslang/sproeier op straat gericht, waar je onderdoor kon lopen. Heeeeerlijk!

erre

Maar daarna ging het kak, veranderde mijn milt in één groot stekend orgaan en moest ik ademhappend gaan lopen. En dat heb ik al heeeeel lang niet gehad. Ik was een beetje teleurgesteld in mezelf. Ik wilde nog herstarten, maar het lukte ff niet. Mijn tempo zakte weg en iedereen liep me voorbij. In gedachten sprak ik mezelf streng toe: “kom op nou, lijf, je kunt het!”.

Na een tijdje kon ik me herpakken en op een traag tempo weer gaan hardlopen. Ik voelde me een kneus en dacht dat ik de hele halve marathon had verkloot. Maar vreemd genoeg zie ik dat ik de kilometer erna weer 5:25 liep. En ik voelde dat ik langzaam de pijn kwijtraakte. Ik had mezelf weer herpakt en liep weer! Toen was het alleen nog een kwestie van hem uitlopen. En dat ging wonderwel goed.

Waar ik in de eerste ronde nog ruzie had met de Dolphin waterzakjes die je open moest scheuren, waarna je er water uit kon persen, in ronde twee kreeg ik beter door hoe het werkte. En goot ik de inhoud over me heen, zodra ik er genoeg uit had gedronken. Harry heb ik niet meer gezien, andere GVAC-ers zag ik al eerder finishen op 10km.

Op 19km kwam ik erachter dat ik pas 1:43 had gelopen en dat een tijd rond de 1:53 er nog best inzat! Dat had ik echt niet gedacht, zeker niet omdat ik af en toe rondes van 5:55 voorbij zag komen op mijn horloge. Ik finishte uiteindelijk in 1:54. Een enorme opsteker! Ondanks de pijn had ik toch doorgezet en mezelf herpakt. Zoals de titel van dit blogje al zegt: een mooie metafoor voor het leven!

gghh

Van deze lieve jongen kreeg ik vervolgens de kleinste medaille die ik ooit gekregen heb. Maar dat boeit niet. Want ik heb een goed gevoel over dit loopje en ben toch nog zevende geworden van de 17 dames (zoveel deden er blijkbaar niet mee).

dhf

De halve marathon blijft een geweldige afstand, maar ik moet beter naar mijn lichaam luisteren, niet meer zo zwaar eten voor een halve marathon (pannekoeken is echt niet nodig als het geen marathon betreft) en voortaan minder snel starten.

ghh

Het volgende wedstrijdje zal de Cityrun in Deurne zijn, en weer samen met Steph. Ik heb hem gemist in Nuenen….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s