Turkey Trot Run Los Angeles

turkeytrot

Dit is een kopie van de entry die ook op mijn reisblog te vinden is: http://roadtrippinweb.wordpress.com

De Turkey Trot Run LA is een evenement dat ik vond toen ik zocht naar meer hardloopevenementen in omgeving LA. de grappige medaille en het feit dat het geen gigantische afstand was, trokken me destijds. We stonden al maanden ingeschreven en hadden de ophaalbewijzen in huis. Ik maakte me gisteravond druk of we het wel allemaal zouden redden. Ik sliep er zelfs slechts van. Waarom had ik dit toch allemaal weer geregeld?

5:30 ging het wekkertje hier in Los Angeles. Brrr. En dat na een vermoeiende dag gisteravond tot laat in Universal Studios. We waren allebei niet echt te genieten. Steph had geen zin in ontbijt, ik douwde er met tegenzin een droge boterham met pindakaas in.

Rond 6:20 gingen we op weg. Traveltab als wifi dongle mee en mijn iPhone met waze als navigator. Waze heeft ons nu al enkele keren goed genavigeerd en dat blijkt cruciaal in een stad als Los Angeles, waar het een doolhof en wirwar is van straatjes. 1 verkeerd afslagje en je kan meteen weer een ander doolhof door om bij dezelfde bestemming te komen. Iedere uitrit kent vaak weer twee afritten die je meteen goed moet pakken, anders ben je fucked. Een situatie waar een stresskip als ik soms hoorndol van kan worden, want de taak van het navigeren is aan mij toebedeeld. De ingebouwde Hertz-navigator in de Jeep (ja, Thrifty en Hertz wisselen dus blijkbaar auto’s uit) is niet zo geweldig, want niet up to date en ze kondigt al te vroeg straten aan en herberekent niet op tijd als je verkeerd rijdt en de traveltab heeft hetzelfde euvel. Waze is bovendien i.t.t. de rest altijd up to date en je kunt meteen zien waar er file staat, een voertuig langs de weg, ongelukken, etc.

Laten er van die laatste nou ENORM veel zijn in Los angeles. De wegen hier nodigen blijkbaar uit tot asociaal rijden. We hebben al menig sportwagen met een enorme snelheid voorbij zien sjezen. Auto’s mogen rechts inhalen hier, dus sjezen overal tussendoor, snijden asociaal af naar een uitrit en gisteren hebben we alleen al 2 in elkaar geprakte auto’s gezien inclusief bijbehore de horrorfile. Vanmorgen stond er nog eentje vers te roken tegen een vangrail. Levensgevaarlijk. Wij tuffen netjes met de speedlimit 65MPH door de stad, want we willen geen boze officers aan onze broek.

Het navigeren naar de Turkey Trot was eigenlijk navigeren naar de parkeergarage die de organisatie opgegeven had. Deze kluns had alleen de verkeerde parkeergarage ingevoerd: eentje op Olive street.  De juiste zat op South Olive street. En die liggen blijkbaar 7mijl en 15 minuten rijden van elkaar verwijderd. Dus stonden we vanmorgen voor de dichte deur van een verkeerde parkeeragarage. De andere lag in Downtown LA. Middenin de stad, waar de organisatie al het een en ander aan het afzetten was. Ook dán is waze handig, omdat ze razendsnel herberekent waar je wél kunt rijden en welk stuk weg is afgesloten.

We zouden starten om 8:00 en om 7:15 stonden we nog in de wachtrij voor de juiste parking in Downtown LA. Nog geen startnummer. *zweethandjes* Gelukkig konden de startnummers opgehaald worden vlakbij de start, kwamen we achter, waar we uiteindelijk 20 minuten voor tijd helemaal gereed stonden. Inclusief truckerpet, want dat was een toffe goodie van de organisatie die opgaat op de terugvlucht overmorgen.

img_4621

Amerikanen houden trouwens van goodies, want er stond ook een standje van Clifbar, mijn favoriete energyreep! Gratis nommies; een nieuwe smaak (Nut butter, hue hue hue) Bring it!

IMG_4627.JPG

Om 8:00 startten we, samen met allemaal vrolijk uitgedoste Amerikanen waarvan sommigen de Turkey-hoed ophadden (een stoffen hoed in de vorm van een halve kalkoen), die de organisatie verkocht, sommige eigen hoofddeksels, anderen rokjes in de Thanksgiving-kleuren, sommigen zelfs complete kalkoen outfits. Bovenal was het een funrun! En zo wilden we er ook “in” gaan. En een, vind ik, interessante manier om onder de ‘gewone'(?) Amerikaan te komen. Het gros van de deelnemers komt uit Los Angeles en omgeving. Ik heb in de uitslagen 1 Brit gezien en wij dan dus.

Het zonnetje stond bij de start al laag in de straten te schijnen. We kregen het bij het lopen dan ook al gauw lekker warm. Sommige deelnemers (onervaren) hadden ook lange broeken aan, hoodies, meerdere lagen over elkaar. Gelukkig had Generic Events meerdere waterposten onderweg, met zowel water als Gatorade. En dat op een 5K loopje!

De eerste paar kilometers hebben we heen en weer gelopen door de Downtown area, en langs het Grand park, een kunstmatig aangelegd parkje. Deze omgeving is san ook weer zo contrastrijk als ik inmiddels gewend ben van de VS. Grote wolkenkrabbers, dure panden, cityhalls, rechtbanken, etc. Een paar straten verder ligt de ergste buurt van Los Angeles: Skid row. Ze staat bekend om haar vele daklozen. Veel mensen slapen daar op straat, rijden hun spulletjes in een winkelkarretje rond en praten in zichzelf. Want veel van de daklozen die ik op straat zie, hebben volgens mij psychische problemen. Maar geen geld om zichzelf te behandelen of door pech op straat beland. Ook onderweg kwamen we er weer een paar tegen, verwonderd om zich heen kijkend.

We hadden ook nog een flinke helling in het parcours, de North grand avenue. Eerst naar boven, waar menig funrunner wandelde en daarna hebben we lekker gezwierd naar beneden. De truckerpet die we bij de start hoopvol hadden opgezet, schoof vanzelf omhoog en hielden we dus maar vast.

Het mooiste stuk van het parcours was de South Spring street, een wat oudere straat met prachtige hoge historische panden, heel veel juweliers en goudinkopers en best wat streetart. Dat is ook het de straat die het dichtste bij Skid Row ligt. Ook hier weer een waterpost, verwonderde mensen langs de kant en officers op de fiets en op de straat die de weg afzetten (eentje leek op George Takei).

We finishten allebei toch weer met Truckerpet, hand in hand en tot onze verbazing in 28:56. Best een snelle tijd. 19e en 20e in onze categorie: https://gemininext.com/results/?event_id=5286 . Ook na de finish weer banaantjes, knijpyoghurt, fruithapje, zoute pretzels en natuurlijk de supervette Turkey Trot medaille. We puften uit op de trappen van City Hall. Ik had het idee dat ik die wel eens in Law & Order heb gezien, maar ik kan het mis hebben.

IMG_4643.JPG

We kregen van een man met een prothese nog een kaartje voor een Run & duathlon in Van Nuys in december. Jammer joh, dan zijn we er al niet meer.

Filmpje van de Turkey Trot Run, incl. de burgemeester van Los Angeles hier

 

Rock ’n Roll Half Marathon Las Vegas

strippy.jpg

Dit is een kopie van een entry van mijn reisblog, te vinden op: http://roadtrippinweb.wordpress.com.

Ha, het hoofddoel van deze hele reis! De Rock ’n Roll Half marathon Las Vegas. We waren ontzettend zenuwachtig en excited tegelijk. Details die bekend waren: je start op het eind van The Strip, rent een rondje om het Las Vegas sign heen en weer terug The strip op. The strip werd speciaal voor dit loopje afgezet. Een uniek gezicht, maar daarover later meer.

Na een ontbijtje zijn we de fonteinen voor de Mandalay bay gaan verkennen, die we vanuit onze hotelkamer konden zien. Onze kamer keek ook uit op het evenemententerrein van Geico en Rock ’n roll, waar Snoop Dogg die middag zou optreden. In 2002 hebben we dit hotel en de fonteinen uberhaupt nooit gezien, het lag te ver wandelen van ons hotel toen af en we wandelden toen alles.

Daarna terug naar de hotelkamer. Steph deed een tukje, ik werkte mijn reisblog bij 😉  Door de hectische dagen in Vegas komt dat er helemaal niet van. Rond half 3 zag ik het evenemententerrein volstromen met in neonkleurige kleding gestoken poppetjes. wee hebben langzaam onze spulletjes gepakt (Garmin, Kalenji hardlooprugzakje zonder waterzak, startnummer, chip (een soort plakstrip die je in een cirkeltje tussen je veters moest vouwen), winegums, 4 gels, creditcard, monorailkaartjes, runner perks bandje (een soort bandje om goodies mee te krijgen) en het zwarte bandje om de remix medaille mee te krijgen (de medaille die je krijgt als je in het raceweekend zowel de 5km als de Halve marathon loopt). We waren goed voorbereid en er klaar voor!

IMG_2443.JPG

Eerst een pannekoek met Nutella gegeten bij het Yoghurt en pannekoekenshopje. de goedkoopste pannekoek was 7,99. Kaching! Echter, is er bijna geen briljanter hardloopvoer dan pannekoek. De pannekoek was erg snel klaar, dus we konden daarna meteen door naar buiten, de straat oversteken en daar was al meteen de toerit naar The Strip afgesloten voor auto’s! Een rare gewaarwording om daar ineens op The Strip te lopen!

Snoop was al vanaf drieën bezig met en we kregen al lopend meteen wat flarden mee. Over het terrein liepen we, terwijl Snoop Gin & Juice rapte en ook half California girls van Katy Perry met een band meezong. We konden ook meteen startvak blauw inlopen, met de meute mee. we liepen het terrein weer af, een afgezet deel langs de Mandalay bay, richting een soort tankstation en een enooooorme rij met dixies die we al vanaf de hotelkamer hadden zien staan. Hier ook de startvakdelen/corrells. onze was 11. Er stond een mannetje die daarvoor een bordje vasthield. Want Amerikanen hebben altijd alles tot in de puntjes geregeld.

start

Hier zat ook een brandweerman in volle bepakking, met een soort zuurstofapparaat wat hij onderweg ging meenemen met een foto van zijn vrouw en kind erop. Hij zou de marathon gaan lopen.

IMG_2666.JPG

run2run3

Iets over half 5 was ’t tijd voor de start. Compleet met vlammenwerpers en muziek. Vet! Niet gefilmd 😛 Er waren best veel mensen uitgedost in felle kleurtjes, hysterische outfits en ook veel in een bride & groom outfit, want je kon met elkaar trouwen in een ‘Run through’ wedding chapel. Aan de kant van de weg stond een vrouw met een gigantisch neonkleurig bord net zoals de knakkers van de Westboro Baptist Church altijd bij zich dragen met een grote ‘JESUS LOVES YOU’-achtige tekst erop en ze scandeerde luid dat je je moest bekeren tot jezus. Ok, thanks, apart weer 😛 Welcome to America.

runjesus

Al snel kwamen we langs het ‘Welcome to fabulous Las Vegas’ bord. Wat een machtig groot ding. Ook nooit gezien in 2002; totaal gemist. Boven ons hoofd vertrokken de af en aan de vliegtuigen naar verre oorden. De lucht was prachtig van kleur en de mensen waren allemaal enthousiast en blij dat ze nu eindelijk mochten lopen. Om de zoveel meter was er muziek en dj’s. De sfeer was top! Na een paar kilometer draaiden we weet terug The strip op. Eenmaal langs de Mandalay bay begon het magische gevoel. We liepen hard op The Strip! We wilden elkaar knijpen om te zien of we niet droomden, want het voelde heel onwerkelijk aan. Ik had de GoPro mee onderweg en heb alles gefilmd. Verwacht geen topbeelden, want onze GoPro filmt wat minder bij schemering.

strippy2

Steph ontdekte rechts van ons een man met een shirt van de Marathon van Amsterdam en vroeg aan hem of hij Nederlands was. Dat was zo en ze begroetten elkaar. Iets na de Mandalay bay scheidden de mensen in trouwkleding van ons af en gingen de Run through wedding chapel in. Wij waren zwaar onder de indruk van het lopen op The Strip. Ook hier weer mensen die na enkele kilometers al wandelden. Dan krijg je het héél zwaar bij een halve marathon..

runny

stripz

Ook op The Strip was de sfeer geweldig. Allemaal toeristen langs de kant die iedereen aanmoedigden, verwonderd naar de voorbijrennende mensen keken. 1 meisje had een soort lampjesslang om zich heen gedaan en een voorbijrijdende auto riep: “Look, a christmas tree!”

lampies.jpg

Ik merkte aan mezelf dat, ondanks de rust, ik de afgelopen dagen niet goed gelopen had, doorgezakt en doorleunend op 1 been. Daar krijg ik tijdens het hardlopen dan knieklachten van, de runnersknee. Ook nu voelde ik dat ongemak (nog niet echt pijn), maar ik liep niet optimaal. Verder was het typisch Las Vegas weer: lekker plakkerig warm. Dat maakte het lopen toch zwaarder dan ik dacht. Onderweg aten we onze gelletjes nog op. Ik de lekkere smaken die ik gescoord had op de beurs (pindakaas en chocolade) en ik had in mijn rugzak ook nog de winegums. De chocoladegel die ik at, barstte half open op mijn wang en liet een mooie streep achter op mijn wang.

downlas

We kwamen onderweg ook nog langs de Gold & Silver pawn shop, de shop van het bekende programma ‘Pawn stars’. De deur stond ook open, je kon naar binnen kijken.

goldpawn

In de buurt van Fremont street stond nog een blacklight Elvis en na enige omzwervingen door vage, slecht verlichte buurtjes met hier en daar een verbaasde zwerver op straat, liepen we Fremont street east op. Hier stond een grote ijzeren sprinkhaan die vlammen uitwierp! heel erg gaaf! 😀

sprinkie

finish01

De terugweg was zwaar. We waren allebei best moe, dorstig (zelfs na elk bekertje water) en hadden stramme spieren. Ergens vlak voor de Stratosphere scheidden de halve- en de hele marathon. We zagen nog net de Elvis marathonloper  (Mike Wardian) lopen die het wereldrecord ‘een marathon lopen in Elvispak‘ ging verbeteren. Hij sloeg af, wij liepen The Strip op.

elvis

De finish was prachtig. Vele felle lightbeams, joelende mensen, toffe muziekjes en in vol licht hand in hand de finish over. Na de finish ontvangen we onze prachtige ‘spinning’ medaille, een loodzwaar ding. We waren superblij.

finish02

De uitloop van de finish was heel lang. van alles kwam voorbij. Je kreeg een energydrinkje aangeboden, een banaantje, gratis bier, fruithapjes van Dole, een Geico rugzakje en er stonden verschillende finishfotografen waar we ons gretig lieten fotograferen. De foto’s zijn peperduur en kopen we waarschijnlijk als we thuis zijn.

finish03

medals

Aan het einde van de finishfuik stond dan eindelijk het kraampje voor de remixmedaille:

We liepen uiteindelijk helemaal terug van de finish, ergens net voorbij The Bellagio (die net op dat moment een fonteinenshow had) naar het New York New York hotel met onze gare benen, mijn zeurende knieen en in ons bezwete hardloopkloffie. Ook deze dag waren weer veel roltrappen ‘jammed’en stonden stil en dus was het veel trappen klimmen naar de voetgangersbruggen over de weg heen. Elke trap ging moeizamer.

Op onze hotelkamer namen we een fijn warm bad en hebben we nog lekker nagenoten van de filmpjes van de GoPro die we konden terugkijken op de laptop. Ook foto’s gemaakt van de dikke medailleverzameling. Het was een onvergetelijke halve marathon, eentje vol adrenaline en verwondering. Iets was we samen gedaan en volbracht hebben en ons wederom dichterbij elkaar heeft gebracht.

lasvegas2675.jpg

Rock ’n Roll Las Vegas 5K

De 5K was geweldig! We waren allebei wat zenuwachtig toen we met een grote mensenmassa om 17:09 bij het monorail station stonden op raceday, bang om te laat te komen. Maar de mensen van de monorail waren op de grote mensenmassa bedacht en faseerden de poortjes. Amerikanen denken ook aan alles, blijkt deze vakantie elke keer weer! Elke keer mochten er 40 mensen door voor de metro, ook al konden er meer mensen in een coupé. Zouden er meer mensen ingaan, dan zouden er bij de volgende haltes problemen ontstaan. Smart thinking en heel netjes geregeld. We zaten dan ook prima in de monorail en er waren geen irritaties bij de haltes.

We kwamen netjes op tijd aan bij het SLS hotel, waar de start van de 5K op een terrein buiten was (een soort parkeerterrein denk ik, van enorme omvang). Ik denk dat we een kwartier voor tijd in onze correll stonden, ofwel startvak 4 van de, gok ik, 30? Zelfs toen we alweer terugrenden, starten er nog steeds mensen.

Iedereen had Glowsticks gekregen van de organisatie, maar omdat wij al wat laat waren, hadden we die gemist. Omdat het een nightrun was, hadden veel mensen zich in allerlei lichtgevende meuk gedost. Wij waren gewoon in onze normale hardloopkloffie.

Om 18:00 startten eerst de roelstoellopers (?), daarna gefaseerd de anderen. We waren door Sander gewaarschuwd dat er veel wandelaars zouden zijn bij dit evenement, maar tot mijn verbazing liep iedereen meteen goed hard. Ook liep er in ons vak iemand in een dinopak mee 😀 Die zag ik onderweg flink worstelen met het warme pak trouwens. Het liep ook voor geen meter met het wiebelende dinohoofd. Er waren er trouwens twee; ze liepen voor een organisatie, maar ik weet niet meer welke.

De sfeer was geweldig en we vonden het allebei weer geweldig om te lopen na bijna een week niet hardlopen. We startten allebei lekker enthousiast. De run ging voor een groot deel over het terrein heen, langs de zijkant en daarna achter het Circus Cirus hotel aan de achterkant. De weg was daar half afgezet. Onderweg veel dj’s, lichtjes en glowsticks. Ook veel mensen die na een kilometer al wandelden. Sommigen behoorlijk zwaarlijvig of met teveel uitdossing aan.

Auto’s die ons tegemoet reden schreeuwden: “What are you running from?” Intussen bleven we lekker gas geven, mensen inhalen terwijl we continue een glimlach op ons gezicht hadden. Na ongeveer 3,5km draaiden we het terrein weer op. Op het terrein pikte ik een glowstick op die men in een pilon had gezet. Ik wilde er ook een 😛 We zagen onderweg ook nog iemand in troetelberen pak lopen, zichtbaar warm (inmiddels toegevoegd op instagram. leuk om zo mensen te leren kennen).

Op het terrein speelde ook nog een KISS coverband, inclusief foute pakken. Ze stonden helaas een beetje achteraf.

kiss

De finish was geweldig. Uiteraard finishten we weer hand in hand én met glowstick. Na de finish waren we superblij met onze eerste topzware 5K medaille en snackjes (zoute pretzels, Dole fruithapjes, banaan, energydrinkje, etc.) . Daarna uitgepuft op een kunstgras veld vlakbij de finish. selfies maken, genieten van de sfeer en bijkomen, want we waren aardig bezweet. We zijn alweer vrij snel weggegaan en hebben de monorail terug naar het hotel genomen. Een geslaagde eerste Rock ’n Roll run!

IMG_2478.JPG

De Hele die een halve werd…

IMG_1441.JPG

Ergens in juni schreef ik me in voor de Marathon van Etten Leur. Ik had sinds ’t Is voor Niks in Geldrop geen marathon meer gelopen en ook geen cyclustraining meer gevolgd met mijn clubje GVAC. Etten-Leur leek betrekkelijk veilig, want niet zo duur, dichtbij en redelijk goedkoop.

In juli startte de marathoncyclus van GVAC en deed ik mee. In mijn collectie schoenen (5/6 paar) helaas alleen nog maar flink áfgelopen, versleten exemplaren, maar daar kwam ik pas te laat achter. De week vóór de marathontrainingen kwam ik net krap uit op 21km, om aan te kunnen sluiten bij de groep. De week erop liepen we 23km. Het was weer even wennen, maar het ging.

Maar zoals dat gaat bij cyclustraining, bouw je al snel op naar hogere afstanden (25, 28, 30) en merkte ik dat ik ‘pijntjes’ kreeg. De rechterknieband vooral, een pijn die doorstraalde naar mijn heup en waar ik door onderweg te ‘swingen’ (mijn been naar links optrekken en de heup weer een beetje losmaken) wel even op door kon, maar dat-ie daarna lang bleef aanhouden. De 28km en 30km-tjes gingen moeizaam. Elk oneffen oppervlak voelde als een kwelling, licht trekken van de groep die soms liever 10,5km liep, ook. Ik liep niet meer lekker, ik sprak niet meer veel tijdens de trainingen en kwam vaak gesloopt aan. Op mijn naar de buitenkant doorgezakte schoenen dwong mijn lichaam zichzelf in een onnatuurlijke, foute houding die teveel druk zette op mijn rechterknie. De lopersknie dus.

Ik wilde heel graag door, maar er lonkte geen gigantische druk van een inschrijving van een buitenlandse marathon en dus heb ik voor het eerst in mijn leven gas terug genomen. Nieuwe schoenen (de blauwe Nike Lunareclipse5) , de hele omgezet naar de halve (want het parcours voor de hele was twee rondjes) en meedoen met de halve marathoncyclus. Dat verhaal heb ik al eens eerder verteld 😉

Vandaag was het dan zover. Steph liep voor de verandering niet mee. Ik heb het hem echt 100 keer aangeboden, maar hij vond dat ik weer ’s zelf moest lopen. Vreemd genoeg houd ik hem op de baan niet bij, maar op de lange afstanden rem ik vaak toch nog af omdat we samen liepen. Vandaag hoefde dat niet.

De lokatie was eigenlijk ideaal. Etten-Leur ligt op minder dan een uur treinen van Eindhoven. Vlakbij het station van Etten-Leur ligt het theater waar je alles op kunt halen en waar je je kunt omkleden en ongeveer 300 verderop start je al. Eat that, Singelloop! De start is in het dorpscentrum, een klein straatje met veel terrasjes en eettentjes. De horeca hebben vandaag goede zaken gedaan, heb ik al kunnen zien.

We waren veel te vroeg. Half 1; en omdat alles dichtbij was ik om 12:45 al klaar met naar de wc gaan. Het startnummer was al per post opgestuurd. We namen een plekje onder de Moeierboom, een grote boom middenin het parcours. Ik kon iedereen zien langskomen; lopers die al waren gefinisht, marathonlopers die nog liepen en net bezig waren aan hun tweede ronde. Ik kon op mijn dooie gemakje mijn startnummer opspelden, headsetje en spibelt bevestigen, van het zonnetje genieten en een restje boterham met pindakaas opeten.

De startvakken waren klein en je kon ter plekke kiezen waar je kon gaan staan. Ik wilde graag 1:50 lopen, dus ging ik in het 1:40-1:50 vak staan.

IMG_1444.JPG

Zo nauw luisterde het niet, want daar stonden ook de beginners met de smartphonehouders op hun arm, die ik na de start meteen kon inhalen. De start door smalle paadjes was nogal fuikerig en lastig doorkomen. Ik heb misschien iets meer asomoves gemaakt dan normaal, want niemand trok zich iets aan van de regel dat snelle lopers meestal links lopen en tragere rechts. Alles zat potdicht.

Na ongeveer een kilometer werd dat beter en kwamen we langs de bisschopsmolen, die ook op de medaille staat. Het digitale bord met tijd, datum en temperatuur gaf 17 graden aan. Lekker temperatuurtje op 30 oktober! Het parcours was verder niet heel boeiend, zo door de uiteinden van Etten-Leur, een viaduct over en de weilanden in. Maar dan kon ik me tenminste weer makkelijk in de hyperfocusstand brengen en me alleen maar concentreren op gas geven. Ook geen bekenden langs de kant waar ik op moest letten.

Ik heb de eerste 10km redelijk stabiel gelopen rond de 5:00min/km. Ik tikte de 10km aan in 50:nogiets. Dat ging lekker en ik rekende dat ik dan nog een uur over had voor de resterende 11km. Als ik zo bleef lopen, ging die 1:50 wel lukken. Maar na 12km kwamen de eerste vermoeidsverschijnselen. Vroeger vrat ik deze halve marathons óp met huid haar, dit jaar heb ik er ‘maar’ 4 gelopen. Ik merkte dat mijn favoriete afstand op volle snelheid toch anders ging dan vroegâh. Maar vroegâh zijn tijden waarin ik hard voor mezelf was, ingevallen wangetjes had en me vervreemdde van de mensen waar ik van hield. En die vroegâhs zijn er niet meer. Naar dít lijf wordt geluisterd en daarom heb ik zo her en der de teugels wat laten vieren om mijn ademhaling weer een beetje te kalmeren. Dat werkte goed.

Ook op 15km had ik het moeilijk en was ik de telkens half gevulde bekertjes met energydrink bij de waterposten beu en dronk ik er twee leeg bij de post en eentje van een staande vrijwilliger. Hoppekee, kom maar op met die energietjes!

Rond de 17/18km kwamen we Etten Leur weer binnen. Ik wist dat de 1:50 erg krap zou worden, want ik merkte dat ik kilometers met uitschieters van 5:34 of 5:25 had. Ik had niet berekend wat mijn kilometertijd moest zijn, dus ik bleef gewoon maar gas geven. We kwamen nog eenmaal langs de Bisschopsmolen, zo rond de 20 kilometer. Na de 20 had mijn lijf ook eigenlijk wel alles eruit geperst wat erin zat. De laatste kilometer was zwáár. Ik had tintelende voeten en wangen (heel apart) en was her en der licht in mijn hoofd. 200 meter voor de finish zag ik toch nog mijn grote held Steph staan. Eerder dan hij mij! De finish voelde als een verlossing. En ik finishte volgens de organisatie in 1:51:00! Goed genoeg! Blij mee! Als 16e vrouw in mijn categorie (97 vrouwen van 35+). Dat ik toch zo dicht bij mijn beoogde (erg ambitieuze) doel ben gekomen, vind ik gaaf. Ik kan het nog!

Na de finish ben ik totaal leeggezogen tegen een hek aan gaan hangen. Zwalkend liep ik naar de eerste vrijwilliger met partjes sinaasappel, een bekertje energydrink, een banaantje. Langzaam werd de leeggelopen tank weer gevuld. Om het hoekje stond Steph te wachten bij wie ik heerlijk, uitgeput, in zijn armen mocht hangen. Wat was dat fijn!

14553083_130658870740344_7428053828563369984_n

Ook volgde de enorme medaille. Dezelfde als de marathon! Dit jaar geen Vincent van Gogh, die ik wel her en der op panden gezien heb. Steph en ik snappen nog steeds niet waarom, omdat we dachten dat Nuenen ‘Van Gogh’-stad was.

Op een terrasje hebben we nog een muntthee gedronken (die ik heb volgegooid met vier blokjes suiker en honing) en na die suikerbom kon ik er weer tegen!

Bedankt Etten-Leur! het was goed geregeld en gezellig! Over een weekje de Krollenloop!

Halve Marathon Eindhoven

En maaaaandenlang hebben we hier naartoe geleeeeefd. Nu zijn wij degeeeeen die een feestje geven…

liefjes.jpg

Al die maanden aan voorbereiding, elke zaterdag vroeg op om samen met de GVAC hele- en halve marathontrainingen mee te doen resulteerden in het prachtige resultaat van zondag.

Ik zelf heb vanaf juli eerst met de GVAC marathontrainingen meegelopen. Helaas merkte ik dat de trainingen tot 28km redelijk gingen en mijn knieën, voetzolen en binnenkant kuiten daarna begonnen te weigeren. De schoenen die ik had, waren stuk voor stuk ‘af’, verkeerd afgesleten en doorgezakt. Vanaf die weken, ongeveer 16km, ben ik met Steph en zijn halve marathonclubje mee gaan trainen op 9,5km. Dat ging goed, al had ik soms nog steeds moeite met de warmte. Die enkele keren dat het niet lekker ging, verloor ik wel eens het vertrouwen in mijn lichaam. Kon ik het nog wel? Was ik het niet helemaal kwijt nu? Voor het eerst in mijn leven een inschrijving voor een hele marathon omzetten naar een halve voelde een beetje als falen soms.

Met Steph ging het geweldig. Hij had weinig moeite met de duurloopjes, was al enzigsins ervaren door het trainen voor de halve marathon van Berlijn en had vaak nog energie over om na een duurloopje nog een sprintje te doen.

Ook de wedstrijdjes tussendoor (De Veldhoven Ten Miles, de Singelloop en de Posbankloop) maakten hem meer ervaren in hard lopen en aanvoelen wat je lichaam aankan.

Op D-day zelf deden we allebei voor de eerste keer mee met de GVAC warming up. Ik denk dat er zo’n 40 man van de vereniging meededen met de halve marathon, ook al waren de bedrijfslopers er niet bij. Ik vond het fijn om een warming up mee te maken, koud starten is toch lastiger, merk ik nu. Met de jaren word je toch langzaam wijzer.

We starten allebei in ons GVAC-tenue, door Steph een paar weken geleden aangeschaft. Nog even en we kopen een matching regenpak en nordic walking stokken 😉

IMG_0426.JPG

We starten beide in startvak G, voor 2:00-2:05, ook al was het doel onder de 2 uur lopen (de halve marathon van Berlijn, Stephs eerste, liepen we in 2:10:51). Het weer was lekker, de zon scheen en we stonden prima in onze korte shirtjes. De start was langer dan voorgaande jaren, ook al is 2013 het laatste jaar dat ik de halve heb gelopen in Eindhoven. Pas vér op de Veldmaarschalk Montgomerylaan begon de officiële start en konden we los. Ik probeerde Steph direct onder de 5:40 te houden. Met gemiddeld 5:41 per ronde, had begeleider Lau Liefting ons verteld, konden we onder de 2 uur blijven. In het begin is dat lastig. Iedereen start altijd snel, ook ik. Je moet je aan je eigen tempo houden of je sloopt jezelf.

Ik heb ons daarom stiekem wel een beetje gepusht, de eerste 10km. De kilometertijden lagen eerder rond de 5:25, zie ik terug, en ik checkte bij Steph of hij zich goed voelde en dat leek het geval. Ook haalde hij regelmatig mensen in, met felle sprintjes. Pas toen hij vermoeid begon te raken, iets na de 10km, liet ik ons tempo iets terug zakken naar 5:35.

Ik merkte wel degelijk het verschil in drukte tussen de hele en halve marathon, overigens. Aan de hele deden circa 2900 mensen mee, aan de halve 9000. De eerste kilometers is het dringen geblazen, na ongeveer 10km begint men zich te verspreiden en dunnen de massa’s uit. En dan heb je af en toe stukjes waar je lekker vrij kunt lopen, zonder de drang te voelen in te moeten halen.

Onderweg stond trouwens iemand met dit spandoek, het meest geweldige wat ik gezien heb 😀

img_0452

Steph kreeg het moeilijk vlak voor de oirschotsedijk, last van zijn milt. We lieten het tempo iets terugzakken. Vlak voor de wedstrijd hadden we handsignalen afgesproken, omdat ik hem tijdens de Singelloop het weekend ervoor teveel aan het opjagen was, gaf ik nu met een duim naar boven of beneden aan of het tempo goed was en of we moesten afzakken. Dat werkte grandioos en ik kon ook met mijn handen het aantal kilometers aangeven wat we nog moesten. Steph luisterde namelijk naar zijn Spotify playlist en ik liep zonder, om de omgeving en medelopers goed in de gaten te houden. Op de oirschotsedijk hadden we weer kilometers van 5:45 en 5:50 en was ik vooral weer met mijn handen aan het gebaren dat we sneller moesten. Steph herpakte zich uiteindelijk, mede door wat wildvreemde kinderen die ons op naam aanmoedigden. Het was ook weer goed weer om eindeloos veel kinderen te highfiven.

Op 18km kwamen we groepsgenoten tegen van de halve marathon, die ook een mooie tijd liepen. En daar was Strijp-S, en de man met de hamer. Ik liep nog heerlijk, iets wat me ook wel verbaasde, omdat ik de laatste tijd meer moeite had gehad met de trainings duurloopjes. Maar wedstrijden zijn anders en de vibe is anders. Ik merkte dat ik door die ‘vibe’ enorm gestimuleerd werd en weer langzaam mijn oude wedstrijdspirit begon terug te krijgen. Die gigantische wil om hard te lopen, om een mooie tijd neer te zetten, om mezelf te overtreffen. Ik wist ook daar in Strijp al dat we onder de2 uur zouden blijven. We hadden ook inmiddels de luxe om de laatste kilometers af te zakken naar de rond de 6:00/km.

Ik vond het magisch om die laatste kilometers langs het PSV-stadion samen te lopen. Onder de militaire voetgangersbrug door, over het volgepakte 18 Septemberplein, de markt over, over ’t drukke Stratumseind (waar dit keer een soort beveiligingsjongens de menigte tegenhielden), dat sneaky kleine verhoginkje en langs Dijk 9, waar traditiegetrouw de GVAC-ers stonden en we voor de derde keer Lau zagen staan!

De laatste kilometers gaven me kippevel: al die blauwe DLL-vlaggetjes, het grote VIP-vak en de superbrede vestdijk waar je heerlijk kunt finishen. Uiteraard weer hand in hand, onze traditie. Dit keer zat er geen eindsprint in: Steph had alles gegeven. Het finishen voelde geweldig, zo samen. De voltooiing van de wedstrijd waar we lang naartoe hadden getraind en ook nog ons doel om onder de 2 uur te lopen genaild. Ik voelde me supertrots en Steph ook!

Uiteraard stond bij het station de Reisjefit/Supportersvanbewegen meute weer en zijn we op de foto gegaan:

img_0444

Dit smaakt zo naar meer! We hebben nu gemerkt hoe hard we samen kunnen, dat er nog steeds progressie in zit en zelfs de marathonkriebels zijn aanwezig bij Steph. We lopen samen nog een keer de krollenloop begin november en ik loop eind oktober nog de halve van Etten-Leur en daarna gaan we ons geluk beproeven in het buitenland! Tot snel! (en ik zal nog twee wedstrijdverslagen toevoegen, backdated)

Singelloop 2016

Mijn eerste wedstrijd ooit was de Singelloop Utrecht, op 30 september 2012. De 10km liepen over de mooie grachten van Utrecht. Het was warm en ondanks dat ik net een jaar hardliep en niet verwachtte snel te finishen, zette ik een PR op de 10km van 57:13. 4 jaar later zijn we nu, inmiddels loop ik 5 jaar hard, loop samen met mijn man en heb ik 5 marathons en 19 halve marathons gelopen. De bedoeling, begin dit jaar, was dat er meer vriendjes zouden meelopen met ons op de Singelloop, zoals we dat ook in 2012 deden. Maar voor een wedstrijd trainen vereist tijd en niet iedereen wil en kan die maken. En dus liepen we met zijn tweetjes. De dag ervoor hadden we nog een duurloop van 14km gedaan met GVAC, maar de beentjes konden het prima aan de dag erop.

Er is wel iets veranderd sinds 2012. Het evenement is een stuk drukker geworden, de organisatie is gewisseld. Dat was toch te merken. Net zoals vorige jaren werd het georganiseerd in het Wilhelminapark. Naar het wilhelminapark kon je eigenlijk alleen wandelend vanaf het station komen als je met het OV was of als je ergens in Utrecht (een autoluwe stad) wist te parkeren. Bussen reden sporadisch want een deel van het parcours liep over hun route. Station Maliebaan was niet open voor treinen die dag. Ik denk dat we toch nog een half uur hebben moeten lopen om bij het Wilhelminapark te moeten komen. Onderweg kwamen we langs de start op de Maliebaan, die echter zo’n 700m vanaf het park lag. Dus: omkleden, spullen inleveren en dan als een gek terug naar de Maliebaan. Je zag sommige mensen bij de 5km, die eerder startten, daardoor te laat komen. Tijdens die start góót het overigens ook nog eens van de regen. Er was wel wat neerslag voorspeld, maar niet zoveel…

14488354_184222628652497_8205225364750860288_n.jpg

Uiteindelijk kwamen we zo’n 10 minuten voor de start aan op de maliebaan. Voldoende Dixies gelukkig, voor de laatste plas en daarna mochten we vak 3 in. Wonderlijk, want ik heb ons beide opgegeven op dezelfde tijd (ik meen de tijd van de CPC-loop) en toch stond er vak 3 op mijn startnummer en vak 2 op dat van Steph. Tijden de start was het nog droog en konden we onze standaard startvak selfie maken. Enkele minuten voor de start begon het opnieuw te gíeten. Ik stond te bibberen van de kou, maar als we eenmaal weg zouden gaan, werd ik vanzelf warm.

De start was uiteraard druk: de Singelloop wordt een steeds drukker evenement en 10km is een afstand die  voor velen makkelijk te doen is. Er liep ook weer van alles: mensen in katoenen shirts met een smartphone op hun arm (de beginner), de mensen die veel te warm gekleed waren, tot de meer ervaren loper in profi gear.

De route liep dit jaar enigszins anders. Ik heb meer woonwijken gezien dan in 2012 en minder klassieke singel met grachtenpand. Wel een beetje jammer. Wat wel fijn is aan dit parcours, is dat je door al dat asfalt natuurlijk wel lekker snelheid kunt maken. Dat deed ik dan ook. Her en der wat te snel volgens Steph, die een beetje over de zeik raakte. Leermomentje voor de volgende wedstrijden. We finishten uiteindelijk in 54:32, een nieuw PR op de 10km.

slu16-8800-1

Omdat de terugtocht in ons koude kloffie zwaar was en we het allebei koud hadden, vond ik dat we iets lekkers verdiend hadden en dus kocht ik een wafel met nutella voor Steph en een pannekoek met nutella voor mezelf. Met gevulde buikjes stapten we de trein weer in naar huis.

14488273_1592060654430008_8516365465826623488_n

Ik denk wel dat dit de laatste Singelloop geweest is. Het evenement barst een beetje uit zijn voegen en de nieuwe organisatie wil juist naar méér deelnemers. Ook zou ik nu wel eens de Singelloop van Breda of andere stad willen proberen. Toch wel jammer. De ervaring die ik in 2012 had, is wel totaal anders dan die van dit jaar.

Hardloopnajaar

Terwijl ik een verse muntthee drink, heb ik eindelijk weer rust en tijd om even wat te tikken. Want er is alweer best veel gebeurd de afgelopen tijd op het gebied van hardloopdingetjes, maar om er ook over te schrijven is weer een ander verhaal (huh, woordgrapje).

Er zijn een aantal wedstrijdjes geweest, waaronder de Veldhoven 10 Miles, georganiseerd door mijn eigen clubje GVAC. Editie 2013 en 2014 liep ik alleen, in 2015 liep ik de Den Driesch loop. Editie 2016 werd de eerste samen met Steph. Een stiekeme, langgekoesterde droom van hem, omdat hij altijd langs de kant stond en zelf had willen lopen. Voor ons beide kwam de afstand goed uit. Steph traint mee met de GVAC-halve marathoncyclus en voor mij was de 16km een fijne afwisseling omdat mijn duurloopjes met de marathongroep niet zo vlotjes liepen (maar daarover later meer).

Het weer was alleen een beetje ongunstig; zo’n 30 graden op het warmst van de dag en zelfs nog om 18:00, toen we starten. Tot nu toe was de Den Driesch loop mijn warmste loopje geweest, met 29 graden en in volle zon. Temperaturen waarbij je soms bijna gaat hallucineren, vooral als je op windstille weilanden loopt. De Veldhoven 10 miles loopt gelukkig door een stuk bos met veel schaduw en dat was onze mazzel. Ook de waterpost op 3 en 11km, waar je een 50cl flesje kreeg dat we over ons hoofd heen kieperden, hielp. En zo hebben we beide onze temperatuursgrenzen opgerekt. Steph zeker, omdat hij in het voorjaar nog een appelflauwte kreeg bij hardlopen bij 12 graden! 😀

GVAC had dit jaar ook nog eens een toffe medaille, in de clubkleuren. Een toffe verrassing! We liepen de 10 miles in 1:38. Geen toptijd, maar uitlopen was het belangrijkste.

img_8238

Dan terug op de marathontrainingen. Die gingen en gaan iets minder vlekkeloos dan vorige jaren. Ik was iets beter getraind in de vorige jaren; al goed berekend op lange duurlopen, ik liep regelmatig halve marathons in de weekenden. Dit jaar niet. Ik heb krap 21km gehaald het weekend voor de trainingen begonnen. Wat groepsgenoten van de vereniging zeiden dat ze hetzelfde hadden gedaan.

We zijn nu echter enkele weken verder en de afstanden schieten snel omhoog. Tot de 28/30 ging het nog redelijk. De eerste 35km heb ik niet gehaald. Wat meespeelt en waar ik erg laat achterkwam, is dat ik inmiddels een hele verzameling behoorlijk versleten Nike Lunareclipse heb, mijn vaste hardloopschoen. Ze hebben echter bijna allemaal al een volledig trainingsseizoen achter de rug, iets wat je niet merkt als je er vrolijk mee over de baan hobbelt, maar wél als je zwoegend je duurloopjes door de polder doet.

Pijntjes in mijn kuiten, binnenkant kuiten, buitense kniepees (de ‘lopersknie’) en mijn heupen begonnen flink te klagen. Na twee eerder beeindigde trainingen moest ik aan mezelf toegeven dat mijn huidige schoenenverzameling voor de duurlopen niet meer voldeed. Ik heb nog 1 paar uitgetest, een wit paar Lunareclipse Shields, die bestand zijn tegen een regenbui en die ik minder vaak gedragen heb (en ook geen slijtage vertonen op de zolen, in tegenstelling tot de andere paren). Ook daar kreeg ik echter dezelfde pijn mee, wederom rond de 25/28km.

Ik moet dus eerlijk tegen mezelf zijn: ik denk niet dat ik op tijd klaar ga zijn voor de marathon van Etten Leur en overweg daar maar 1 ronde te lopen (21km dus). Niet als ik heel wil blijven voor mijn buitenland avonturen. En dus heb ik twee besluiten genomen: 1- van de hele marathontrainingengroep wisselen naar de halve marathongroep die maximaal 19 en 20km lopen de komende weken en 2- nieuwe schoenen aanschaffen. Die waren snel gevonden, gelukkig, dankzij eBay. De lunarcelipse5. In een supermooie blauwe kleur en slanker dan zijn voorganger, type 4.

Ze zitten heerlijk (ik heb ze nu een uur in de sportschool aangehad) en ondanks dat het een slecht idee is schoenen meteen de eerse keer inlopen op een duurloop te sturen, doe ik het toch. Laat me maar eigenwijs zijn, daar leer ik het meeste van.

Ik hoop dat dit de oplossing is. Intussen blijf ik ook mijn benen trainen, versterk ik mijn quadriceps en kuiten, squat ik en probeer ik mijn core iets te versterken door te planken. Fit en heel blijven voor een marathon is best ingewikkeld, heb ik wel weer geleerd. Maar luisteren naar je lichaam ook en dat doe ik als geen ander.

Ik hoop binnenkort weer een stukje te tikken. Waarschijnlijk na de Posbankloop, ook al de eerste keer samen met Steph en dat ik je dan schrijf (net als de vorige jaren) dat mijn blessures op hun retour zijn en dat ik lekker gelopen heb. Tot schrijfs dan maar!