De Hele die een halve werd…

IMG_1441.JPG

Ergens in juni schreef ik me in voor de Marathon van Etten Leur. Ik had sinds ’t Is voor Niks in Geldrop geen marathon meer gelopen en ook geen cyclustraining meer gevolgd met mijn clubje GVAC. Etten-Leur leek betrekkelijk veilig, want niet zo duur, dichtbij en redelijk goedkoop.

In juli startte de marathoncyclus van GVAC en deed ik mee. In mijn collectie schoenen (5/6 paar) helaas alleen nog maar flink áfgelopen, versleten exemplaren, maar daar kwam ik pas te laat achter. De week vóór de marathontrainingen kwam ik net krap uit op 21km, om aan te kunnen sluiten bij de groep. De week erop liepen we 23km. Het was weer even wennen, maar het ging.

Maar zoals dat gaat bij cyclustraining, bouw je al snel op naar hogere afstanden (25, 28, 30) en merkte ik dat ik ‘pijntjes’ kreeg. De rechterknieband vooral, een pijn die doorstraalde naar mijn heup en waar ik door onderweg te ‘swingen’ (mijn been naar links optrekken en de heup weer een beetje losmaken) wel even op door kon, maar dat-ie daarna lang bleef aanhouden. De 28km en 30km-tjes gingen moeizaam. Elk oneffen oppervlak voelde als een kwelling, licht trekken van de groep die soms liever 10,5km liep, ook. Ik liep niet meer lekker, ik sprak niet meer veel tijdens de trainingen en kwam vaak gesloopt aan. Op mijn naar de buitenkant doorgezakte schoenen dwong mijn lichaam zichzelf in een onnatuurlijke, foute houding die teveel druk zette op mijn rechterknie. De lopersknie dus.

Ik wilde heel graag door, maar er lonkte geen gigantische druk van een inschrijving van een buitenlandse marathon en dus heb ik voor het eerst in mijn leven gas terug genomen. Nieuwe schoenen (de blauwe Nike Lunareclipse5) , de hele omgezet naar de halve (want het parcours voor de hele was twee rondjes) en meedoen met de halve marathoncyclus. Dat verhaal heb ik al eens eerder verteld😉

Vandaag was het dan zover. Steph liep voor de verandering niet mee. Ik heb het hem echt 100 keer aangeboden, maar hij vond dat ik weer ’s zelf moest lopen. Vreemd genoeg houd ik hem op de baan niet bij, maar op de lange afstanden rem ik vaak toch nog af omdat we samen liepen. Vandaag hoefde dat niet.

De lokatie was eigenlijk ideaal. Etten-Leur ligt op minder dan een uur treinen van Eindhoven. Vlakbij het station van Etten-Leur ligt het theater waar je alles op kunt halen en waar je je kunt omkleden en ongeveer 300 verderop start je al. Eat that, Singelloop! De start is in het dorpscentrum, een klein straatje met veel terrasjes en eettentjes. De horeca hebben vandaag goede zaken gedaan, heb ik al kunnen zien.

We waren veel te vroeg. Half 1; en omdat alles dichtbij was ik om 12:45 al klaar met naar de wc gaan. Het startnummer was al per post opgestuurd. We namen een plekje onder de Moeierboom, een grote boom middenin het parcours. Ik kon iedereen zien langskomen; lopers die al waren gefinisht, marathonlopers die nog liepen en net bezig waren aan hun tweede ronde. Ik kon op mijn dooie gemakje mijn startnummer opspelden, headsetje en spibelt bevestigen, van het zonnetje genieten en een restje boterham met pindakaas opeten.

De startvakken waren klein en je kon ter plekke kiezen waar je kon gaan staan. Ik wilde graag 1:50 lopen, dus ging ik in het 1:40-1:50 vak staan.

IMG_1444.JPG

Zo nauw luisterde het niet, want daar stonden ook de beginners met de smartphonehouders op hun arm, die ik na de start meteen kon inhalen. De start door smalle paadjes was nogal fuikerig en lastig doorkomen. Ik heb misschien iets meer asomoves gemaakt dan normaal, want niemand trok zich iets aan van de regel dat snelle lopers meestal links lopen en tragere rechts. Alles zat potdicht.

Na ongeveer een kilometer werd dat beter en kwamen we langs de bisschopsmolen, die ook op de medaille staat. Het digitale bord met tijd, datum en temperatuur gaf 17 graden aan. Lekker temperatuurtje op 30 oktober! Het parcours was verder niet heel boeiend, zo door de uiteinden van Etten-Leur, een viaduct over en de weilanden in. Maar dan kon ik me tenminste weer makkelijk in de hyperfocusstand brengen en me alleen maar concentreren op gas geven. Ook geen bekenden langs de kant waar ik op moest letten.

Ik heb de eerste 10km redelijk stabiel gelopen rond de 5:00min/km. Ik tikte de 10km aan in 50:nogiets. Dat ging lekker en ik rekende dat ik dan nog een uur over had voor de resterende 11km. Als ik zo bleef lopen, ging die 1:50 wel lukken. Maar na 12km kwamen de eerste vermoeidsverschijnselen. Vroeger vrat ik deze halve marathons óp met huid haar, dit jaar heb ik er ‘maar’ 4 gelopen. Ik merkte dat mijn favoriete afstand op volle snelheid toch anders ging dan vroegâh. Maar vroegâh zijn tijden waarin ik hard voor mezelf was, ingevallen wangetjes had en me vervreemdde van de mensen waar ik van hield. En die vroegâhs zijn er niet meer. Naar dít lijf wordt geluisterd en daarom heb ik zo her en der de teugels wat laten vieren om mijn ademhaling weer een beetje te kalmeren. Dat werkte goed.

Ook op 15km had ik het moeilijk en was ik de telkens half gevulde bekertjes met energydrink bij de waterposten beu en dronk ik er twee leeg bij de post en eentje van een staande vrijwilliger. Hoppekee, kom maar op met die energietjes!

Rond de 17/18km kwamen we Etten Leur weer binnen. Ik wist dat de 1:50 erg krap zou worden, want ik merkte dat ik kilometers met uitschieters van 5:34 of 5:25 had. Ik had niet berekend wat mijn kilometertijd moest zijn, dus ik bleef gewoon maar gas geven. We kwamen nog eenmaal langs de Bisschopsmolen, zo rond de 20 kilometer. Na de 20 had mijn lijf ook eigenlijk wel alles eruit geperst wat erin zat. De laatste kilometer was zwáár. Ik had tintelende voeten en wangen (heel apart) en was her en der licht in mijn hoofd. 200 meter voor de finish zag ik toch nog mijn grote held Steph staan. Eerder dan hij mij! De finish voelde als een verlossing. En ik finishte volgens de organisatie in 1:51:00! Goed genoeg! Blij mee! Als 16e vrouw in mijn categorie (97 vrouwen van 35+). Dat ik toch zo dicht bij mijn beoogde (erg ambitieuze) doel ben gekomen, vind ik gaaf. Ik kan het nog!

Na de finish ben ik totaal leeggezogen tegen een hek aan gaan hangen. Zwalkend liep ik naar de eerste vrijwilliger met partjes sinaasappel, een bekertje energydrink, een banaantje. Langzaam werd de leeggelopen tank weer gevuld. Om het hoekje stond Steph te wachten bij wie ik heerlijk, uitgeput, in zijn armen mocht hangen. Wat was dat fijn!

14553083_130658870740344_7428053828563369984_n

Ook volgde de enorme medaille. Dezelfde als de marathon! Dit jaar geen Vincent van Gogh, die ik wel her en der op panden gezien heb. Steph en ik snappen nog steeds niet waarom, omdat we dachten dat Nuenen ‘Van Gogh’-stad was.

Op een terrasje hebben we nog een muntthee gedronken (die ik heb volgegooid met vier blokjes suiker en honing) en na die suikerbom kon ik er weer tegen!

Bedankt Etten-Leur! het was goed geregeld en gezellig! Over een weekje de Krollenloop!

Halve Marathon Eindhoven

En maaaaandenlang hebben we hier naartoe geleeeeefd. Nu zijn wij degeeeeen die een feestje geven…

liefjes.jpg

Al die maanden aan voorbereiding, elke zaterdag vroeg op om samen met de GVAC hele- en halve marathontrainingen mee te doen resulteerden in het prachtige resultaat van zondag.

Ik zelf heb vanaf juli eerst met de GVAC marathontrainingen meegelopen. Helaas merkte ik dat de trainingen tot 28km redelijk gingen en mijn knieën, voetzolen en binnenkant kuiten daarna begonnen te weigeren. De schoenen die ik had, waren stuk voor stuk ‘af’, verkeerd afgesleten en doorgezakt. Vanaf die weken, ongeveer 16km, ben ik met Steph en zijn halve marathonclubje mee gaan trainen op 9,5km. Dat ging goed, al had ik soms nog steeds moeite met de warmte. Die enkele keren dat het niet lekker ging, verloor ik wel eens het vertrouwen in mijn lichaam. Kon ik het nog wel? Was ik het niet helemaal kwijt nu? Voor het eerst in mijn leven een inschrijving voor een hele marathon omzetten naar een halve voelde een beetje als falen soms.

Met Steph ging het geweldig. Hij had weinig moeite met de duurloopjes, was al enzigsins ervaren door het trainen voor de halve marathon van Berlijn en had vaak nog energie over om na een duurloopje nog een sprintje te doen.

Ook de wedstrijdjes tussendoor (De Veldhoven Ten Miles, de Singelloop en de Posbankloop) maakten hem meer ervaren in hard lopen en aanvoelen wat je lichaam aankan.

Op D-day zelf deden we allebei voor de eerste keer mee met de GVAC warming up. Ik denk dat er zo’n 40 man van de vereniging meededen met de halve marathon, ook al waren de bedrijfslopers er niet bij. Ik vond het fijn om een warming up mee te maken, koud starten is toch lastiger, merk ik nu. Met de jaren word je toch langzaam wijzer.

We starten allebei in ons GVAC-tenue, door Steph een paar weken geleden aangeschaft. Nog even en we kopen een matching regenpak en nordic walking stokken😉

IMG_0426.JPG

We starten beide in startvak G, voor 2:00-2:05, ook al was het doel onder de 2 uur lopen (de halve marathon van Berlijn, Stephs eerste, liepen we in 2:10:51). Het weer was lekker, de zon scheen en we stonden prima in onze korte shirtjes. De start was langer dan voorgaande jaren, ook al is 2013 het laatste jaar dat ik de halve heb gelopen in Eindhoven. Pas vér op de Veldmaarschalk Montgomerylaan begon de officiële start en konden we los. Ik probeerde Steph direct onder de 5:40 te houden. Met gemiddeld 5:41 per ronde, had begeleider Lau Liefting ons verteld, konden we onder de 2 uur blijven. In het begin is dat lastig. Iedereen start altijd snel, ook ik. Je moet je aan je eigen tempo houden of je sloopt jezelf.

Ik heb ons daarom stiekem wel een beetje gepusht, de eerste 10km. De kilometertijden lagen eerder rond de 5:25, zie ik terug, en ik checkte bij Steph of hij zich goed voelde en dat leek het geval. Ook haalde hij regelmatig mensen in, met felle sprintjes. Pas toen hij vermoeid begon te raken, iets na de 10km, liet ik ons tempo iets terug zakken naar 5:35.

Ik merkte wel degelijk het verschil in drukte tussen de hele en halve marathon, overigens. Aan de hele deden circa 2900 mensen mee, aan de halve 9000. De eerste kilometers is het dringen geblazen, na ongeveer 10km begint men zich te verspreiden en dunnen de massa’s uit. En dan heb je af en toe stukjes waar je lekker vrij kunt lopen, zonder de drang te voelen in te moeten halen.

Onderweg stond trouwens iemand met dit spandoek, het meest geweldige wat ik gezien heb😀

img_0452

Steph kreeg het moeilijk vlak voor de oirschotsedijk, last van zijn milt. We lieten het tempo iets terugzakken. Vlak voor de wedstrijd hadden we handsignalen afgesproken, omdat ik hem tijdens de Singelloop het weekend ervoor teveel aan het opjagen was, gaf ik nu met een duim naar boven of beneden aan of het tempo goed was en of we moesten afzakken. Dat werkte grandioos en ik kon ook met mijn handen het aantal kilometers aangeven wat we nog moesten. Steph luisterde namelijk naar zijn Spotify playlist en ik liep zonder, om de omgeving en medelopers goed in de gaten te houden. Op de oirschotsedijk hadden we weer kilometers van 5:45 en 5:50 en was ik vooral weer met mijn handen aan het gebaren dat we sneller moesten. Steph herpakte zich uiteindelijk, mede door wat wildvreemde kinderen die ons op naam aanmoedigden. Het was ook weer goed weer om eindeloos veel kinderen te highfiven.

Op 18km kwamen we groepsgenoten tegen van de halve marathon, die ook een mooie tijd liepen. En daar was Strijp-S, en de man met de hamer. Ik liep nog heerlijk, iets wat me ook wel verbaasde, omdat ik de laatste tijd meer moeite had gehad met de trainings duurloopjes. Maar wedstrijden zijn anders en de vibe is anders. Ik merkte dat ik door die ‘vibe’ enorm gestimuleerd werd en weer langzaam mijn oude wedstrijdspirit begon terug te krijgen. Die gigantische wil om hard te lopen, om een mooie tijd neer te zetten, om mezelf te overtreffen. Ik wist ook daar in Strijp al dat we onder de2 uur zouden blijven. We hadden ook inmiddels de luxe om de laatste kilometers af te zakken naar de rond de 6:00/km.

Ik vond het magisch om die laatste kilometers langs het PSV-stadion samen te lopen. Onder de militaire voetgangersbrug door, over het volgepakte 18 Septemberplein, de markt over, over ’t drukke Stratumseind (waar dit keer een soort beveiligingsjongens de menigte tegenhielden), dat sneaky kleine verhoginkje en langs Dijk 9, waar traditiegetrouw de GVAC-ers stonden en we voor de derde keer Lau zagen staan!

De laatste kilometers gaven me kippevel: al die blauwe DLL-vlaggetjes, het grote VIP-vak en de superbrede vestdijk waar je heerlijk kunt finishen. Uiteraard weer hand in hand, onze traditie. Dit keer zat er geen eindsprint in: Steph had alles gegeven. Het finishen voelde geweldig, zo samen. De voltooiing van de wedstrijd waar we lang naartoe hadden getraind en ook nog ons doel om onder de 2 uur te lopen genaild. Ik voelde me supertrots en Steph ook!

Uiteraard stond bij het station de Reisjefit/Supportersvanbewegen meute weer en zijn we op de foto gegaan:

img_0444

Dit smaakt zo naar meer! We hebben nu gemerkt hoe hard we samen kunnen, dat er nog steeds progressie in zit en zelfs de marathonkriebels zijn aanwezig bij Steph. We lopen samen nog een keer de krollenloop begin november en ik loop eind oktober nog de halve van Etten-Leur en daarna gaan we ons geluk beproeven in het buitenland! Tot snel! (en ik zal nog twee wedstrijdverslagen toevoegen, backdated)

Singelloop 2016

Mijn eerste wedstrijd ooit was de Singelloop Utrecht, op 30 september 2012. De 10km liepen over de mooie grachten van Utrecht. Het was warm en ondanks dat ik net een jaar hardliep en niet verwachtte snel te finishen, zette ik een PR op de 10km van 57:13. 4 jaar later zijn we nu, inmiddels loop ik 5 jaar hard, loop samen met mijn man en heb ik 5 marathons en 19 halve marathons gelopen. De bedoeling, begin dit jaar, was dat er meer vriendjes zouden meelopen met ons op de Singelloop, zoals we dat ook in 2012 deden. Maar voor een wedstrijd trainen vereist tijd en niet iedereen wil en kan die maken. En dus liepen we met zijn tweetjes. De dag ervoor hadden we nog een duurloop van 14km gedaan met GVAC, maar de beentjes konden het prima aan de dag erop.

Er is wel iets veranderd sinds 2012. Het evenement is een stuk drukker geworden, de organisatie is gewisseld. Dat was toch te merken. Net zoals vorige jaren werd het georganiseerd in het Wilhelminapark. Naar het wilhelminapark kon je eigenlijk alleen wandelend vanaf het station komen als je met het OV was of als je ergens in Utrecht (een autoluwe stad) wist te parkeren. Bussen reden sporadisch want een deel van het parcours liep over hun route. Station Maliebaan was niet open voor treinen die dag. Ik denk dat we toch nog een half uur hebben moeten lopen om bij het Wilhelminapark te moeten komen. Onderweg kwamen we langs de start op de Maliebaan, die echter zo’n 700m vanaf het park lag. Dus: omkleden, spullen inleveren en dan als een gek terug naar de Maliebaan. Je zag sommige mensen bij de 5km, die eerder startten, daardoor te laat komen. Tijdens die start góót het overigens ook nog eens van de regen. Er was wel wat neerslag voorspeld, maar niet zoveel…

14488354_184222628652497_8205225364750860288_n.jpg

Uiteindelijk kwamen we zo’n 10 minuten voor de start aan op de maliebaan. Voldoende Dixies gelukkig, voor de laatste plas en daarna mochten we vak 3 in. Wonderlijk, want ik heb ons beide opgegeven op dezelfde tijd (ik meen de tijd van de CPC-loop) en toch stond er vak 3 op mijn startnummer en vak 2 op dat van Steph. Tijden de start was het nog droog en konden we onze standaard startvak selfie maken. Enkele minuten voor de start begon het opnieuw te gíeten. Ik stond te bibberen van de kou, maar als we eenmaal weg zouden gaan, werd ik vanzelf warm.

De start was uiteraard druk: de Singelloop wordt een steeds drukker evenement en 10km is een afstand die  voor velen makkelijk te doen is. Er liep ook weer van alles: mensen in katoenen shirts met een smartphone op hun arm (de beginner), de mensen die veel te warm gekleed waren, tot de meer ervaren loper in profi gear.

De route liep dit jaar enigszins anders. Ik heb meer woonwijken gezien dan in 2012 en minder klassieke singel met grachtenpand. Wel een beetje jammer. Wat wel fijn is aan dit parcours, is dat je door al dat asfalt natuurlijk wel lekker snelheid kunt maken. Dat deed ik dan ook. Her en der wat te snel volgens Steph, die een beetje over de zeik raakte. Leermomentje voor de volgende wedstrijden. We finishten uiteindelijk in 54:32, een nieuw PR op de 10km.

slu16-8800-1

Omdat de terugtocht in ons koude kloffie zwaar was en we het allebei koud hadden, vond ik dat we iets lekkers verdiend hadden en dus kocht ik een wafel met nutella voor Steph en een pannekoek met nutella voor mezelf. Met gevulde buikjes stapten we de trein weer in naar huis.

14488273_1592060654430008_8516365465826623488_n

Ik denk wel dat dit de laatste Singelloop geweest is. Het evenement barst een beetje uit zijn voegen en de nieuwe organisatie wil juist naar méér deelnemers. Ook zou ik nu wel eens de Singelloop van Breda of andere stad willen proberen. Toch wel jammer. De ervaring die ik in 2012 had, is wel totaal anders dan die van dit jaar.

Hardloopnajaar

Terwijl ik een verse muntthee drink, heb ik eindelijk weer rust en tijd om even wat te tikken. Want er is alweer best veel gebeurd de afgelopen tijd op het gebied van hardloopdingetjes, maar om er ook over te schrijven is weer een ander verhaal (huh, woordgrapje).

Er zijn een aantal wedstrijdjes geweest, waaronder de Veldhoven 10 Miles, georganiseerd door mijn eigen clubje GVAC. Editie 2013 en 2014 liep ik alleen, in 2015 liep ik de Den Driesch loop. Editie 2016 werd de eerste samen met Steph. Een stiekeme, langgekoesterde droom van hem, omdat hij altijd langs de kant stond en zelf had willen lopen. Voor ons beide kwam de afstand goed uit. Steph traint mee met de GVAC-halve marathoncyclus en voor mij was de 16km een fijne afwisseling omdat mijn duurloopjes met de marathongroep niet zo vlotjes liepen (maar daarover later meer).

Het weer was alleen een beetje ongunstig; zo’n 30 graden op het warmst van de dag en zelfs nog om 18:00, toen we starten. Tot nu toe was de Den Driesch loop mijn warmste loopje geweest, met 29 graden en in volle zon. Temperaturen waarbij je soms bijna gaat hallucineren, vooral als je op windstille weilanden loopt. De Veldhoven 10 miles loopt gelukkig door een stuk bos met veel schaduw en dat was onze mazzel. Ook de waterpost op 3 en 11km, waar je een 50cl flesje kreeg dat we over ons hoofd heen kieperden, hielp. En zo hebben we beide onze temperatuursgrenzen opgerekt. Steph zeker, omdat hij in het voorjaar nog een appelflauwte kreeg bij hardlopen bij 12 graden!😀

GVAC had dit jaar ook nog eens een toffe medaille, in de clubkleuren. Een toffe verrassing! We liepen de 10 miles in 1:38. Geen toptijd, maar uitlopen was het belangrijkste.

img_8238

Dan terug op de marathontrainingen. Die gingen en gaan iets minder vlekkeloos dan vorige jaren. Ik was iets beter getraind in de vorige jaren; al goed berekend op lange duurlopen, ik liep regelmatig halve marathons in de weekenden. Dit jaar niet. Ik heb krap 21km gehaald het weekend voor de trainingen begonnen. Wat groepsgenoten van de vereniging zeiden dat ze hetzelfde hadden gedaan.

We zijn nu echter enkele weken verder en de afstanden schieten snel omhoog. Tot de 28/30 ging het nog redelijk. De eerste 35km heb ik niet gehaald. Wat meespeelt en waar ik erg laat achterkwam, is dat ik inmiddels een hele verzameling behoorlijk versleten Nike Lunareclipse heb, mijn vaste hardloopschoen. Ze hebben echter bijna allemaal al een volledig trainingsseizoen achter de rug, iets wat je niet merkt als je er vrolijk mee over de baan hobbelt, maar wél als je zwoegend je duurloopjes door de polder doet.

Pijntjes in mijn kuiten, binnenkant kuiten, buitense kniepees (de ‘lopersknie’) en mijn heupen begonnen flink te klagen. Na twee eerder beeindigde trainingen moest ik aan mezelf toegeven dat mijn huidige schoenenverzameling voor de duurlopen niet meer voldeed. Ik heb nog 1 paar uitgetest, een wit paar Lunareclipse Shields, die bestand zijn tegen een regenbui en die ik minder vaak gedragen heb (en ook geen slijtage vertonen op de zolen, in tegenstelling tot de andere paren). Ook daar kreeg ik echter dezelfde pijn mee, wederom rond de 25/28km.

Ik moet dus eerlijk tegen mezelf zijn: ik denk niet dat ik op tijd klaar ga zijn voor de marathon van Etten Leur en overweg daar maar 1 ronde te lopen (21km dus). Niet als ik heel wil blijven voor mijn buitenland avonturen. En dus heb ik twee besluiten genomen: 1- van de hele marathontrainingengroep wisselen naar de halve marathongroep die maximaal 19 en 20km lopen de komende weken en 2- nieuwe schoenen aanschaffen. Die waren snel gevonden, gelukkig, dankzij eBay. De lunarcelipse5. In een supermooie blauwe kleur en slanker dan zijn voorganger, type 4.

Ze zitten heerlijk (ik heb ze nu een uur in de sportschool aangehad) en ondanks dat het een slecht idee is schoenen meteen de eerse keer inlopen op een duurloop te sturen, doe ik het toch. Laat me maar eigenwijs zijn, daar leer ik het meeste van.

Ik hoop dat dit de oplossing is. Intussen blijf ik ook mijn benen trainen, versterk ik mijn quadriceps en kuiten, squat ik en probeer ik mijn core iets te versterken door te planken. Fit en heel blijven voor een marathon is best ingewikkeld, heb ik wel weer geleerd. Maar luisteren naar je lichaam ook en dat doe ik als geen ander.

Ik hoop binnenkort weer een stukje te tikken. Waarschijnlijk na de Posbankloop, ook al de eerste keer samen met Steph en dat ik je dan schrijf (net als de vorige jaren) dat mijn blessures op hun retour zijn en dat ik lekker gelopen heb. Tot schrijfs dan maar!

Run 4 Kika

IMG_4846.JPG

Een beetje gaar en met spierpijn in mijn schouders en rug tik ik dit blogje. Maar wel met een voldaan gevoel.

Dit blogje heeft zijn oorsprong in maart 2016. Een periode waarin ik, projectloos en net herstellende van een depressie, op zoek was naar een doel, na een gesprek met de HR adviseur van mijn detacheringsbureau. Vrijwilligerswerk was iets waar ik nog niet eerder aan had gedacht. Ik wilde graag iets doen wat dicht bij me lag. Ik vond verschillende opties, waaronder de Run4Kika, waar ik me meteen voor ingeschreven heb, want hardlopen en eindelijk eens iets terugdoen. Want ik zal inmiddels op de 50 deelgenomen hardloopevenementen zitten; evenementen waarbij altijd vrijwilligers aanwezig zijn; voor het aanwijzen van de route, van het uitdelen van water, drankjes, gels, medailles, startnummers. Ik waardeerde die mensen altijd. Nu kon ik eens iets terug doen. Daarbij kwam dat dit een evenement voor een goed doel is (Kika: Kinderen Kankervrij), dichtbij en voor mezelf een manier om weer eens buiten mijn comfortzone te treden.

 

IMG_4851.JPG

En dus koos ik niet voor de voor de hand liggende optie, om het evenement te fotograferen, maar om bij de inschrijfbalie te staan. Vandaag merkte ik dat dat een van de drukste balies van een evenement kan zijn. Vooral vlak vóór de wedstrijd start. Meteen een goede oefening in omgaan met stress: rijen en rijen mensen die wachten op de uitgifte van hun startnummer. Gelukkig was ik samen met twee andere meiden en werden we bijgestaan door de coordinatrice van het evenement. Ik merkte ook dat ik verschil maakte: ik verstond als enige de Engels sprekende deelnemers die langskwamen.

Ik voelde me er ook op mijn gemak. Ik wil zelf geen kinderen, vanwege verschillende redenen. Maar de kindjes op deze dag hadden het allemaal goed naar hun zin en ik merkte dat ik daar ook blij van werd. Ook waren er kindjes met een handicap die lekker in de zon aan het spelen waren, zorgeloos. Het was mooi om te zien en ik merkte dat de tijd voorbij vloog.

IMG_4860.JPG

De opbrengst van alle alle inschrijvingen, giften en speciale acties bleek aan het eind van de dag E104,000! Ik ben best wel trots dat Eindhoven zoveel opgebracht heeft! Dat gevoel kreeg ik ook tijdens het afbouwen van het evenementen, in het Ijssportcentrum van Eindhoven. In de zomer wordt deze ijsbaan vaak gebruikt voor hardloopevenementen en concerten (Dynamo Open Air).

Samen met de andere vrijwilligers, waarvan ik er geen een kende, bouwden we de tenten af, ruimden de hekken en statafels op en werd alles terug in de vrachtwagens geladen. Ook wel interessant om te zien hoe snel zo’n evenement afgebouwd is.

Ik denk dat ik volgend jaar, als ik weer tijd heb, opnieuw deelneem als vrijwilliger.

5 Mijl van Tilburg

Tilburg, wat was je warm en plakkerig!

jump

Het doel voor vandaag was een medaille harken! En de 5 Miles / 8km was weer een mooie afstand die we inmiddels moeiteloos kunnen lopen. Eentje waar nog een PR te verbeteren valt. Nu is dat best lastig, want 8km is niet echt een afstand waar je een PR op zet.

Al met al is het wel gelukt om vandaag lekker te lopen en op een mooi tempo. De baantrainingen hebben een goede invloed op de snelheid van Steph en dat merk ik tijdens wedstrijden, als ik hem naar een sneller tempo probeer te ‘trekken’ (vooruit lopen en kijken of hij meekomt). Ik merkte dat hij na ’n kilometer of 5 moeite kreeg met het plakkerige, windloze, warme weer en het tempo toen wat terugzakte. Ons doel voor vandaag was 45 minuten en onze eindtijd 45:18. Ik vind dus dat we in onze missie zijn geslaagd.

IMG_2129.JPG

Vanavond bleken we ook weer geweldige eindsprint foto’s te hebben.

finish.jpg

Nu op naar de Vestingloop!