Marathon Dusseldorf

Maanden geleden had ik in Dusseldorf al een Airbnb geboekt. Ik had opgezocht dat de start van Marathon Dusseldorf op de Joseph buys ufer was. In die straal ben ik gaan zoeken op Airbnb en vond ik een huisje aan de Fischerstrasse. Aan dat straatje zaten, bleek achteraf, ook verschillende hotels, maar toch ben ik blij dat ik voor de Airbnb gekozen heb. We hadden er alles. Een keukentje, badkamer, tv, groot bed met ontelbaar veel kussentjes, koffiezetapparaatje, waterkoker en een kleine patio met twee stoeltjes.

Bij het arriveren in Dusseldorf zijn we eerst naar de drukke binnenstad gegaan om het startnummer op te halen. We liepen een beetje vertwijfeld de parkeergarage uit, een winkelcentrum door en wilden net de verkeerde kant oversteken naar de overkant van de straat, toen ik pijltjes zag hangen met ‘Marathon Expo Dusseldorf’ en gelukkig leidden meer pijltjes ons toen naar de Sparkasse Dusseldorf, een groot bankgebouw waar we o.a. Haraldiñho zagen staan en waar uiteindelijk de balie was met de startnummers.

Nummertje 2324 was de mijne. YAY! In het startpakket ook nog een spons en dat alles in een grote stoffen zak waar je je spulletjes in kon doen en die je af kon geven bij de start (niet gedaan).

GAXG7961

’s Avonds zijn we gaan eten vlakbij onze Airbnb in een supergezellig straatje. We hadden o.a. ook boodschappen gedaan bij een lokale supermarkt en bij een klein bakkertje verse harde Duitse broodjes gekocht (waar ik later een van mijn voorste snijtanden op brak, maar dat terzijde).

We hebben niet enorm veel kilometers meer gelopen, want dat zou een dom idee zijn. Wel hebben we nog even langs het water gelopen en ik wilde eigenlijk nog best de bekende huisjes met chromen platen van Frank Gehry zien, maar dat was helaas te ver lopen. Ook even gespot waar ongeveer de start zou zijn en hoe we er konden komen. Er stond al een flinke rij dixies en wat dranghekken klaar.

Volgende ochtend ging mijn wekkertje al vroeg. Ik trok mijn klaar gelegde spulletjes aan, trok mijn roze nikes aan die inmiddels al tegen de 650km erop hadden zitten en begon aan de Duitse broodjes met jam. Twee slechts gingen erin en toen vond ik dat ik nog een beetje ontbijtgranen erachteraan moest gooien, want op twee Duitse broodjes kan een mens geen marathon lopen. Dat ging ook met lange tanden en toen was ik er wel wel klaar voor.

IMG_2541.JPG

Het zou die ochtend gaan regenen, maar toch zou de temperatuur redelijk zijn. De outfit was dus kort-kort en ik had mijn Kalenji jasje meegenomen voor naar de start en omdat het ding werkelijk niks weegt, heb ik hem de hele marathon op mijn rug gedragen.

Bij de start was het al lekker druk, en ik voegde me in de rij voor de Dixies, zoals velen. Helaas had moeder natuur bedacht dat deze dag mijn meest heftige ongesteldheidsdag was en dus moest ik dat in de dixies aanpakken. Gelukkig werden de endorfines van een marathon uitstekend tegen maandelijkse pijntjes en dit was niet de eerste marathon die ik al rood klatsend had gelopen. Naderhand was het me helaas niet opgevallen dat ik met bloed langs mijn benen terug naar Steph was gelopen. Gelukkig niemand anders ook.

IMG_2538

In het startvak (ik mikte op zwart, alles tussen 3:45 en 3:59 geloof ik) voelde ik dan eindelijk voor het eerst zenuwen. Ik wilde heel graag weer eens een marathon onder de 4 uur lopen. De laatste geslaagde poging was eind 2015 en ik had toch weer halve marathons van 1:45 en 1:48 gelopen, dus ik moest dit kunnen, vond ik. Voor een marathon onder de 4 uur mocht ik maximaal 5:39 per kilometer doen. De start voelde weer euforisch, emotioneel, legendarisch. Ik was weer een marathon aan het lopen, tussen duizenden mensen. En dat in een stad als Dusseldorf!

Ik volgde een tijdje de 3:59 pacermeute, maar merkte al gauw dat ze soms kilometers maakten van 5:50 en ik wilde geen haast hebben in de laatste 10 kilometer van de marathon. Ik ben dus iets voor ze uit gaan lopen, op best snel tempo, maar ik had het gevoel dat ik dat wel even volhield. Soms wat snellere kilometers, maar toch allemaal wel onder de 5:30. De eerste stukken waren langs het water, maar wel het minder spannende deel van Dusseldorf, dus zat ik lekker in mijn hoofd. Na ongeveer een kilometer begon het ook best heftig te regenen. Mijn haar werd een grote pluizige kluwen en mijn schoenen begonnen te schuimen.

Op 11km kwamen we, tof genoeg, vlak langs de Airbnb op de Fischerstrasse en stond Steph me daar op te wachten! Ik had de dranghekken wel zien staan, maar dacht dat we aan de andere kant van de weg zouden lopen. Ik gaf hem een highfive en zei hem dat ik van hem hield. Achteraf zei hij dat hij dat niet verwacht had en er even stil van was ❤ .

Rond 15/16km gingen we de rijn over, over de grote brug. Aan de linkerkant zagen we de kopploeg, graatmagere kenianen, alweer terugkomen. Ik had nog volop energie.

dussie_enthou.jpg

Ik kwam de halve marathon door in ongeveer 1:53. Erg tevreden mee. Rond de 23km had ik mijn gebruikelijke dipje en merkte ik dat ik al best wat energie verbruikt had. Ik begon het zwaar te krijgen. Gelukkig waren er overal voldoende waterposten en was er ook een soort vreemd fruitmengsel dat moest doorgaan voor isotone drank, maar het volgens mij niet was.

dussie02a

Omdat die halve qua doorkomsttijd riant was en ik op 22km merkte dat ik nog onder de 2 uur zat, zat ik riant in mijn ruimte om onder de 4 uur te blijven. Af en toe kon ik mezelf even terug laten zakken om bij te komen. Ik bleef in de gaten houden of mijn kilometers niet te hoog uitkwamen.

Ook was er voldoende muziek langs de kant, al was ik niet van alles even groot fan. Het centrale thema was wel ‘rock’, maar Duitsers beginnen dan al gauw in hun moedertaal te rocken, a la de Scorpions, in DuitsEngels te coveren of vals te zingen. Slechts twee bandjes waren tof: eentje speelde snoeiharde metal, wat me een oppepper gaf en een coverbandje speelde niet onverdienstelijk ‘Killing in the name of’ van Rage against the machine en net toen ik voorbij kwam, zongen ze hard: “FUCK YOU I WON’T DO WHAT YOU TELL ME!”. Ook dat gaf me energie toen ik de kracht uit mijn lichaam moest persen.

Want ondertussen was het ook weer best warm geworden en droog. En stampte ik op sommige plekken door een pas, wat weer lekkere zompige sokken tot gevolg had. Onderstaande foto laat dat al goed zien. Ook mijn getergde hoofd met frons omdat ik moeite had om de 5:30 te blijven aanhouden. Ik was in stilte aan het lijden. Gelukkig bracht mijn playlist af en toe mooi afleiding. Wederom kreeg ik door Loreens ‘Euphoria’ een opleving in tempo. Briljant hardloopnummer is dat.

dussie07

Vanaf 38km kwamen we in een rare lus terecht. Je zag vanaf dat moment de lopers die er al 40km op hadden zitten, terugkomen. Er stond niet eens een dranghek tussen de weghelften, dus je kon zo overstappen! Een enorme mindfuck, dat stuk en ik was redelijk kapot. We liepen nog een vreemd stukje door de binnenstad, een rondje om een veld heen en toen weer terug. Op ongeveer 40,5km stonden dan eindelijk de bekende huisjes van Frank Gehry. Lol, toch nog gespot. Dusseldorf is echt nog wel eens een extra stedentripje waard.

a3bbd7166a355c3fc458aff3de32b3f8

Op 42km (althans, volgens mijn Garmin) stond een ontzettend gave Slagerij van Kampen achtige trommelband. Wederom een opsteker. Daarna liepen we een stukje omlaag, eindelijk de waterkant op. Aan weerszijden grote dranghekken en rechts stonden enorme rijen publiek. Ik veerde nog een beetje op door al dat volk en langzaam kwam de finish in zicht. Ik stak mijn acht vingers op, want dit was de achtste marathon.

dussie05.jpg

Ik zou ruim onder de 4 uur finishen en dat gaf zo’n geweldige opsteker, zo’n fijn gevoel. Jezelf een doel stellen op de marathon is best lastig, omdat er op de dag zelf zoveel dingen kunnen gebeuren die dat moeilijk maken. Maar het was gelukt!

IMG_2539IMG_2564

De finish ging ik over in 3:56:42 volgens de organisatie. Beretrots voelde ik me. En gesloopt. Net zoals alle mensen om me heen. Mijn benen voelden aan als die van bejaarde. Strompelend zwalkte ik verder. Iedereen kreeg een warmtefolie, maar ik had het totaal niet koud, dus weigerde. Wel nam ik de joekel van een medaille in ontvangst. Groter dan alle jaren ervoor, volgens mij!

IMG_2537

Dankzij de 360-app konden Steph en ik precies zien waar de ander was en trof ik hem algauw bij een hek waar ik hem een geweldige knuffel heb gegeven. Ik voelde me geweldig trots en fijn. Daarna volgde de omweg, alle standjes om, langs drankenposten, de bagagekarren en onderweg kwam ik ook nog Cindy tegen, die vlak achter me had gezeten. We hebben nog even gekletst over hoe we beide de marathon hadden ervaren.

IMG_2553

Na weer een omweg langs meutes publiek, een Alpro standje (nomnomnom), een friet- en bratwurststand en een kerkje kwam ik eindelijk bij Steph aan, die bij nóg een Alpro standje stond die gratis proteinerijke sojayoghurt met fruit aanbood, wat echt heel fijn was om weer energie bij te houden. Ze hadden een licht verhoogd podiumpje en ik kwam er niet eens op! Steph moest me erop tillen 😀

Ik kijk met een zeer positief gevoel terug op deze marathon. Op het moment van schrijven is het 10 mei en ik heb sindsdien niet meer hardgelopen. Het moeten is even weg en ik heb nog vrij lang last gehouden van de blaren die dankzij het water in mijn schoen op mijn tenen waren ontstaan. Over 2 dagen lopen we alweer de Halve marathon van Luxemburg en ik heb er vertrouwen in dat dat goed gaat komen.

De marathons zweer ik even af, omdat ik trainen in de zomer niet zie zitten. Ik hoop af en toe een duurloopje van 20 of 25km te kunnen doen, dan kan ik me altijd nog bedenken als het alsnog begint te kriebelen. Ook doen we weer wat 10km loopjes deze maand. Je hoort dus alweer snel van me!

 

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s