Halve marathon van Ell

Ongeveer een maand voor de ’t Is voor niks loop in Geldrop bedacht ik me dat voor de derde keer 30km over de Strabrechtse heide crossen over exact hetzelfde parcours best wel saai was. Ik zag ook dat in Ell (Limburg) de halve marathon van Ell gehouden werd en die halve marathon had ik nog nooit gedaan. Sowieso: halve marathons vind ik stiekem het allerleukst om te doen en deze halve zou al de 26e worden!

Ik heb me uiteraard netjes afgemeld bij ’t Is voor niks. Hoewel het een gratis loopje is, is het asociaal om niet af te melden, zeker omdat ze elk jaar een wachtlijst kennen. Ik keek er weer naar uit om een officiele halve marathon te lopen 🙂 .

De weersvoorspelling voor vandaag was bitterkoud. Het zou niet warmer worden dan 4 graden. Dan maar een lange tight aan en mijn verenigingsshirtje van GVAC, omdat Ell niet zo gek ver van Veldhoven af ligt en ze zelfs van de trimloopjes van GVAC op hun website melding maken. Van deze vereniging zag ik best wat deelnemende shirtjes. Ze hebben net als GVAC geel in hun clubkleur. Uiteraard zonder het badass groen en zwart zoals GVAC 😉

De startnummers konden afgehaald worden in Café de Prairie. Bruiner en plaatselijker wordt het niet op het gebied van cafés. Het was er klein, rumoerig, een grote tafel in het midden waar mensen zich inschreven, en gelukkig had ik vrij snel mijn startnummer. Het was gemarkeerd met een geel streepje. Een schattig klein meisje meldde me dat ik iets uit mocht zoeken van de cadeautafel. Een tafel gevuld met allerlei cadeautjes, van manden met boodschappen, biertjes, reflecterende hesjes e.d. tot Nike runningsokken stond al klaar. Ik koos voor de runningsokken, omdat ik het Steph niet wilde aandoen om een enorme fruitmand te moeten meeslepen 😀 en dit soort padded/cushioned sokken heel fijn en handig zijn. Ik heb ze zelf gedurende de halve marathon in mijn rugzakje gehad.

24125516_157445521534990_6168161941496791040_n

De start was ongeveer 3 a 400m verderop, midden op een boerenlandweg. Ik stond er net, Spotify aangezet en hesje vastgeklipt, toen iemand had geroepen dat we mochten vertrekken. Gauw Steph gedag gekust en onderweg.

Het was koud en er stond een snijdend windje. Omdat alle afstanden samen starten (7,5, 12,5 en de HM) was het druk en het landweggetje smal. Inhalen moest soms via de grasberm. Na een tijdje werd het beter en liep ik vrij. De snelheid verbaasde me zelf ook een beetje, rond de 4:58/km en geen steken in mijn milt zoals ik vroeger wel eens had als ik te snel startte. Zo bleef het eigenlijk gaan tot de 6km, tevens de snelste (4:48). Zelfs daarna kon ik die snelheid vasthouden, iets wat me, denk ik, sinds maart 2016 al niet meer gelukt is (toen liep ik de Venloop in 1:49).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op het 10,5km punt draaiden we weer terug voor ronde twee! Ik had nog voldoende energie over en de kilometers bleven lekker gaan. Op 13km pakte ik een gel en merkte ik dat mijn ademhaling daarvan over de zeik raakte. Dat is dan ook mijn traagste kilometer (5:14). Ik herstelde daarna echter weer netjes en de snelle kilometers dienden zich opnieuw aan.

Op ongeveer 18km trof ik een wat oudere man die ‘De laatste kilometers zijn altijd de zwaarste he?’ tegen me zei, wat ik alleen maar kon beamen. We liepen een tijdje gelijk op. Bij 19km stak ik twee vingers naar hem op (nog twee!) en daarna ben ik hem kwijtgeraakt. De laatste kilometers waren inderdaad behoorlijk zwaar. De 20e ging absoluut niet van harte en de wind was opnieuw koud.

Ik tikte de finish aan in 1:45:10, maar het scanapparaat noteerde me pas in 1:45:31. 4e van de vrouwen 35-categorie, maar dat waren er ook maar 9. Wat ik mezelf onderweg continue verteld heb, als er weer eens een snelle groep voorbij kwam, was dat ik voor mezelf liep en voor niemand anders. Ik wilde dolgraag weer eens een halve marathon onder de 1:50 lopen en dat is meer dan gelukt! Dit soort halve marathontijden liep ik vroeger alleen maar als ik laag in de kilo’s zat, en dat is nu nog niet het geval. Ik ben daarom heel erg blij met mijn tijd; het voelt als een grote overwinning!

Die prachtige, gele pet was mijn gekozen herinnering trouwens en omdat-ie niet op mijn grote hoofd past, staat-ie op mijn prijzenplankje. Een gekke herinnering aan een toffe halve marathon.

23969520_2006515042971257_8713300616975220736_n

Ik ga me nu weer richten op duurlopen richting de Two Rivers marathon in Zaltbommel in februari 2018 en de marathon van Dusseldorf in april 2018. In december loop ik nog één halve marathon in Spijkenisse. Ook die zal opnieuw winderig en koud zijn, dus ik ben benieuwd wat ik daarvan ga bakken. Hardloopdagen zoals vandaag geven echter heel veel vertrouwen voor de toekomst!

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s