Marathon Eindhoven 2017

Ik weet nog precies hoe ik 3 maanden geleden ineens met de gedachte zat om weer een marathon te lopen. Ik zag op instagram de aanstekelijke verhalen van Cindy Coolen en het kriebelde daardoor weer om mezelf weer eens in een langere duurloop dan 21km te gooien. Het ging net lekker met de traininkjes door de week en opeens besloot ik weer op te gaan bouwen. Dat opbouwen is altijd een aparte periode, een leerzame ook. Tijdens die periode leer je je lichaam weer kennen, kwaaltjes, pijntjes, of je schoenen nog goede demping hebben, hoe het weer mee- of tegenwerkt bij een duurloop, hoeveel water je nodig hebt en last but not least wat er zoal in je omgeving aan routes loopt.

Ik moet zeggen dat ik na deze periode weer nieuwe paden ken. Nieuwe binnendoorweggetjes, bospaden die ik nog niet kende, rustige verharde weggetjes als alternatief voor hetzelfde fietsenpad in Geldrop waar ik jaren overheen liep. Toch moet ik ook bekennen dat ik na die drie maanden de omgeving wel eens zat was en snakte naar een andere omgeving. In je eentje bijna altijd dezelfde route lopen gaat toch wel vervelen.

Mijn laatste duurloopje van 34km ging niet helemaal super vanwege een lage bloeddruk, veel spierkrampen, slapheid en te weinig water. Het liet me met een beetje ongerustheid achter. Kon ik het nog wel? Ik had tijdens mijn vakantie 19 dagen niet hardgelopen, was dat funest? Ik had mijn vrolijk afgevallen kilo’s er in die vakantie ook weer aangegeten: ook niet echt handig.

Toch heeft het me wel gebracht naar het voltooien van de marathon. Want dat is gelukt! En in een tijd waar ik, na twee jaar geen marathons lopen, best trots op ben.

In de weken vooraf heb ik nog last minute nieuwe hardloopschoenen gekocht. Ik voelde aan de oude, blauwe (die nog mee zijn geweest naar de VS en waar ik de halve marathon van Las Vegas op heb gelopen) dat mijn linkervoet weinig demping had. Ik ontwikkelde aan die voet iets wat leek op hielspoor, maar wat altijd verdween als de spieren/pezen eenmaal warm waren. Hun roze opvolgers hebben ongeveer 45 inloop kilometers gehad, gelukkig voldoende.

IMG_1876.JPG

Ook schafte ik een nieuwe outfit aan, passend bij de schoenen. Mede omdat ik een van mijn hardloopbroeken op Pico eiland had laten liggen. Ook was mijn voorraad gels helemaal uitgeput en dus heb ik via wiggle.nl nieuwe besteld.

De organisatie had je dit jaar op Facebook de mogelijkheid gegeven om motiverende hardloopteksten in te sturen. Ik stuurde daarom mijn favoriete spreuk ‘Never, ever give up’ in.

tumblr_mt8m9pvnVt1su8hipo1_500

In de week voor de marathon ontdekte ik dat-ie, uitgeprint en wel, in het finishvak hing! Geweldig!

De ochtend van 8 oktober voelde ik vreemd genoeg geen zenuwen. Mijn darmen waren wel, as usual, opstandig. Een van de dixies op de mathildelaan is daar een stille getuige van 😛 .

Ik had nog getwijfeld om te mailen naar mijn oude marathoncyclusgroepje, of ik met ze mee kon opwarmen, maar ik wilde me toch graag zelf voorbereiden en niet te vroeg opstaan. Ik besloot ook op het laatste moment mijn Herzog compressietubes aan te doen. Achteraf een hele goede beslissing, omdat die de spierkrampen nog een tijdje dragelijk hebben weten te houden.

De start was eigenlijk best snel. Ik stond nog half te dromen, met een half oor naar mijn playlist te luisteren en Steph te knuffelen, toen de knal van het startpistool al klonk. Dj La Fuente draaide ook een vette set en zo gingen we op weg. Mijn startvakje, F, ging niet supersnel. De pacers van 4:15 zaten net voor me en die ben ik een tijdje gevolgd. Het voelde weer heel raar om de eerste kilometers van een marathon te lopen, werd er bijna emotioneel van. Ook moest ik mezelf afremmen, ook al had ik geen vaste kilometertijd voor ogen.

Ik twijfelde of 6:00 (10km/u) haalbaar zou zijn. Ik merkte dat ik eigenlijk continue rond de 5:50 liep en dat dat moeiteloos ging. Tricky, want in het begin loop je altijd lekker en zo kun je jezelf eenvoudig stuk lopen als je aan het eind geen energie meer over hebt.

We liepen verder, over de Noord-Brabantlaan, langs het Evoluon, die ik nog eens extra bewonderd heb en onder de N2 door naar de Hovenring. Rond de Hovenring stonden zoals elk jaar veel GVAC-ers. O.a. Femke, die een dag eerder ziek was geworden vlak voor de Kustmararathon Zeeland. Ik vind het dus extra tof dat ze er toch stond! Ook was de eerste waterpost hier. Want ondanks dat ik tijdens het warme warm het plan had gehad flesjes te droppen bij de drankposten, bleek dat in het wat koelere oktoberweer niet echt nodig en had ik genoeg aan de bekertjes bij elke post.

We gingen binnendoor over een vrij saai industrieterrein richting Kastelenplein. Op 7km herinnerde ik me de lucht van nasi. Of indisch eten. Ik weet niet waarom ik dit saaie feitje onthouden heb 😛 Iets later kwam Lau van GVAC naast me rijden en me aanmoedigen.

marafotodnger

(foto is van net over de brug naar het HTC)

Bij 9km draaiden we de High Tech campus op. Aan het begin van het HTC stond een vader met twee dochtertjes. Ze hadden alledrie een ‘Power up’-bord met de bekende Mario Brothers-paddestoeltjes, dus ik powerde up 😛

Iets verderop het HTC was wederom een drankpost en meetpunt. Ik dacht dat ik in de Marathon Eindhoven-app pas zichtbaar te volgen was na elke stap op een mat, maar dat bleek niet het geval: schijnbaar was ik continue te volgen, dit in tegenstelling tot vele andere vrouwen met een F-startnummer, die niet eens zijn geregistreerd door MyLaps (foutje van hun kant, schijnbaar).

22339274_762020477320829_6918939827162365418_o.png

Op 10km was ook een groot veld ingericht met kraampjes en mensen die ik elke marathon weer vervloek: estafettelopers. Vol energie gaan die er altijd vandoor als jij probeert je rustige duurlooptempo aan te houden. Vooral op 30km is dat frustrerend.

Het was tot dan toe redelijk droog gebleven, eenmaal aan de achterzijde van het HTC begon het licht te miezeren, wat op de Dokter Holtrop laan, terug naar Stratum, erger werd. Maar ik stoorde me er niet aan, want het was niet koud en wat verkoelende regen kon ik wel gebruiken.

Lopen langs de Genneper parken was raar! Hier fietste ik wekelijks en nu liep ik over de doorgaande weg! De aalsterweg was netjes afgezet door een politieescorte en zo liepen we Stratum in. Daar kwam ik twee GVAC-ers tegen in wiens slipstream ik een tijdje gelopen heb en opnieuw Lau!

Dit jaar was Stratum iets minder uitbundig versierd dan vorige keer, al hingen er toch nog wat vlaggetjes langs de huizen. Ik vond het fijn om zo dichtbij huis te lopen. Het tempo was ook nog steeds lekker (5:45 gemiddeld). Op de Leenderweg stond Albert Heijn flesjes water uit te delen: die was welkom en heb ik een tijdje met me meegesleept. Zo liepen we langzaam richting het centrum, waar we afsloegen bij de Run2day winkel en richting het kanaal, waar we bijna op de helft van de marathon waren (rond de 19/20km).

In het centrum, waar de fuutlaan overgaat in de stationsweg, kwam het grote publiek weer tevoorschijn. Wildvreemden die je aanmoedigen: gaaf! Ik spotte Cindy, die niet helemaal lekker liep, al wist ik dat toen nog niet en Harry stond in het publiek. Ook was er bij het 18 septemberplein iemand met een GVAC-spandoek in een gigantische massa mensen. Ik had geen GVAC-shirt aan, dus ze herkenden me niet.

Om vervolgens weer onder het spoor door te lopen richting de Veldmaarschalk montgomerylaan was raar: dit was dan bijna officieel de ‘tweede ronde’ van de route. En had ik inmiddels een beter beeld van hoe hard ik ongeveer kon gaan. De beentjes voelden ok, zo nu en dan wat krampig, maar niks ernstigs. En dus ging ik lekker in mijn tempo door.

De vertrouwde straten kwamen weer voorbij, omdat ik de halve marathon route elk jaar wel een keer afleg. Langs winkelcentrum Woensel, waar een gebouw aangaf dat het ongeveer 15 graden was. Onderweg kwam ik nog enkele bekenden tegen: Aloha Mario, met wie ik ooit marathontrainingen heb gevolgd en Bjorn, clubgenootje. Ook die had zijn dag niet.

Vanaf 30km begon ik mijn benen echt wel te voelen. Daarom was ik erg blij met de compressietubes, omdat die de pijn nog een beetje tegenhielden. Op kilometer 34 liep ik volgens mij langs het huis van Johan Vlemmix, waar een roze limousine voor de deur stond. Niet veel later diende de water- en verzorgingspost van 35km zich aan, waar Femke, Evert en Judith stonden. Jee! Nu nog maar 7km!

Aan het begin van de oirschotsedijk stond GVAC-trainer Theooooooooo die me vrolijk aanmoedigde, een opsteker. En toen begon dat lange, lange end over de dijk heen. Ik weet nog hoe gruwelijk ik hem vond in 2015, toen net op dat punt de zon scheen. Dit keer viel het met de warmte mee, maar mijn benen hadden er wel aardig genoeg van. Tot ongeveer 37km. Roy stond daar, met zijn camera en ik kon blijkbaar nog lachen. Mijn playlist hielp me daar ook heel erg bij met zijn upbeat euforische muziek:

marafoto

Hoe toepasselijk: rond dat punt begon ‘Euphoria’ van Loreen te draaien (Songfestival liedje) en in haar uithaal naar boven haalde ik zoveel energie, dat ik hem letterlijk door mijn hele lichaam voelde schieten, tot in mijn tenen en versnelde. Van 6:23km schoot ik ineens weer naar 5:45km! Ook het publiek aan het einde van de Oirschotsedijk was aanmoedigend en zo wist ik het nog uit te zingen tot Strijp-S, waar ik opnieuw het gevoel kreeg alsof ik mijn laatste krachten aan het gebruiken was. De waterpostdames bij het PSV stadion waren gelukkig heel vriendelijk en moedigden me nog eens extra aan. Ik heb dat stiekem toch nodig op een marathon. Ook stond er opnieuw een soort Power-up bord en een aantal mensen met andere aanmoedigingsborden en confetti die een enorme oppepper gaven. Ik kon het net laten te drukken natuurlijk 😛

photo

Zo ben ik nog door blijven lopen tot aan ’t 18 Septemberplein, de 40e kilometer. Door al het publiek langs de kant dat je aanmoedigt en omdat je weet dat je er bijna bent, perste ik er opnieuw een versnelling uit! Van 6:00/km schoot ik opnieuw naar 5:45km en zo ging ik met een forse snelheid (voor mijn doen) nog over de markt, rijendijk mensen, door de winkelstraten, het Stratumseind over, het gemene verhoogde bruggetje, langs Dijk9, waar ik een boks gaf aan Ger Raaijmakers en alle GVAC-ers stonden, de hoek om richting vestdijk.

Mijn benen voelden nu helemaal alsof iemand er een bezem op stukgeslagen had. Dus strompelde ik de laatste kilometers richting de finish. Ik finishte in 4:10:13. Sneller dan mijn eerste marathon! Geen PR, maar ik vind het wel en prima tijd gezien de twee jaar die ik geen marathons heb gelopen en de slechts drie maanden voorbereidingstijd.

22278157_180495842510803_2734323613975969792_n

Ik heb geen lachende finishfoto, want er zat gewoon niks meer in. Ik wist nog met mijn linkerhand vijf vingers op te steken en mijn rechterhand eentje, om aan te geven dat dit de zesde marathon was en zo was ik ineens de finish over! Ik probeerde nog een selfie te maken met de ‘never, ever give up’-vlag, maar echt geweldig is-ie niet. Steph zag me en kon door een prachtig rond gat in van de hekken een lekkere knuffel geven. Leuk idee van de organisatie!

22344229_122622171781897_2461759113856548864_n

De pijn na de finish viel mee. Ik liep als een bejaarde, maar heb geen spieren of pezen geforceerd. Het herstel gaat erg goed en terwijl ik dit tik, ben ik alweer klaar voor een herstelloopje.

In de planning staan alweer meer wedstrijden, want ik heb de smaak weer vreselijk te pakken! Ik heb de wedstrijden gemist, het publiek, jezelf pushen tot een superprestatie, het fijne gevoel om in een startvak te staan.. zelfs Steph voelde melancholie naar het startvak toen hij afscheid van me nam en dus zullen we binnenkort weer samen gaan trainen! Kortom: dit alles heeft weer het hardloopvlammetje bij me aangewakkerd!

22352214_159137994672802_4067983376827547648_n

 

 

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s