Halve Marathon Eindhoven

En maaaaandenlang hebben we hier naartoe geleeeeefd. Nu zijn wij degeeeeen die een feestje geven…

liefjes.jpg

Al die maanden aan voorbereiding, elke zaterdag vroeg op om samen met de GVAC hele- en halve marathontrainingen mee te doen resulteerden in het prachtige resultaat van zondag.

Ik zelf heb vanaf juli eerst met de GVAC marathontrainingen meegelopen. Helaas merkte ik dat de trainingen tot 28km redelijk gingen en mijn knieën, voetzolen en binnenkant kuiten daarna begonnen te weigeren. De schoenen die ik had, waren stuk voor stuk ‘af’, verkeerd afgesleten en doorgezakt. Vanaf die weken, ongeveer 16km, ben ik met Steph en zijn halve marathonclubje mee gaan trainen op 9,5km. Dat ging goed, al had ik soms nog steeds moeite met de warmte. Die enkele keren dat het niet lekker ging, verloor ik wel eens het vertrouwen in mijn lichaam. Kon ik het nog wel? Was ik het niet helemaal kwijt nu? Voor het eerst in mijn leven een inschrijving voor een hele marathon omzetten naar een halve voelde een beetje als falen soms.

Met Steph ging het geweldig. Hij had weinig moeite met de duurloopjes, was al enzigsins ervaren door het trainen voor de halve marathon van Berlijn en had vaak nog energie over om na een duurloopje nog een sprintje te doen.

Ook de wedstrijdjes tussendoor (De Veldhoven Ten Miles, de Singelloop en de Posbankloop) maakten hem meer ervaren in hard lopen en aanvoelen wat je lichaam aankan.

Op D-day zelf deden we allebei voor de eerste keer mee met de GVAC warming up. Ik denk dat er zo’n 40 man van de vereniging meededen met de halve marathon, ook al waren de bedrijfslopers er niet bij. Ik vond het fijn om een warming up mee te maken, koud starten is toch lastiger, merk ik nu. Met de jaren word je toch langzaam wijzer.

We starten allebei in ons GVAC-tenue, door Steph een paar weken geleden aangeschaft. Nog even en we kopen een matching regenpak en nordic walking stokken 😉

IMG_0426.JPG

We starten beide in startvak G, voor 2:00-2:05, ook al was het doel onder de 2 uur lopen (de halve marathon van Berlijn, Stephs eerste, liepen we in 2:10:51). Het weer was lekker, de zon scheen en we stonden prima in onze korte shirtjes. De start was langer dan voorgaande jaren, ook al is 2013 het laatste jaar dat ik de halve heb gelopen in Eindhoven. Pas vér op de Veldmaarschalk Montgomerylaan begon de officiële start en konden we los. Ik probeerde Steph direct onder de 5:40 te houden. Met gemiddeld 5:41 per ronde, had begeleider Lau Liefting ons verteld, konden we onder de 2 uur blijven. In het begin is dat lastig. Iedereen start altijd snel, ook ik. Je moet je aan je eigen tempo houden of je sloopt jezelf.

Ik heb ons daarom stiekem wel een beetje gepusht, de eerste 10km. De kilometertijden lagen eerder rond de 5:25, zie ik terug, en ik checkte bij Steph of hij zich goed voelde en dat leek het geval. Ook haalde hij regelmatig mensen in, met felle sprintjes. Pas toen hij vermoeid begon te raken, iets na de 10km, liet ik ons tempo iets terug zakken naar 5:35.

Ik merkte wel degelijk het verschil in drukte tussen de hele en halve marathon, overigens. Aan de hele deden circa 2900 mensen mee, aan de halve 9000. De eerste kilometers is het dringen geblazen, na ongeveer 10km begint men zich te verspreiden en dunnen de massa’s uit. En dan heb je af en toe stukjes waar je lekker vrij kunt lopen, zonder de drang te voelen in te moeten halen.

Onderweg stond trouwens iemand met dit spandoek, het meest geweldige wat ik gezien heb 😀

img_0452

Steph kreeg het moeilijk vlak voor de oirschotsedijk, last van zijn milt. We lieten het tempo iets terugzakken. Vlak voor de wedstrijd hadden we handsignalen afgesproken, omdat ik hem tijdens de Singelloop het weekend ervoor teveel aan het opjagen was, gaf ik nu met een duim naar boven of beneden aan of het tempo goed was en of we moesten afzakken. Dat werkte grandioos en ik kon ook met mijn handen het aantal kilometers aangeven wat we nog moesten. Steph luisterde namelijk naar zijn Spotify playlist en ik liep zonder, om de omgeving en medelopers goed in de gaten te houden. Op de oirschotsedijk hadden we weer kilometers van 5:45 en 5:50 en was ik vooral weer met mijn handen aan het gebaren dat we sneller moesten. Steph herpakte zich uiteindelijk, mede door wat wildvreemde kinderen die ons op naam aanmoedigden. Het was ook weer goed weer om eindeloos veel kinderen te highfiven.

Op 18km kwamen we groepsgenoten tegen van de halve marathon, die ook een mooie tijd liepen. En daar was Strijp-S, en de man met de hamer. Ik liep nog heerlijk, iets wat me ook wel verbaasde, omdat ik de laatste tijd meer moeite had gehad met de trainings duurloopjes. Maar wedstrijden zijn anders en de vibe is anders. Ik merkte dat ik door die ‘vibe’ enorm gestimuleerd werd en weer langzaam mijn oude wedstrijdspirit begon terug te krijgen. Die gigantische wil om hard te lopen, om een mooie tijd neer te zetten, om mezelf te overtreffen. Ik wist ook daar in Strijp al dat we onder de2 uur zouden blijven. We hadden ook inmiddels de luxe om de laatste kilometers af te zakken naar de rond de 6:00/km.

Ik vond het magisch om die laatste kilometers langs het PSV-stadion samen te lopen. Onder de militaire voetgangersbrug door, over het volgepakte 18 Septemberplein, de markt over, over ’t drukke Stratumseind (waar dit keer een soort beveiligingsjongens de menigte tegenhielden), dat sneaky kleine verhoginkje en langs Dijk 9, waar traditiegetrouw de GVAC-ers stonden en we voor de derde keer Lau zagen staan!

De laatste kilometers gaven me kippevel: al die blauwe DLL-vlaggetjes, het grote VIP-vak en de superbrede vestdijk waar je heerlijk kunt finishen. Uiteraard weer hand in hand, onze traditie. Dit keer zat er geen eindsprint in: Steph had alles gegeven. Het finishen voelde geweldig, zo samen. De voltooiing van de wedstrijd waar we lang naartoe hadden getraind en ook nog ons doel om onder de 2 uur te lopen genaild. Ik voelde me supertrots en Steph ook!

Uiteraard stond bij het station de Reisjefit/Supportersvanbewegen meute weer en zijn we op de foto gegaan:

img_0444

Dit smaakt zo naar meer! We hebben nu gemerkt hoe hard we samen kunnen, dat er nog steeds progressie in zit en zelfs de marathonkriebels zijn aanwezig bij Steph. We lopen samen nog een keer de krollenloop begin november en ik loop eind oktober nog de halve van Etten-Leur en daarna gaan we ons geluk beproeven in het buitenland! Tot snel! (en ik zal nog twee wedstrijdverslagen toevoegen, backdated)

Advertenties

4 thoughts on “Halve Marathon Eindhoven

  1. Gefeliciteerd!

    Mijn ervaring in 2014 was iets anders. Ik stoorde me in het centrum flink aan het opdringerige publiek en de overstekende obers. Verder kun je behoorlijk afknappen van de anti-climax na de drukte in het centrum en flink wat seconden laten liggen. Maar ja, toen was het typisch terrasjeweer en dat scheelt een hoop op de drukte in de binnenstad.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s