Hardloopnajaar

Terwijl ik een verse muntthee drink, heb ik eindelijk weer rust en tijd om even wat te tikken. Want er is alweer best veel gebeurd de afgelopen tijd op het gebied van hardloopdingetjes, maar om er ook over te schrijven is weer een ander verhaal (huh, woordgrapje).

Er zijn een aantal wedstrijdjes geweest, waaronder de Veldhoven 10 Miles, georganiseerd door mijn eigen clubje GVAC. Editie 2013 en 2014 liep ik alleen, in 2015 liep ik de Den Driesch loop. Editie 2016 werd de eerste samen met Steph. Een stiekeme, langgekoesterde droom van hem, omdat hij altijd langs de kant stond en zelf had willen lopen. Voor ons beide kwam de afstand goed uit. Steph traint mee met de GVAC-halve marathoncyclus en voor mij was de 16km een fijne afwisseling omdat mijn duurloopjes met de marathongroep niet zo vlotjes liepen (maar daarover later meer).

Het weer was alleen een beetje ongunstig; zo’n 30 graden op het warmst van de dag en zelfs nog om 18:00, toen we starten. Tot nu toe was de Den Driesch loop mijn warmste loopje geweest, met 29 graden en in volle zon. Temperaturen waarbij je soms bijna gaat hallucineren, vooral als je op windstille weilanden loopt. De Veldhoven 10 miles loopt gelukkig door een stuk bos met veel schaduw en dat was onze mazzel. Ook de waterpost op 3 en 11km, waar je een 50cl flesje kreeg dat we over ons hoofd heen kieperden, hielp. En zo hebben we beide onze temperatuursgrenzen opgerekt. Steph zeker, omdat hij in het voorjaar nog een appelflauwte kreeg bij hardlopen bij 12 graden! 😀

GVAC had dit jaar ook nog eens een toffe medaille, in de clubkleuren. Een toffe verrassing! We liepen de 10 miles in 1:38. Geen toptijd, maar uitlopen was het belangrijkste.

img_8238

Dan terug op de marathontrainingen. Die gingen en gaan iets minder vlekkeloos dan vorige jaren. Ik was iets beter getraind in de vorige jaren; al goed berekend op lange duurlopen, ik liep regelmatig halve marathons in de weekenden. Dit jaar niet. Ik heb krap 21km gehaald het weekend voor de trainingen begonnen. Wat groepsgenoten van de vereniging zeiden dat ze hetzelfde hadden gedaan.

We zijn nu echter enkele weken verder en de afstanden schieten snel omhoog. Tot de 28/30 ging het nog redelijk. De eerste 35km heb ik niet gehaald. Wat meespeelt en waar ik erg laat achterkwam, is dat ik inmiddels een hele verzameling behoorlijk versleten Nike Lunareclipse heb, mijn vaste hardloopschoen. Ze hebben echter bijna allemaal al een volledig trainingsseizoen achter de rug, iets wat je niet merkt als je er vrolijk mee over de baan hobbelt, maar wél als je zwoegend je duurloopjes door de polder doet.

Pijntjes in mijn kuiten, binnenkant kuiten, buitense kniepees (de ‘lopersknie’) en mijn heupen begonnen flink te klagen. Na twee eerder beeindigde trainingen moest ik aan mezelf toegeven dat mijn huidige schoenenverzameling voor de duurlopen niet meer voldeed. Ik heb nog 1 paar uitgetest, een wit paar Lunareclipse Shields, die bestand zijn tegen een regenbui en die ik minder vaak gedragen heb (en ook geen slijtage vertonen op de zolen, in tegenstelling tot de andere paren). Ook daar kreeg ik echter dezelfde pijn mee, wederom rond de 25/28km.

Ik moet dus eerlijk tegen mezelf zijn: ik denk niet dat ik op tijd klaar ga zijn voor de marathon van Etten Leur en overweg daar maar 1 ronde te lopen (21km dus). Niet als ik heel wil blijven voor mijn buitenland avonturen. En dus heb ik twee besluiten genomen: 1- van de hele marathontrainingengroep wisselen naar de halve marathongroep die maximaal 19 en 20km lopen de komende weken en 2- nieuwe schoenen aanschaffen. Die waren snel gevonden, gelukkig, dankzij eBay. De lunarcelipse5. In een supermooie blauwe kleur en slanker dan zijn voorganger, type 4.

Ze zitten heerlijk (ik heb ze nu een uur in de sportschool aangehad) en ondanks dat het een slecht idee is schoenen meteen de eerse keer inlopen op een duurloop te sturen, doe ik het toch. Laat me maar eigenwijs zijn, daar leer ik het meeste van.

Ik hoop dat dit de oplossing is. Intussen blijf ik ook mijn benen trainen, versterk ik mijn quadriceps en kuiten, squat ik en probeer ik mijn core iets te versterken door te planken. Fit en heel blijven voor een marathon is best ingewikkeld, heb ik wel weer geleerd. Maar luisteren naar je lichaam ook en dat doe ik als geen ander.

Ik hoop binnenkort weer een stukje te tikken. Waarschijnlijk na de Posbankloop, ook al de eerste keer samen met Steph en dat ik je dan schrijf (net als de vorige jaren) dat mijn blessures op hun retour zijn en dat ik lekker gelopen heb. Tot schrijfs dan maar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s