Een lang verhaal…

Ik moet eens wat meer schrijven, heb ik mezelf bedacht. Ik vond onlangs oude schoolschriftjes terug en herinnerde me ineens weer dat ik het altijd leuk heb gevonden om om te schrijven. Als 11/12-jarige al. En mijn fantasie kende toen geen grenzen. Maar met de middelbare school kwamen bij mij vooral de verplichtingen en het mezelf overeind houden en minder het maken van mooie verhalen.

Tot nu, hoop ik. Want waar ik in ieder geval over wil en kan schrijven zijn mijn hardloopavonturen. En hoe die veranderd zijn sinds ik samen loop met Steph. Maar daarover later meer. Ik hoop dat ik een samenhangend verhaal kan vertellen. Ik blog/schrijf vaak hak op de tak, omdat mijn brein ook op die manier werkt. Misschien val ik in herhaling, vervgeef me daar maar alvast voor šŸ˜‰

Ik ben eind 2011 gaan hardlopen om af te vallen. Met de hardloopverhalen van een oud-collega (bedankt, Marcel!) kwam ook de nieuwsgierigheid naar wedstrijden, en langere afstanden. In januari 2012 kocht ik mijn eerste paar turquoise hardloopschoenen en eind 2012 liep ik mijn eerste halve marathonĀ (van Eindhoven). Ik was, plat gezegd, zo trots als een aap met 7 lullen. En dus bleef ik hardlopen.

Mijn eerste hardloopblessures maakten dat ik pas op de plaats moest maken, dat het qua trainingsintensiteit wat minder ging. 2013 begon daarom wat lafjes en de motivatie was er niet echt. Toch liep ik eind 2013 een toptijd op diezelfde halve marathon van Eindhoven, 22 minuten van mijn PR af. Al gauw kwamen de 30 kilometer wedstrijden en de droom om een marathon te lopen. De marathontrainingen begon ik in de zomer van 2014. Ik had dat jaar ook een drukke baan en maakte, met reistijd, werkweken van soms wel 60 uur. Ik eiste veel van mezelf en begon steeds meer tijd te steken in het hardlopen. Het werd een levensstijl (omdat ik ‘way of life’ echt een jeukwoord vind, gebruik ik dat niet).

Eind oktober 2014 volgde dan de eerste marathon. Hij ging geweldig, ik voelde me die dag on top of the world. Toch is de periode daarna zo’n vreemde periode geworden, waarin de werkdruk op mijn werk omhoog ging, ik me vervreemde en afsloot voor mensen en mezelf voor een groot deel ben kwijtgeraakt. Er gebeurde teveel in een korte periode wat ik niet goed verwerkte.

In 2015 stelde ik de doelen voor mezelf nog hoger. Ik kon een marathon lopen, toch? Ik besloot dat ik er ook wel 4 in een jaar kon lopen. Dat betekende twee marathoncycli (periodes waarin je opbouwt naar een trainingsafstand van max. 35km, met een groep) en verschillende zware wedstrijden. Het ene weekend 30, het volgende 25km. In wedstrijdtempo, ook al vertelde iedereen me dat het beter was kalm aan te doen. Kuitblessures, achillespeesblessures, verschillende overbelastingsblessures kwamen voorbij. Daarnaast trainde ik elke donderdag op de baan en ook nog gemiddeld 3 keer krachttraining in de week. Mijn gewicht was -voor mijn doen- laag, mijn wangen ingevallen, mijn ogen doods en voorzien van zwarte kringen en ik sloot me af voor moeilijke situaties en durfde niet te vragen om wat ik echt nodig had. Ik viel vaak op de bank in slaap en had verschillende voedselallergieƫn. (anno 2016 zijn al deze kenmerken van stress, want dat waren ze, verdwenen en ben ik een ander mens geworden).

In de loop van oktober, november zijn Steph en ik begonnen met samen lopen. We hebben al snel het doel gesteld om samen de halve marathon van Berlijn te lopen. Inmiddels is het 15 maart en zijn we er in principe klaar voor. En met het hele trainingsproces van Steph en zijn groei naar een snellere, ervaren atleet heb ik ook weer wijze lessen geleerd. Steph is een dieseltje, een trage starter die pas later op stoom komt en dan nog verrassend uit de hoek komt. Eigenlijk de beste manier voor een wedstrijd. Ik startte vroeger altijd te hard bij de start en had dan bij de eindsprint niets meer over.

Ook trainen we weer -meestal- drie keer per week, waar ik dat in mijn marathonperiodes soms nog maar 1 keer per week deed. We boeken nog steeds allebei vooruitgang. Ik haal motivatie uit zijn wil om te groeien, ik blijf ons nieuwe doelen stellen omdat hij er net zoals ik van geniet. Samen hebben we prachtige hardloopdromen nu. Lopen in het buitenland om wereldsteden te ontdekken. Las Vegas, San Fransisco, Chicago, New Orleans, Berlijn, allemaal staan ze op onze bucketlist en we gaan er ook velen afstrepen in de komende jaren.

De energie die ik vroeger alleen stak in hoge hardloopdoelen, maar die me op het eind niet opleverden wat ik wilde, zijn nu omgezet in gezamenlijke doelen. Doelen die veel mooier zijn, omdat ik ze kan delen met iemand die dezelfde drive heeft als ik. Iemand die net zo’n vechtlust heeft en die nooit opgeeft.

 

Advertenties

One comment

  1. Ik ben dankbaar dat we elkaar weer gevonden hebben, dat we (toch wel onverwachts) een nieuwe gezamenlijke passie hebben, nieuwe dromen en plannen waarin we goed presteren en goed relaxen kunnen combineren op een manier die bij ons het beste naar boven haalt. Mooie herinneringen maken in ons nieuwe leven samen. Ik heb bewondering voor hoe jij je los geworsteld hebt uit alle ellende van 2015, jij bent net zo’n vechter. Ik ben trots dat jij mijn partner bent.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s