’t Is voor niks (Marathon)

Eind 2014 had ik het vreemde idee opgevat om mezelf een nieuw, op dat moment bijna onmogelijk doel te stellen. Vier marathons in 1 jaar lopen. Voor Antwerpen had ik mezelf al ingeschreven, ineens was daar de Marathon Via Belgica die me érg leuk leek en die van Eindhoven wilde ik ook nog wel een keer lopen. Uiteindelijk kwam daar de ’t is voor niks marathon bij.

’t Is voor niks in Geldrop is jaarlijks vaste prik. Er zijn zoveel redenen te betekenen waarom. O.a. omdat het een gratis loopje is, lekker dichtbij en met serieuze afstanden (iig 15,21,30 en 42km). Tweemaal had ik de 30 gedaan (1 verslagje hiervan op dit blog terug te vinden). Een lekker uitbouw afstandje als je de halve marathons al kent, mooie natuur en toch lekker gas kunnen geven. Beide voltooide ik in 2:38/2:37. Omdat ik ditmaal nog ‘getraind’ was voor de marathon, wilde ik graag de marathonafstand lopen dit keer. Zodra de inschrijving opende, heb ik me meteen aangemeld. Ik meen dat dat 1 september was.

Na de marathon van Eindhoven was ik nog niet kapot te krijgen. Mijn benen voelden goed aan, ik kon alweer gauw trainen op de atletiekbaan en dus had ik er zin in. Maar eind november was nog een behoorlijke tijd weg. Oktober en november waren maanden van behoorlijke ups en downs. Ik was veel druk met privé issues, lastige zaken verwerken en nam niet netjes elke week de tijd om te trainen. De duurloopjes schoten er regelmatig bij in. Het krachttrainen daarentegen niet, misschien heeft dat me nog enigszins gered. In de laatste twee weken heb ik er nog twee duurloopjes doorheen geramd, eentje van 21 en eentje van 31km (zie entry). Veel te laat en mijn linkerheup vond dat niet zo’n succes. maar ik heb wel eens slechter voorbereid aan een start gestaan.

Waar ik wél mee aan de start stond, was mijn fonkelnieuwe Garmin 220:

12230891_1530225193964961_1646696519_n

Ik was alleen vergeten een testrondje te maken…. maar daarover later meer.

Zondagochtend, na 4 pannekoeken naar binnen gewerkt te hebben en mijn spulletjes gepakt, reden Steph en ik naar Geldrop. Dat was al een unicum, want alle vorige ’t Is voor niks-en ben ik alleen gegaan. Hij had meestal geen zin om zondagochtend bij guur weer bij een Winkelcentrum te staan 😉 Bij de aankomsthal (Hoog en Droog heet het… al is het eerder laag en droog/warm) mijn prachtige startnummer ’43’ opgehaald. Ik ben benieuwd wie ’42’ had en de marathon liep. Enkele andere GVAC-ers waren ook al present. Van de GVAC-marathongroep deden er zo’n 5 mensen mee.

Na het gemeenschappelijk zenuwkakken en -plassen met de andere hardlopers, togen we naar de Run2day-startboog. Mijn nieuwe Garmin had, ondanks het wolkendek, vrijwel meteen een GPS-lock. Voordeeltje 1! De outfit voor vandaag was gebaseerd op de rare weervoorspellingen: 11 graden, maar wel kans op regen. En dus: GVAC-shirt met halflange mouwen, tight, Herzog-tubes, een GVAC-buff om mijn nek en mijn waterrugzak. Voor onderweg 4 gels. Gelukkig vond ik nog twee espresso gels, want de mandarijngels komen me inmiddels mijn neus uit. Zonde, want ik heb er nog 15 😦

Steph gaf me bij de start nog een warme knuffel en rond 10:00 klonk het startschot. Zoals gewoonlijk de wijk in, richting de Strabrechtse heide. Om me heen een heel divers publiek. Belgen, Nederlanders, mensen uit de omgeving, maar ook uit Noord-Holland (hoorde ik). Wel allemaal de wat meer ervaren lopers, want bij deze start alleen de 21 t/m 42km lopers.

uirn.jpg

Mijn eerste kilometers waren verwarrend. Mijn Garmin piepte laat en gaf een eerste kilometer aan van 8:40 min. Huh?! Zo traag was ik toch niet gestart? Toch maar doorgelopen…

Al gauw gingen we de A67 over, het viaduct af, het bos in. Al vroeg werden de 21- en 30km-lopers gesplitst. 10 en 42 splitsten af naar links (10 startte later). Toen begon het geklooi met de Garmin. Ineens piepte hij weer 😮 . en hij bleef alleen maar aparte rondes loggen, leek het. Soms is het handig de gebruiksaanwijzing vooraf te lezen. Ik stopte al lopend de logging en herstartte hem weer. Niks veranderde. Vanaf toen besefte ik dat de Garmin de sfeer voor de dag ging bepalen: ik moest en zou toch genieten van dit loopje, niet gefocust op tijd? Dat was exact wat de Garmin afdwong 😉 En dus liet ik het vanaf dat moment maar los.

Gelukkig stond er bij elke waterpost een kilometeraanduiding en was het me na de tweede 10km-drankpost duidelijk dat ik een gel moest nemen. Ook rond de 20km stond er weer een en zo was ook de tweede gel geregeld. De omgeving was uiteraard weer erg mooi. Het eerste lange, rechte stuk (het heet de heezerweg, zie ik op de kaart) is het mooist omdat je daar nog goed van de weidse omgeving kunt genieten en het pad mooi verhard is (IK HOU VAN ASFALT).

IMG_9740.JPG

Al gauw kwamen bij de officiele splitsing van 21,30 en 42km, waar vriendelijke vrijwilligers me ontbijtkoek aanboden. De eerste twee heb ik geweigerd. Daarna al gauw de bekende zandvlakte over.

Helaas viel het kwartje pas laat. Mijn nieuwe Garmin logde in miles! en dan klopten die rondetijden wel. Helaas liet hij nog steeds geen totaaltijd zien. Het was op 15 miles, dat ik ontdekte hoe je een totaaloverzicht kon laten zien. 15 miles! En ik herinnerde me dat een marathon er 26,2 had. Vanaf toen dus maar de miles gaan aftellen.

Ik denk dat het rond half een begon te miezeren. Niks aan de hand nog, want ik had het warm. Regen was welkom. Ik liep op dat moment in het bos, grote stukken alleen (voor een einzelgänger als ik wel fijn) en de meeste ondergronden en naalden hielden de paden wel begaanbaar. Al gauw begon het echter harder te regenen. De ondergrond veranderde in drab. Modderige, zompige, aanzuigende grond. Ik heb geen trailschoenen, dus glibberde overal doorheen. Op de kale stukken buiten het bos werd dat alleen maar erger. De plassen op de foto hierboven veranderden op sommige stukken in kleine slootjes en het was slalommen om een droog stukje te vinden.

IMG_9741

In Moorsel werden we op de Labroek een zijstraatje ingevoerd en daar een ENORM drassig weiland met een soort zanderig tractorpad ingestuurd. Het volledige middenpad leek wel een klein slootje en de stukken gras aan weerszijden leken wel moeras, ook al volledig doorkrenkt met regen. het was enorm bikkelen daar. Het leek eindeloos te duren, mijn kilometertijden zakten daar terug naar de 7:00min/km. Achteraf was het maar een stukje van zo’n 2km, maar het constante wegglijden en houvast zoeken vrat energie. We zaten toen op circa 30km.

Ik voelde toen ook al aardig mijn heupoverbelasting van de laatste duurloopjes. Mijn benen voelden vermoeid aan. Maar ik had maar 1 ding in mijn achterhoofd: doorzetten, want na ‘deze’ is je bucketlist item af. Op 31km hadden we gelukkig de laatste waterpost. Daar eindelijk een ontbijtkoekje genomen, wat met medelopers over het weer geklaagd en aan de vrijwilligers gevraagd op hoeveel kilometers we zaten, omdat mijn Garmin 19miles aangaf. 31km! Nog maar 11. Een enorme opsteker.

En dus ploeterde ik door. Want na de labroek kregen we nog het kris-kras zandparcours met gemene heuveltjes en plassen over de zandvlaktes op de Strabrechtse heide. Ik zag daar velen afhaken of even stilstaan. Ik stond twee keer stil om mijn Nikes opnieuw te veteren, omdat die door de modder helemaal meegezogen werden en mijn pas scheef trokken. Ik voelde hoe stijf mijn benen inmiddels waren, maar dat ging nog wel. Door moest ik. De asfaltpaden die daarna volgden heb ik begroet met gejuich 😛

Strammer en moeizamer werd het, maar om me heen liepen mensen die het net zo zwaar hadden als ik. Sommige hinkend van de pijn. Ik had wel medelijden met ze. Al gauw waren we weer terug bij het welbekende viaduct over de A67. Zo tricky als je daar bijna bent, want het is een ander viaduct waar je start en als je er eenmaal overheen bent, moet je nog een lang, zompig stuk door het bos waar je je gauw op verkijkt. Heuvelachtig en ook daar weer zompige grond. Maar het waren de laatste kilometers. Een bordje ‘nog 3km, alle afstanden’ gaf een euforisch gevoel. Aan het einde van het bos loop je een woonwijk in en dan kun je de finish al bijna ruiken. Kreupel en wel en met de traagste tijd die ik ooit heb gelopen, finishte ik dan in een tijd van 4:32 bij de Run2day finishboog. Steph wachtte me op met een handdoek en liefde 🙂 ❤ .

En aldus geschiedde: het bucketlist item is voltooid! Ik ga hier nog lang van nagenieten 🙂 (eindelijk). Voorlopig even geen marathon- en trainingen voor mij.

bucketlist item_kl

Advertenties

4 comments

  1. Ik ben zo trots op jou ❤ Jouw doorzettingsvermogen en constante manier van lopen zijn een grote motivatie voor mij geworden. Hoop wel dat je deze week genoeg hersteld bent om weer samen met mij te trainen, want ik heb jouw coaching hard nodig. Ben ik net van mijn blessures af, lig jij in de kreukels 😛

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s