Marathon Eindhoven 2015

1024x1024sr

Dit jaar is een bijzonder en heftig jaar in meerdere opzichten. Privé erg heftig en sportief met vele PR’s en hoogtepunten. Ik heb in de eerste helft van het jaar alleen al 5 halve marathons gelopen met daarbij een nieuw PR (1:42:00), twee marathons, daarnaast nog de Midwintermarathon (25km) en de groet uit Schoorl-run (30km). Daarbij vergeet ik nog het 31km UHT-trail uitstapje en de vele duurlopen met mijn marathongroep.

Ik combineerde een drukke baan, lange reistijd, veel trainen, veel krachttrainen en veel wedstrijden met elkaar. Soms daarbij mijn eigen grenzen overschrijdend. Zonder in details te treden heb ik ook fouten gemaakt dit jaar. Grote fouten. Heb ik mensen pijn en verdriet gedaan, is mijn vader overleden, ben ik mezelf kwijt geraakt en heb ik mezelf mede door het sporten weer hervonden. Iets wat ik niet altijd met iedereen gedeeld heb, omdat het niet altijd iedereen aangaat.

Boven alles hield het hardlopen en het krachttrainen me op de been. Lichamelijk sterk in je vel zitten helpt vaak om dingen geestelijk op een rijtje te krijgen, om krachtig om te gaan met tegenslag en verdriet.

En zo werd dit, de Marathon Eindhoven, de derde marathon dit jaar. Ik heb vanaf juli 2015 wederom getraind met de GVAC marathoncyclus, een fijne constante in mijn leven inmiddels, elke zaterdagochtend. Ik was eigenlijk net bijgekomen van de vorige marathon (juni 2015, de Maastricht Marathon Via Belgica) en de nieuwe cyclus begon al. 10,5 km per uur ditmaal ipv 10 km p/u. Het was wel even wennen in het begin en zeker bij afstanden vanaf 30km heb ik alles uit mezelf moeten trekken om het tempo bij te benen. Maar het lukte en ik werd niet minder fit of overtrained.

Begin september speelde mijn achillespees nog op. Overbelasting door twee wedstrijden kort achter elkaar. Met veel advies van loop & leef en dankzij het legpress apparaat in de sportschool heb ik mijn verslapte kuiten weer aangesterkt en verdween langzaam de pijn in mijn achillespees. Daarna volgde nog een fikse verkoudheid en een blaasontsteking, twee weken voor de marathon! Met een antibioticakuur op is die laatste nog net op tijd verdwenen. Ik was er helemaal klaar voor!

Op de ochtend van de 11e oktober heb ik nog pannekoeken voor mezelf staan bakken. Het beste krachtvoer om een marathon op te lopen. Ik voelde die ochtend weinig spanning of zenuwen. Dit was tenslotte Eindhoven! De meest gezellige marathon, met allemaal bekenden langs de kant en mijn liefje aan de finish! Het tenue van vandaag was de net gekochte gele singlet van GVAC, want het zou vandaag 14 graden worden. Dit gecombineerd met mijn hardlooprokje (toen ik hem kocht, schuurden mijn bovenbenen nog tegen elkaar aan, inmiddels niet meer), zwarte Herzog tubes om spierpijn tegen te gaan en mijn inmiddels al aardig doorgewinterde zwarte Nikes. Achteraf gezien precies de juiste outfit, want het was stiekem best warm! Geen waterrugzak mee, want er waren toch genoeg waterposten onderweg. Vijf gels mee, en elke 10km een gel was de tactiek.

De start was dit jaar op de Mathildelaan, ingeklemd tussen de lichttoren en de Mediamarkt. Beetje krap en proppen, maar het ging. Ik startte in startvak F, vanwege mijn 4:11:00 finishtijd van vorig jaar, eigenlijk een vak te laag. Ik spotte opvallend veel Belgen dit jaar.

De start voelde een beetje apart. Ik had het hele half jaar getraind op 10,5km, maar ik wilde heel graag 3:45:00 lopen en dus moest ik sneller starten. Daarom vanaf het begin geprobeerd ongeveer tussen 5:10 en 5:20 te houden, op gevoel. Ik merkte al snel dat dat best lekker ging en vol te houden was. Van de duurloop wedstrijden begin dit jaar wist ik ook dat ik het in ieder geval tot 30km wel zo uit kon zingen.

De nieuwe, hele route door Eindhoven was machtig. Strijp-S, onder de oude Philipsgebouwen door, langs het Evoluon en de Hovenring, alwaar ik heel lief werd aangemoedigd door alle Veldhovenaren die bekend waren met GVAC en het gele shirt herkenden: “Heujjj VELDHOVEN/GVAC!!”. De zon was wel erg fel bij het draaien naar links onder de Hovenring, maar het tempo was lekker en ik had er zin in. Daarna volgde al snel de High Tech Campus. Op de kruising van de Locatellistraat naar ’t HTC stonden Evert (coordinator van de marathongroep) en Marjolijn nog, met wederom lieve aanmoedigingen.

Op ’t HTC was weinig publiek langs de kant te vinden. Wel een stel speakers en bijpassende borden met teksten erop over een stuk van ongeveer 200 meter, met daaruit een stem die je als een blije idioot met stampmuziek aanmoedigde 😀 . Ik kon er wel om lachen. Het weer was nog steeds lekker, zonnig en koel. Helaas stond er bij HTC97, het pand van mijn detacheerder, NIEMAND! Gemiste kans, mensen! 😛

Omdat het HTC zo lekker vlak was, ging het lekker met het tempo daar en vlogen we al gauw weer terug richting Stratum/De Genneper parken. Bij de eerstvolgende waterpost stond mede marathongroep loper Ine!

Hardlopen door Stratum voelde goed, als een thuiswedstrijd. Vooral de Kruidenbuurt/roostenlaan had echt veel moeite gedaan. Vlaggetjes opgehangen, aanmoedigende teksten op straat gekrijt, veel mensen langs de kant. Ik was stiekem wel een beetje trots om er te wonen!

Op de kruising tussen de Piuslaan en de Leenderweg zag ik Harry lopen, trainer van onder andere mijn donderdagavond groep en begeleider bij de marathontraining. Hij volgde de 3:45 pacers, die niet veel verder liepen. Ik heb Harry gegroet en ben de pacers ook gaan volgen. Een beetje overmoedig wilde ik ze voor blijven om me safe te voelen en en dus ging ik ze snel voorbij. Het tempo steeg naar rond de 5:00/km.

Terugkerend in de stad merkte ik dat dat versnellen nog best wat energie had gekost. Het werd zwaarder en ook een beetje warmer. Ik tikte de 20km af in 1:44. In de stad waren weer veel mensen en ook bekenden te vinden. De sfeer was ook nog steeds uitstekend. We draaiden het oude parcours weer op, onder de spoortunnel door, richting de Veldmaarschalk Montgomerylaan. Wederom een lang recht stuk en dus lekker naar mijn playlist luisteren en gewoon gaan.

Vanaf 25km begon het me op te vallen dat ik, ondanks drie pleisters op de meest blaargevoelige tenen, toch een blaar voelde, onderop mijn voet 😦 echt precies de plek waar ik de hele tijd op landde. Een vervelend ongemakje, waar ik de volgende 17km ook nog last van zou blijven houden. Vanaf dat moment zijn de 3:45 pacers en ik gaan stuivertje wisselen en uiteindelijk heb ik het van ze verloren en verdwenen ze ongeveer bij het 30km uit het oog. JAMMER DAN! Uitlopen was nu het doel en ik had wat ruimte voor mezelf ingebouwd door de eerste goede helft en dus kon ik een mezelf een klein beetje terugzakken wel permitteren, vond ik. Uiteraard was ik me rond dat punt ook weer mild aan het ergeren aan alle energieke en sprintende estafettelopers die vers klaarstonden en me voorbij stoven 😛

De laatste 12km waren zwaar, met die blaar onderop mijn voet. Hij heeft onderweg nog geklopt en gedrukt, maar ik kon niet anders dan doorgaan. Vanaf 30km was er ook al een aardige hoeveelheid mensen aan het lopen. Een lijdensweg, want als je eenmaal gaat lopen, kom je nooit meer op gang zonder in kramp te schieten. Op 35km stond Evert, wederom aan te moedigen! Top! Daarna al gauw een post met water, energydrank en sinaasappelpartjes. Ik heb alles aangepakt, want ik snakte naar vocht en suiker en was mijn gels helemaal zat (die waren er ook allemaal met lange tanden ingegaan). De Oirschotsedijk op. Ik herinner me van vorig jaar een euforisch gevoel, nu verlangde ik vooral naar het einde 😛

Het stuk door Strijp-S voelde ook mentaal zwaarder dan anders. Ik ging me ook aan van alles ergeren, zo zonde 😀 We zaten al op 37km, maar toch…Ik zie aan de foto’s van rond die kilometers mijn ernstige blik/fronsje en ik was alleen maar ‘volhouden, volhouden’ tegen mezelf aan het prevelen.

yello5Eenmaal weer terugdraaiend de Mathildelaan op was ik al half aan het hallucineren en was het meer lichaam dan geest wat er liep. Ik liep een beetje alleen, dus ik werd wel vooruit geschreeuwd en aangemoedigd door wildvreemden langs de kant (waarvoor dank 😉 ). Op het 18 Septemberplein ook enkele bekenden.

Op 41km, vlak na het Stratumseind stond de hele GVAC marathongroep meute te wachten, joelend en juichend. Een fijne opsteker!

zont

Vanaf daar alleen nog maar het bochtje om, onder de glazen boog door, langs de Lage Landen. Een paar mensen rondom me trokken een sprintje (zeker weer van die estafettelopers 😦 ), een andere man liep op zijn allerlaatste benen. Ik vind dat ik nog best elegant finish 😛

eyhv

Dit alles in een tijd van 3:47:07. Blij mee! Mijn Garmin gaf al gelogde afstand 42,76km aan en tikte de marathontijd af op 3:43:00. Het is dan wel een gecertificeerd parcours, maar ik wil graag mijn Garmin geloven 😛 (vorig jaar gaf die nl. precies dezelfde gelogde afstand aan).

Uitslag (14e van mijn categorie!):

12087991_10205886755942908_3382084321993581434_n

Na de finishstreep stortte ik qua energie keihard in. Mijn quads en kuiten verrekten van de spierpijn, ik wist toen nog niet dat ik in totaal 10 (!) blaren had (so far voor de tapingmethodes met pleisters) en ik zwalkte als een soort bejaarde, wankelend en kreupel over straat. By far de meest slopende en zware marathon dus. Ik heb mensen her en der zien posten dat ik nu wel wat ervaring met marathons zou hebben, maar dit gevoel van energieslurperij was nieuw voor me.

Gelukkig voor mij nog wel een medaille, ook eindelijk eens een andere dit jaar:
12135235_507954582705223_2117049751_n

Langs de kant, achter de hekken, stond mijn lieve man te wachten. Ik mocht op zijn brede schouders hangen en bijkomen. Onderweg, langs een Fisherman’s friend standje, drukte iemand ter promotie een stempel op mijn arm: “Echte winnaar”. half verdwaasd vroeg ik hem waarvan dan? 😀

12081307_1713430392212278_1362873885_n

Bij de parkeergarage liet mijn man me even los en leek ik wel een comapatiënt die uit een lange slaap is ontwaakt, want ik kon niet eens meer zelf staan 😀 Thuis genoot ik van het warme bad dat manlief voor me had laten vollopen.

Algemene conclusie: ik ben superblij met deze tijd! er is ongeveer 2:54min van mijn PR af, en dat in een tijd dat ik minder heb kunnen trainen dan ik wilde en die zwaar is geweest. Het is een mooie afsluiter geweest van een lange (trainings)periode. Een extra motivatie om bepaalde zaken achter me te laten en opnieuw te beginnen. De dag zelf was super, het weer was fijn en ondanks die nasty blaren-geklaag heb ik toch wel genoten.

Als mijn blaren weggetrokken zijn en mijn spieren bijgekomen, ga ik weer rustig opbouwen, want eind november wacht nog de laatste tijd marathon van dit jaar in Geldrop. Die ik op mijn dooie akkertje ga lopen.

Advertenties

4 comments

  1. Hoi Mariska, mooi aangrijpend verhaal. Bijzonder om te lezen en dat je zo open bent over wat je meegemaakt hebt. Een marathon is en blijft een boek, een film. Iets wat niet-lopers nooit zullen begrijpen. Een film ook die je nog vaak achteraf afspeelt. Iets waar ik zelf dan ook nog maanden van kan genieten. Jij toch ook? Hartelijke groet, John

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s