Maastricht Marathon Via Belgica

Op tweede kerstdag vorig jaar heb ik me ingeschreven, zie ik in mijn mailbox terug.
Op dat moment ook al ingeschreven voor de Antwerp marathon, maar het was bijna 2015 en ik had zin in weer onmogelijk lijkende, wilde plannen. En dus werden het twee marathons in zes weken tijd. Eerst op 26 april de ene, vervolgens op 6 juni de tweede. Het leek me gekkenwerk, maar als je doelen je niet bevrezen, heb je ze niet scherp genoeg gesteld, las ik eens op Pinterest 😉 . Ergens tussen die tweede heb ik ook nog een Halve marathon gewurmd. En gelopen.

Enfin, de week voor de marathon leek het nog belachelijk warm weer te worden op 6 juni. Ik zag het met lede ogen aan. Van voorspellingen van 32 graden, naar 28 zakte de verwachte temperatuur uiteindelijk naar 23 graden. Best ok! En we startten toch om 10:00.

Op 5 juni had ik een verlofdag opgenomen en vertrokken we al richting Maastricht, waar het aldaar 33
graden was. Een warmtedeken! Die vrijdag hebben mijn man en ik lekker ontspannen geslenterd door de stad waar we beide gestudeerd hebben, op zoek naar winkeltjes van vroegâh (die niet allemaal meer zo gaaf als vroeger waren) en leker uitgebreid gegeten op een terrasje onder het genot van cocktails (eentje kon er wel af!), biertjes en Liefmansjes.

11376375_833116383435973_1719001850_n11417296_991421367556948_1860574109_n
Ook heb ik mijn startnummer opgehaald bij Coffeelovers, een tentje op het Plein 1992, ook de plek waar
we met zijn allen zouden finishen. Helaas waren de shirts die je kreeg daar al op.

Die avond redelijk op tijd naar bed gegaan en alle spulletjes voor de dag erop klaargelegd.
Om half 7 ging mijn wekker en heb ik mezelf met moeite aan de Energy Mix van Quaker met rijstemelk
gezet. De laatste hapjes gingen er erg moeizaam in. Het hotel zit hemelsbreed 200meter van de plaats
waar de bussen zouden vertrekken, dus kon ik rond half 8 richting station sjokken, waar Sander, Remco
en Maarten me al op stonden te wachten. Voor ons allemaal was het niet de eerste marathon.

De bussen vertrokken om 8 uur of wanneer ze vol waren. Het ritje richting Übach-Palenberg duurde
ongeveer 40 minuten. Het ligt net over de grens met Nederland en ik geloof dat we ook continue de
grens over liepen in het startvak 😛 (dat bewezen tenminste de tweetalige borden aan beide zijden van
de start). In het wijkgebouwtje waar de laatste zaken nog geregeld konden worden (startnummers ophalen voor mensen die niet naar Coffeelovers waren geweest, shirt ophalen, tas dumpen) was het druk en er waren maar vier wc’s voor 600 man. Ik heb me vroeg in een wc weten te wurmen, daarna werd de rij enorm lang en werd het een kansloze missie.

Rond tienen zijn we op het stuk weg gaan staan dat moest doorgaan voor een startvak 😉 . Er werd iets
onverstaanbaars gemompeld door (schijnbaar?) de burgemeester, de tune van Pirates of the Caribbean werd gedraaid en er liepen wat acteurs verkleed als romeinen rond. Een lekker rommelige start, maar dat mocht niet deren. Om 10:00 precies werden we weggeschoten.

11282737_776468669136016_590760116_n11372476_796383510479133_1037256716_n

De start was meteen pittig: een steil stuk omhoog het dorpje in. Flink bikkelen. Ik voelde ook meteen
dat mijn blaas nog redelijk vol voelde. Volhouden dan maar tot de 10km, dacht ik.

Het landschap was superdivers. We startten dus in het Duitse Übach-Palenberg, een heel typisch dorpje met Duitse huisjes waar we door de straten liepen, via dichtbegroeide bossen met grote
hoogteverschillen en menig gevaarlijke boomtak, door parken en over kasseien. Na het Wurmtal
arriveerden we al gauw in Landgraaf (PINKPOP!), waar we door een soort park liepen, alwaar men een
festival aan het opbouwen was. Een van de tenten die daar stond leek ook wel een pinkpop-tent. Ik
schat dat we toen op ongeveer 10km zaten. Nog steeds geen wc. En tijd voor een gel.

In Landgraaf werden we ook geleid langs Snowworld, waar men bedacht had dat het wel ‘leuk’ was als we een stukje over sneeuw zouden hardlopen. Spiegelglad, gekkenwerk dus!

Na Landgraaf deden we enkele plaatsen aan waar ik ook nog niet eerder geweest was: Eygelshoven (langs het station), Voerendaal, Termeer, Terworm, Walem. Ook Heerlen kreeg een bezoekje. En verraste me positief. Ik had een slecht beeld van Heerlen gekregen door menig reportage over verzuurde PVV-stemmers in wijken met dichtgetimmerde huizen. Er staan wel degelijk lelijke gebouwen (zoals het betonnen, huizenhoge AGP-gebouw), maar ik kon hier en daar wat mooie huizen ontdekken. In Heerlen kregen we water van de medewerkers van de Thermen Heerlen (in Romeinse gewaden) en ook werden we aangemoedigd door een trommelende Romein ergens in een pand midden in de stad).

In Voerendaal stond dan godzijdank, eindelijk, na 22km, een dixie. Mijn blaas had me daarvoor laten
weten dat-ie niet leeg genoeg was en toen ik de dixies eindelijk spotte (beide vrij!!) ben ik erin
gedoken en heb ik mijn blaas geleegd. ZO FIJN!

Na Heerlen en Voerendaal werd het landschap ongelofelijk Zuid-Duits (voor mijn gevoel dan). Weilanden die oneindig ver leken te strekken en uitzicht boden op de prachtige streek. Ik genoot van het uitzicht en het weer. Het was wel warm, maar op dat moment nog wel te doen. Ik werd aangemoedigd door mensen langs de kant die, vanwege de naam op mijn startnummer, mijn naam scandeerden. Best wel een goeie opsteker, want we liepen tegen de 26/27km.

Na alle prachtige gehuchtjes en weilanden kwam Valkenburg. Ik ben er echt wel eens vaker geweest, maar keek mijn ogen uit. Wat een prachtige, unieke stad is dat! We kwamen langs bijna alle toeristische
plekjes, langs terrasjes (waar we wederom aangemoedigd werden) en dwars door winkelstraten (waar het vinden van de juiste weg helaas wat lastiger werd). Ik neem me zeker voor daar in augustus, als ik er de halve marathon loop, een hotelletje te pakken en wat langer de tijd te nemen om er rond te neuzen.

11390038_650920568342770_1518425261586439816_n

(foto: Dave van Bogaert)

Na Valkenburg ging het hard en hoefde ik nog maar ongeveer 10km. Eerst nog door de bossen van Geulhem, met stukken kalksteen, kringelpaadjes en kabbelende beekjes. Ik zag héél veel mensen afhaken op die stukken, want ze waren eenzaam, het was intussen erg warm geworden en her en der zat er nog een flinke helling in het bos.

Na Geulhem volgde een heel lang stuk naar beneden, langs en door Meerssen. Ik heb er eerder de Halve Marathon gelopen, maar heb geen enkel stuk herkend. We liepen dus niet dezelfde route. Wel veel door woonwijken, waar ik gretig gebruik maakte van alle waterposten die ik tegenkwam, want we liepen continue in de volle zon en de temperatuur liep inmiddels op tot een graad of 22. Het was afzien!

Mij was het al eerder opgevallen dat de aangegeven kilometers niet klopten met wat mijn Garmin aangaf. Ik twijfelde echter aan mijn Garmin, omdat dat nu eenmaal een oud beestje is (gekregen in mei 2012). De kilometers bleken echter op de borden niet te kloppen. Maar daarover later meer 😀

Langzaam liepen we, uiteraard, terug richting Maastricht. Dat besefte ik me voor het eerst toen ik op
straat gekrijte letters probeerde te lezen: ” W E L K O M  I N  M A A S T R I C H T  |  G O  G I L B
E R T“. YES!!! We waren weer terug in Maastricht! De laatste kilometers waren warm en ik was in
onzekerheid over waar nu de werkelijke finish lag en hoeveel kilometers mijn Garmin zou aangeven. Via
Maastricht Randwyck, het Academische ziekenhuis en de Universiteit liepen we langzaam weer terug naar de Maas. Onderweg ontzettend veel mensen die liepen of geblesseerd leken. Ik bleef doorgaan. Als mensen hadden gevraagd waarom, had ik naar mijn hoofd gewezen. It’s all in the mind: ik zal nooit
(meer) opgeven, hoe zwaar het ook wordt.

In de laatste kilometers is deze foto gemaakt: ik vind hem ongelofelijk gaaf.

doodgaan

Je ziet niet eens hoe erg ik ‘doodging’ en dat ging ik wel degelijk. Ik wist niet goed meer waar we waren en dacht zelfs dat we over de Sint Servaasbrug weer terug moesten naar het centrum 😀 . Opeens besefte ik me dat we finishten op Plein 1992 en dat ik dus al aan de goede kant zat. En daar doemden de mensen al op, die lekker in de zon hingen bij het plein. Er stonden allemaal mensen te klappen langs de weg, lopers die zelf al gefinisht waren en nog een verdwaalde Romein die de mensen van het parcours afhield. Onder de poort van het plein liep ik, met Sander aan de rechterkant (die al binnen was) van wie ik een highfive kreeg die ik beantwoordde met een boks en ik finishte tussen de joelende mensen in een tijd van 4:08:51. Over 44,17km!! En dus bij deze ultraloper 😛 De officiële tijd voor de 42,195km was 3:57:02. gezien de omstandigheden heel netjes.

finish

11275330_1443779009257176_159352296_n11379112_447816202045726_708504169_n

Ik vond het een prachtige belevenis en denk er met een tof gevoel aan terug. Het is sowieso de mooiste
marathon die ik ook gelopen heb en ik heb geen spijt van mijn deelname. Voor een eerste keer heeft de
organisatie het prima georganiseerd; elke 2,5km was er een waterpost, waardoor ik geen drinken mee
hoefde te nemen, er waren dixies (al hadden die er ook om de 10km mogen staan), de bussen waren goed geregeld en het parcours was helder aangegeven met rode linten en waar dat niet mogelijk was, met verkeersregelaars. Deze zetten ook regelmatig hele wegen met verkeer stil, waar ik enkelen van hen voor bedankt heb met een duim. De medaille die ik gekregen heb, ziet er een beetje amateuristisch uit en gaf meteen af op mijn natte shirt, maar dat deert me niet zo erg. Ook was er voor ieder een
lauwerkrans beloofd. Dit bleek echter een miezerig takje waarmee je op de foto kon. Ik heb hem daarom ook niet laten maken 😉 Maar dat zijn allemaal kleinigheden en vallen in het niet bij de dag zelf.

Ik denk dat ik hem volgend jaar best opnieuw zou willen doen. Het is geen marathon die je kunt
vergelijken met de grote stedenmarathons en je moet ook echt niet streven naar een dikke tijd, want
daar is het hoogteverschil te extreem voor en is de ondergrond te divers. Leer vooral te genieten
tijdens je loopje, spaar je krachten, zorg voor voldoende gels en loop hem lekker in je eigen tempo.
Deze marathon heeft mij in ieder geval weer veel geleerd over mijn eigen lichamelijke en mentale
uithoudingsvermogen. Ik ben ongelofelijk trots op mezelf 🙂

Advertenties

One comment

  1. Wat een goed verhaal, ik heb erg om je gelachen en dat gebeurt me -bij vrouwen- maar weinig. En inderdaad: je staat super cool op die foto, ik zie niks van het doodgaan! Heel inspirerend!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s