DVV Antwerp marathon: PR!

Laat ik maar beginnen bij mijn ontbijt ๐Ÿ˜€ Dat ging er met wat moeite in (twee bakjes Energy Mix van Quaker met rijstemelk), maar zou wel bepalend zijn voor de rest van de dag. Daarna mijn pillencocktail van oa Visolie Omega3 en magnesium. Rond kwart voor 8 hebben mijn man, mijn beste vriendin en ik de tram gepakt richting Linkeroever/Frederik van Eedenplein, de lokatie waar ik mijn startnummer nog moest ophalen. Ik was aan het stressen, want ik wist nog niet hoe goed het allemaal geregeld was daar ๐Ÿ˜‰

In de tram vele andere lopers, al was het nog niet gruwelijk druk. Bij de uitgang van het tramstation werd iedereen in nette banen geleid richting de grote expo, waar je startnummer kon ophalen, spulletjes kon kopen, op de foto met een groot scherm waar alle deelnemers op stonden (heb mezelf niet gevonden trouwens). Daar snel en gemakkelijk mijn startnummer opgehaald:

IMG_1369
Ook andere leuke goodies: shirt:

IMG_1390
en een bidon.

Startnummertje met bibbits opgespeld:

IMG_1370

en daarna de dixies opgezocht, want ik moest nodig!
Omdat de Tenmilers nog niet gestart waren, was het relatief rustig daar. Hulde! Er was zelfs nog wc-papier.

Ik denk dat ik zo rond kwart/tien voor 9 afscheid van man en vriendin heb genomen met een hรฉle dikke knuffel en vol zenuwen naar het startvak ben gelopen. Ik ging achter de 3:45 pacer staan.

IMG_1372

Vlak voor de start werd iedereen gesommeerd om dichterbij te komen staan en dat ging ook prima, want het vak was helemaal niet vol. We kregen te horen dat er ongeveer 2100 mannen meededen en 400 vrouwen. Weinig, vond ik! Ik voelde me vreemd emotioneel toen ik er stond, had bijna tranen in mijn ogen. Een marathon lopen is zo anders dan al die andere wedstrijdjes die ik heb gedaan. Naar deze marathon heb en had ik maanden toegeleefd, getraind, afgezien. En nu stond ik er en ging het allemaal beginnen. Bij het startsein werden rode en witte papiersnipper-ballen de lucht ingeschoten, mooi om te zien. (Die snippers kwam ik op 2/3 km nog tegen ๐Ÿ˜€ )

_V5_7553

Eenmaal de startlijn over zag ik mijn man en vriendin staan. Ze keken precies de verkeerde kant op ๐Ÿ˜€ Mijn uberwinnaars playlistย dus maar lekker hard gezet en me overgegeven aan de mensenmassa. Ik ben rustig gestart, maar wel sneller dan ik getraind heb (gem. 6:00/km). Ik wilde gaan lopen rond 5:40/5:45.) Dat was nog verdomde lastig merkte ik en de massa was ook nog te groot voor de weg die voor ons lag om lekker vrij te lopen.

10miles-104

En toen kwam rond 2/3km dus dรฉ tunnel. Ik had horrorverhalen gehoord over zuurstof wat je daar tekort zou komen: niet ervaren. Het was er wel รฉrg warm. Ik zag het zweet bij meerdere mensen over hun nek lopen. Mijn Garmin was ook finaal zijn GPS-signaal kwijt, dus ik heb een gekke glitch rond die kilometers.

Eenmaal de tunnel uit kwam ik mijn groepsgenoten van mijn loopvereniging tegen, eentje waarmee ik maanden samen heb getraind en eentje die een halve kilometer sneller dna ik had getraind (op 10,5km per uur). We besloten de 3:59 pacer te gaan volgen, die ietsje voor ons liep. Het grappige was dat dat een seniore man was van rond de 70. Hij liep ook een beetje krom. En toch aan het heersen dus ๐Ÿ™‚

10miles-12

10miles-17

(het mannetje in het rood)

We hebben zo met zijn drietjes naast elkaar gelopen en dat ging lekker. Ik denk dat we rond tien of vijftien kilometer de snellere groepsgenoot zijn kwijtgeraakt. Toen gaf mijn groepsgenoot (Ger heet hij) aan dat hij me wilde meenemen tot 35km en dat ik dan maar ‘moest gaan’. Vanaf dat moment is-ie gas gaan geven en ben ik hem gaan hazen. Een beetje vol ongeloof eigenlijk. ‘Wacht ff… trek ik dit wel tot 42km?’. We liepen rondes van rond de 5:10/5:18. Veel, veel hoger dan ons trainingstempo, dus ik was een beetje huiverig. Maar het ging ongelofelijk lekker. Maar in mijn achterhoofd had ik de Groet uit Schoorl die ik in dit tempo had gelopen en de halve marathons die ook allemaal prima waren gegaan. En dus ging ik door. Wat ook een ongelofelijke opsteker was elke keer was mijn nieuwe playlist. Elke keer kwam er weer zo’n nummer voorbij dat me opzweepte, wat me deed terugdenken aan iets tofs en dan kon ik weer doorgaan.

Ik denk dat ik rond 17/18km mijn linkerenkel begon te voelen. Een ‘blessure’ die ik nog nooit eerder heb gehad. De pijn is alleen nooit erger geworden, op een schaal van 1 tot 10, tot 2, max. 3. En dus ben ik er maar doorheen gegaan.

De Belgen zijn trouwens qua aanmoediging net zo tof als de Nederlanders ๐Ÿ˜› Omdat je startnummer je naam bevat roepen ze je hem toe en dat is ook elke keer een opsteker. Wat ook meehielp, was dat ik vrouw was. Ik ben door heel veel vrouwen toegeroepen. Echt ontzettend tof ๐Ÿ™‚ vooral op het einde, toen ze zagen dat ik er goed doorheen zat, ben er doorheen geschreeuwd door menig vrouw โค

gvaWS18077

Op 35km nam Ger dan toch echt afscheid van me. We liepen toen in het rivierenhof, een soort parkje in Antwerpen noord. Vanaf dat moment heb ik gas gegeven. Het zat er vreemd genoeg gewoon nog in. Ik had tot dan elke 10km een gel gepakt en op twee waterposten (ook ontzettend goed geregeld trouwens!) ongeveer 3/4 flesje AA drank isostar achterover getikt. Die werkten als een trein! Vanaf 35km liepen er al heel wat mensen moeilijk, op hun laatste benen. En dus ben ik in gaan halen! Dat voelde natuurlijk ongelofelijk lekker. Ik had ineens weer rondes rond de 5:10 tot 5:18. En nog energie voor meer. Ongemerkt vlogen de kilometers voorbij en bleef ik maar inhalen. Het leukste was waarschijnlijk de blikken van de mannen die zich op 37,38km ineens ingehaald zagen worden door een vrouw ๐Ÿ˜€

Het gehele parcours van Antwerpen is, achteraf gezien, weinig spannend en bijzonder (ik had bijvoorbeeld best wel door typische Antwerpse sightseeing plekken willen lopen, langs de Zoo of Joodse buurten), maar het laatste stuk is nog smerig ook, deels over de kasseien, als je benen en vooral voetzolen compleet gaar zijn. Dus daar zoveel mogelijk smalle strookjes steen opgezocht, al ging dat niet overal.

Waar ik gewend ben dat Nederlandse evenementen de laatste kilometer aan je duidelijk maken (nog 500, nog 250, nog 100m), was dat hier niet zo. Mijn Garmin gaf allang 42km aan, maar het parcours was nog niet ten einde. De laatste 500 meter leidde een hoekje om en toen zag ik eindelijk de finish (op de Markt). Ergens tussen het publiek stonden mijn man, vriendin en haar vriend. Ik heb ze niet gezien, ik ben gewoon als een blinde naar de finish gelopen:

11191581_1082839365065936_2072905629_n
Ik weet nog steeds niet wat mijn eindtijd is. De finish gaf 3:50 aan, maar dat is waarsch. bruto. Mijn Garmin ziet 3:46 als mijn nieuwe PR, maar heeft die tunnelglitch. De ware uitslag staat vandaag in de Gazet van Antwerpen, maar die kan ik niet kopen ;( . Kortom: ik kom er ooit wel achter, maar ik heb hoe dan ook een geweldige tijd gelopen (met grote dank aan Ger!!!) en op heel wat blaren na, niet eens met heel erg verrotte spierpijn ๐Ÿ˜›

IMG_1373IMG_1374

Kortom: over 40 dagen weer een! ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€

De buit:

IMG_1375

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s