’t Is voor niks 2013

Zo. Ff een tukje gedaan op de bank en Chinees gegeten. Mijn benen voelen iets minder als pap aan nu. Nu tijd voor een verslagje.

Vanmorgen om half 8 opgestaan en meteen aan de speltpannekoeken (5 in totaal). Achteraf gebleken een goed bodempje, want geen honger of iets dergelijks gehad. Rond kwart voor 9 vertrokken op de fiets naar Geldrop, omdat mijn eega het aanmoedigen vandaag, zo vroeg, niet zo zag zitten.
In Geldrop lag inderdaad de halve straat open, gelukkig kon je het winkelcentrumpje waar ‘ ’t Is voor niks’ georganiseerd werd, goed bereiken. In het buurtcentrum kon je je startnummer ophalen. Heel gemoedelijk daar, iedereen stond er om een statafeltje en het startnummer was, gezien de inschrijfkosten (0,- ) best professioneel (met streepjescode). Dankzij Run2day, denk ik, die ook de start- en finishboog sponsorde.

Op weg naar de kleedruimte kwam ik Bjorn al tegen en samen wachtten we Sander op, die ik nog niet kende. Ik vond dat toch wel tof, want alleen zijn op een hardloopevenement is toch een beetje awkward. Rond tienen verzamelden we ons bij de start, samen met de andere 21,30 en 42km lopers. Ik spotte best wel wat bekende gezichten, waaronder de man die in de Zevenheuvelenreportage van TV Gelderland met zijn gezin zat (die man die 5,10 en 15km liep) en er was ook een loper die barefoot liep. Brrr en au, diep respect !

Nog ff zwaaien naar Sander en daar gingen we, rond tien uur. Ik had mezelf voorgenomen rustig aan te beginnen, maar ik liep al gauw weer hetzelfde tempo als bij de HM . In het begin liepen alle lopers nog bij elkaar, op ongeveer 9km werden we gesplitst. De HM ging naar links, 30 en 42km naar rechts. Tot die tijd had ik Sander een beetje gehaast en ging het lekker. Daarna werden de paden smaller, was het zand ruller, kwamen er meer heuveltjes en vond ik ’t meer een trailrun worden. Iets waar ik nooit op train en ook eigenlijk niet zo van hou. Ook kwamen we langs delen die enige tijd terug afgebrand zijn en waar nu weer wordt geprobeerd nieuwe boompjes te laten groeien. Ook vond ik het gedeelte dieper in het bos zwaar, delen waar je constant op moest letten niet over boomwortels te struikelen. Ik merkte dat mijn voeten daar soms scheef zakten en ik moeite moest doen niet te struikelen. Een man voor me struikelde op een gegeven moment ook echt. Dat gedeelte kostte me de meeste energie, denk ik.

Mijn HM-tijd lag maar 2 minuten boven die van Eindhoven, want tot die tijd had ik allerlei snelle, langbenige mannen gehaast en trok ik me op aan hun tempo. Daarna begon ik het zwaar te krijgen. Vanaf toen liep ik tussen de 5:28/5:50. Ik voelde mijn linkerkuit (nog van de 7-Heuvelenloop, denk ik), kleine eeltige stukjes voet (of blaren) en het hobbelige bos maakte dat niet beter. Ik denk dat ik vanaf ongeveer 25km echt op mijn tandvlees begon te lopen. Mezelf constant toefluisteren: “Doorgaan, doorgaan, je moet volhouden” en maar denken aan het moment dat ik weer op het winkelcentrum terug zou zijn. Ik wilde ook echt niet gaan lopen onderweg. Vanaf 27km voelde ik me weer de shizzle, omdat ik nooit verder dan 27km getraind heb. Elke extra kilometer vond ik een mijlpaal. De laatste 2,3km leidde nog door een geniepig stukje bos, waar ik iemand tegenkwam die liep en die ik nog heb aangespoord dóór te lopen  en het regende ook alweer een paar minuten fijntjes  Op 28km kwam ik nog een fotograaf tegen die ik de Bjorn-duimpjes heb gegeven. Ook in het bos wildvreemde mensen (ook mensen die de route wandelden, want dat kon ook) die me aanmoedigden. Zo lief!

Ik was echt dolblij toen ik het einde van het bos zag. Stoepjes, straatjes, huisjes, RECHTE stukken weg. Het was nog een klein stukje naar de finish, waar ik op de klok zag dat ik finishte in 2:45:02 oid. Dolblij dat ik er eindelijk was en ook best binnen een acceptabele tijd (al dacht ik op 21km nog dat het misschien binnen 2:30:00 haalbaar was  ). Startnummer laten scannen en ik spotte al gauw Sander en Bjorn. Bedankt nog jongens dat jullie op me gewacht hebben!

Helaas was het weer niet echt om over naar huis de schrijven (snijdende wind en regen), dus besloten we na een kwartiertje in de kou naar huis te gaan, een ervaring, een afgevinkt bucketlist item en ongelofelijke gare benen rijker. Ik heb vandaag wel geleerd dat ik niet echt een trailer ben en ik écht hou van asfaltloopjes. Als ik dus een marathon loop ooit, wil ik zoveel mogelijk asfalt zien.

14e9b818550b11e39b170ed80c6345d1_8 collage run

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s